Het Europees Parlement heeft een strenge nieuwe uitzettingswet goedgekeurd, die wordt beschouwd als de “strengste ooit” en die tot doel heeft illegale migranten sneller het land uit te zetten. Dit geeft aan dat het mislukte tijdperk van de open grenzen in Europa eindelijk ten einde zou kunnen komen.
De terugkeerverordening werd aangenomen met 418 stemmen voor, 218 tegen en 30 onthoudingen. Zodra deze formeel door de Raad is goedgekeurd, zal er een strenger EU-breed kader ontstaan voor de uitzetting van migranten die geen wettelijk recht hebben om in Europa te verblijven, schrijft Robert Semonsen.
De stemming leidde tot een geladen sfeer in de vergaderzaal. Voorstanders applaudisseerden, terwijl Europarlementariërs aan de rechterzijde “stuur ze terug” scandeerden – een zin die de eis samenvat die nu in de straten, bij de stembussen en in de parlementen van heel Europa steeds luider klinkt.
Linkse wetgevers reageerden met kreten als “schaam je”. Maar voor miljoenen Europeanen is de echte schande niet de uitzetting, maar het feit dat illegale migranten jarenlang hebben mogen blijven nadat ze het bevel hadden gekregen te vertrekken.
Slechts ongeveer 20 procent van de mensen die het bevel hebben gekregen de EU te verlaten, wordt daadwerkelijk uitgezet.
De nieuwe wet is bedoeld om een einde te maken aan het belachelijke uitzettingssysteem van de EU. De wet legt strengere samenwerkingsverplichtingen op, breidt de bevoegdheden voor detentie uit, versterkt inreisverboden, maakt terugkeerhubs buiten de EU mogelijk en maakt het voor afgewezen migranten moeilijker om in een andere lidstaat onder te duiken.
Centraal in het pakket staan terugkeerhubs in niet-EU-landen. Deze faciliteiten zouden lidstaten in staat stellen afgewezen asielzoekers en irreguliere migranten buiten de EU over te brengen via overeenkomsten met derde landen.
De hubs zouden kunnen dienen als doorvoerlocaties voor mensen die wachten op terugkeer naar hun land van herkomst. Ze zouden migranten ook voor langere tijd kunnen vasthouden wanneer hun thuislanden weigeren mee te werken of wanneer onmiddellijke uitzetting niet mogelijk is.
Niet-begeleide minderjarigen zouden worden vrijgesteld van overbrenging naar de hubs. Gezinnen met kinderen zouden echter wel onder dit kader kunnen worden overgebracht – een punt dat ngo’s en linkse, globalistische, pro-migratiepolitici woedend maakte.
Voor voorstanders van de wet zijn terugkeercentra niet radicaal. Wat wel radicaal was, was toestaan dat Europa een permanente opvangzone werd voor mensen die geen verblijfsrecht hadden.
De wet zouden migranten die met uitzetting worden geconfronteerd, verplichten actief mee te werken met de autoriteiten. Ze zouden documenten moeten overleggen, informatie moeten delen en beschikbaar moeten blijven voor uitzetting.
Niet-medewerking zou kunnen leiden tot detentie. Dat is essentieel omdat het oude systeem obstructie, zoekgeraakte papieren, valse identiteiten en verdwijningen in de hand werkte.
De verordening zou ook detentie voor veel langere periodes toestaan. Illegale migranten die op uitzetting wachten, zouden tot twee jaar vastgehouden kunnen worden, met verdere verlengingen in bepaalde gevallen en strengere regels voor degenen die als veiligheidsrisico worden beschouwd.
Dat betekent een grote verschuiving ten opzichte van de vroegere zwakte van Brussel. Jarenlang vaardigde Europa bevelen uit zonder gevolgen, streefdata zonder handhaving en waarschuwingen zonder uitzettingen.
De wet versterkt ook de wederzijdse erkenning van terugkeerbesluiten in de hele EU. Een uitzettingsbevel dat in de ene lidstaat is uitgevaardigd, zou in een andere lidstaat gemakkelijker te handhaven zijn.
Die bepaling pakt een van de grootste mazen in het Schengensysteem aan. Afgewezen migranten zouden zich niet aan uitzetting moeten kunnen onttrekken door simpelweg van het ene Europese land naar het andere te verhuizen.
Ook inreisverboden zouden strenger worden. In de meeste gevallen zouden ze kunnen worden verlengd van vijf naar tien jaar, terwijl migranten die een veiligheidsrisico vormen met nog strengere uitsluitingsmaatregelen te maken zouden kunnen krijgen.
De verordening geeft autoriteiten ook ruimere bevoegdheden om illegale migranten op te sporen en bewijsmateriaal voor uitzetting te verzamelen. Ambtenaren zouden de woning van een migrant of andere relevante locaties kunnen doorzoeken.
NGO’s en activisten hebben die bepaling vergeleken met immigratie-invallen naar Amerikaans model. Maar het antwoord vanuit het oogpunt van recht en orde is simpel: als de staat illegale migranten niet kan opsporen, documenten in beslag kan nemen of de identiteit kan verifiëren, wordt uitzetting een zinloze fantasie.
De wet zou ook een einde maken aan de automatische opschorting van uitzettingen wanneer er een juridische procedure wordt aangespannen. Rechtbanken zouden in plaats daarvan per geval beslissen of een uitzettingsbevel moet worden opgeschort.
Die wijziging pakt een van de meest misbruikte onderdelen van het systeem aan. Beroepen zijn maar al te vaak een middel geworden om de boel te vertragen, waardoor afgewezen migranten nog lang in Europa kunnen blijven nadat hun aanvraag is afgewezen.
De stemming bevestigde de opkomst van een nieuwe, rechtsgeoriënteerde migratiemeerderheid in het Europees Parlement. De Europese Volkspartij (EVP) sloeg de handen ineen met de Europese Conservatieven en Hervormers, Patriotten voor Europa, Europa van Soevereine Naties en enkele liberalen van Renew Europe om de maatregel aan te nemen.
De EVP wijst formele allianties met partijen die zij als te hardline beschouwt nog steeds publiekelijk af. Maar wat uitzettingen betreft, is zij in toenemende mate afhankelijk van juist die partijen om het beleid door te voeren dat de kiezers daadwerkelijk willen.
Dat is de politieke realiteit die Brussel niet langer kan verbergen. De partijen die ooit werden bespot omdat ze te streng zouden zijn op het gebied van migratie, bepalen nu de agenda omdat het ‘soft-border’-model van het establishment is ingestort.
Socialisten en linkse Europarlementariërs waren grotendeels tegen de wet. Ana Catarina Mendes, vicevoorzitter van de Fractie van de Socialisten en Democraten, waarschuwde dat de verordening het risico met zich meebrengt dat praktijken worden genormaliseerd die vroeger in de EU “ondenkbaar” zouden zijn geweest.
Maar wat voor gewone Europeanen werkelijk ondenkbaar was, was te moeten toezien hoe hun regeringen de controle verloren over wie er in hun land woont. Illegale migratie, falende asielhandhaving, overbelaste voorzieningen, toenemende angst voor criminaliteit en officiële smoesjes hebben geleid tot een continentale opstand.
De terugkeerverordening houdt geen volledige remigratie in. Ze maakt de schade van decennia van massale immigratie, mislukte integratie en zwakke uitzettingen nog niet ongedaan.
Maar het is een stap in de richting van het principe dat Europa nooit had mogen loslaten: wie geen verblijfsrecht heeft, moet vertrekken.
Brussel wordt nu gedwongen om termen te gebruiken die het jarenlang als taboe heeft beschouwd — detentie, uitzetting, huiszoekingen, doorstroomcentra in derde landen, inreisverboden en verplichte medewerking. Die verschuiving kwam niet van ngo’s, rechters of bureaucraten; ze kwam van burgers die weigerden genegeerd te worden.
De echte test zal de handhaving zijn. Europa heeft al eerder migratieregels aangenomen, om vervolgens toe te kijken hoe deze ten onder gingen aan rechtszaken, druk van activisten, bureaucratische lafheid en politiek verraad.
Deze keer zullen kiezers de EU beoordelen op basis van vliegtuigen in de lucht, voltooide uitzettingen en herstelde grenzen — niet op basis van toespraken, conferenties of hervormingen op papier.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Nederland: asielzoekers doodden 14-jarig meisje – autoriteiten wilden de daders verdoezelen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Kortom, we lijken het serieus zat te zijn. Nu nog babystapjes.
snif …snif … snif …Wàt een verdriet voor het grote patronaat/profitoraat …dat de illegalen uitbuit.
Reeds 10-15 jaar geleden werkten illegalen in Antwerpen voor 1 euro per uur …tttssss !!!!