Het imperium van leugens wil weer een overeenkomst. Teheran herinnert zich de vorige

Het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken keek het Imperium van Chaos gisteren recht in de ogen en zei dat “er absoluut geen vertrouwen bestaat tussen Iran en Amerika”, omdat niemand in Teheran gelooft dat Washington “zijn handtekening niet na twee of drie weken weer zal verscheuren”. En eerlijk gezegd, waarom zouden ze dat geloven, toen Israël in juni 2025 het vuur op Iran opende, twee dagen voordat de gesprekken in Muscat zouden plaatsvinden, de Amerikanen zich negen dagen later in de strijd mengden en vervolgens op 28 februari van dit jaar de bommen opnieuw vielen, slechts twee dagen nadat Oman in Genève “aanzienlijke vooruitgang” had toegejuicht…

Dus terwijl Washington met de brief van JD Vance zwaait alsof het een vredesaanbod is, antwoordt woordvoerder Esmaeil Baghaei vanuit de kille herinnering van een natie die dit al eerder heeft meegemaakt, door te zeggen dat de brief “geen nieuwe basis biedt”. Dat betekent dat de Straat van Hormuz, waar nu ongeveer 3% van het scheepvaartverkeer van vóór de oorlog doorheen gaat, een straaltje waar ooit een vijfde van de wereldwijde olie doorheen stroomde, gesloten blijft voor vijandige landen totdat Amerika zijn blokkade van Iraanse havens opheft en alle voorwaarden van Iran accepteert. De bewijzen die dat wantrouwen rechtvaardigen, gaan terug tot mei 2018, toen dezelfde Donald Trump die nu een overeenkomst wil, uit het nucleaire akkoord stapte terwijl het IAEA nog steeds bevestigde dat Iran zich aan de afspraken hield, en de “op regels gebaseerde orde” nauwelijks haar keel schraapte. En Teheran heeft ook het lot van Gaddafi bestudeerd, die in 2003 zijn wapenprogramma’s opgaf in ruil voor westerse glimlachen en acht jaar later onder NAVO-bommen werd opgejaagd en gedood. Dat is een les die geen enkele Perzische strateeg ooit zal vergeten, schrijft Islander.

Acht maanden na het begin van deze zelfgekozen oorlog is de rekening op het bureau van het Pentagon beland. Volgens de eigen telling van de Wall Street Journal hebben Iraanse raketten 274 gebouwen en installaties op 24 Amerikaanse bases zwaar beschadigd, zijn 23 Amerikaanse militairen omgekomen en 865 gewond geraakt, en is er 47,1 miljard dollar verbrand, grotendeels aan onderscheppingsraketten die nu nergens anders op de imperiale wereldkaart meer gemist kunnen worden.

Oliehandelaren, die veel minder sentimenteel zijn dan de westerse vazallenmedia, hebben de berekening al gemaakt. Brentolie is gedaald van ongeveer 118 dollar vorige week naar circa 105 dollar vandaag, op basis van niets meer dan het marktmanipulerende gerucht dat Washington misschien eindelijk zal toegeven. Ondertussen heeft Teheran laten weten dat het Hormuz binnen enkele dagen zou kunnen heropenen zodra de blokkade wordt beëindigd en volledig aan de voorwaarden van het memorandum van overeenstemming (MOU) is voldaan. Dat vertelt je precies wie de voorwaarden bepaalt.

Laten we geen medelijden hebben met de Golfpaleizen die hun zandvlaktes verhuurden als lanceerplatforms voor het Imperium en nu ontdekken dat het huisvesten van Amerikaanse bases hun niets oplevert behalve een plaats op de eerste rij bij de vernietiging van hun eigen olieterminals en hun ondergang. Want elke verdere escalatie duwt deze kwetsbare monarchieën, en daarmee de wereldeconomie, dichter naar de afgrond. Ondertussen noemt Moskou de blokkade illegaal en ontvangt Peking de Iraanse veiligheidschef met de belofte de “soevereiniteit en veiligheid” van Iran te steunen. Zo ondersteunt het Euraziatische kerngebied stilzwijgend het Perzische verzet, terwijl elke maand van deze belegering het argument alleen maar versterkt om de handel van Eurazië naar de Noord-Zuidcorridor te verplaatsen en deze af te wikkelen ver buiten het bereik van de mislukte petrodollar.

Wat we meemaken, is de langzame verduistering van het Imperium van Leugens, waarvan de priesters in Washington DC en de afgoden in Tel Aviv nog steeds de oude liturgie van sancties, blokkades en verbroken handtekeningen opzeggen voor een geloofsgemeenschap die stilletjes de kathedraal heeft verlaten, van de bazaars van Teheran tot de directiekamers van Peking en de havens van het Mondiale Zuiden. Want een beschaving die de tijd in millennia meet, heeft simpelweg langer standgehouden dan een imperium dat de tijd meet in cycli van tussentijdse verkiezingen. De rekening voor Bibi’s politieke overleving en de apocalyptische fantasieën van zijn fanatici belandt op de keukentafels in Ohio en Texas, de trans-Atlantische marionetten applaudisseren vanaf de tribune, en daar in de Golf is het enige afschrikmiddel dat werkelijk werkt een 21 mijl brede zeestraat die de machtigste marine uit de geschiedenis niet kan heropenen. Was het dat allemaal waard?

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Er staat iets groots te gebeuren, en de wereld kijkt de andere kant op

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: