Gisteren deed Tucker Carlson een explosieve bewering dat Trump, onder druk van Netanyahu, overweegt een kernwapen in te zetten tegen de Pickaxe-berg in Iran om het nucleaire programma van het land voor eens en altijd “stil te leggen”:
Tucker Carlson @TuckerCarlson
Onder druk van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zou de regering-Trump binnen enkele dagen een nucleaire aanval op Iran kunnen uitvoeren. Het doelwit zou de Pickaxe-berg in Centraal-Iran zijn, waar volgens de Israëlische inlichtingendienst de Iraanse regering haar nucleaire verrijkingsprogramma heeft hervat…
Hieronder het volledige bericht voor het nageslacht, voor het geval de bovenstaande tweet op de een of andere manier wordt verwijderd:
Onder druk van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zou de regering-Trump binnen enkele dagen een nucleaire aanval op Iran kunnen uitvoeren. Het doelwit zou de Pickaxe-berg in Centraal-Iran zijn, waar volgens de Israëlische inlichtingendienst de Iraanse regering haar nucleaire verrijkingsprogramma heeft hervat. Geen enkel conventioneel wapen in het Amerikaanse arsenaal kan 90 meter massief graniet doordringen om de tunnels te vernietigen waar de verrijking naar verluidt plaatsvindt. De enige militaire optie is een nucleaire aanval. Netanyahu dringt daar sterk op aan. “Bibi belt Trump er elke dag over”, zegt een goed geïnformeerde waarnemer.
Netanyahu zit in het nauw en is wanhopig. Na de verkiezingsuitslag van vorige week kan hij geen regering vormen tenzij Trump zich rechtstreeks met de Israëlische politiek bemoeit en een overeenkomst met andere partijen tot stand brengt die Netanyahu 61 zetels in de Knesset oplevert. Anders is hij zijn premierschap kwijt en wacht hem een roemloos einde, onderzoeken en mogelijk een gevangenisstraf. Netanyahu moet dicht bij Trump blijven. Hij heeft deze oorlog nodig.
Daartoe heeft hij maximale druk uitgeoefend op zijn naaste bondgenoten binnen de regering, onder wie minister van Defensie Pete Hegseth en CENTCOM-commandant Brad Cooper. Beiden verzetten zich tegen een onderhandelde regeling voor de oorlog die zij zo ernstig hebben verprutst; beiden dringen aan op hervatting van grootschalige gevechtsoperaties. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio en CIA-directeur John Ratcliffe volgen eveneens de koers van Netanyahu, net als de leiders van de Democratische Partij. Tijdens een recente bijeenkomst over dit onderwerp zei voormalig president Barack Obama dat hij tegen het huidige vredesakkoord met Iran is dat in Doha wordt opgesteld.
De overige langdurige bondgenoten van Amerika in het Midden-Oosten zijn doodsbang voor het vooruitzicht van nog meer oorlog. Op 27 september vloog Netanyahu in het geheim naar Abu Dhabi om de Verenigde Arabische Emiraten bij zijn lobby voor een definitieve aanval op Iran te betrekken. De Emirati’s weigerden. Na acht maanden conflict staan de economieën van de Golfstaten op instorten. Hetzelfde geldt voor de mondiale energie- en kunstmestmarkten. Die zullen zich niet snel herstellen. Wereldwijd zijn er in totaal ongeveer 850 supertankers die worden gebruikt om olie van producenten naar de rest van de wereld te vervoeren. Alleen al in oktober raakten er 11 zwaar beschadigd in de Straat van Hormuz. In dit tempo is een wereldwijde depressie aanstaande. Een nucleaire aanval zou de verwoesting radicaal versnellen. Radioactieve neerslag van een explosie op de grond bij de Pickaxe-berg zou de Perzische Golf besmetten en de watervoorziening van 100 miljoen mensen vergiftigen.
En dat zijn slechts enkele van de onmiddellijke gevolgen voor de regio. De rest van de wereld loopt evenveel gevaar. Geen enkel ander land dan de Verenigde Staten heeft ooit een kernwapen in een oorlog gebruikt. Sommigen zouden dat graag willen. Een Amerikaanse nucleaire aanval op Iran zou een nieuw precedent scheppen. De Russen hebben al aan ten minste twee andere regeringen laten weten dat een Amerikaanse nucleaire aanval op Iran hun de vrije hand zou geven om kernwapens tegen Oekraïne in te zetten. Pakistan en India zouden in de verleiding komen hetzelfde tegen elkaar te doen, net als Noord-Korea tegen Seoel. Na de eerste nucleaire aanval is de Derde Wereldoorlog onvermijdelijk. Die oorlog zou kort en definitief zijn.
We zijn al maanden slaapwandelend op dit moment af aan het stevenen. Sinds februari heeft de regering in stilte de Amerikaanse nucleaire doctrine herschreven om het eerste gebruik van zogenaamde “tactische kernwapens” gemakkelijker en daardoor waarschijnlijker te maken. Niemand in Washington, van welke partij dan ook, lijkt zich hieraan te storen. Nu staan we op de rand ervan.
Goed geïnformeerde waarnemers zeggen dat Trump waarschijnlijk uiterlijk volgend weekend zal beslissen of hij kernwapens gaat gebruiken. Dat zou 7 november zijn, over zes dagen. Het strekt hem tot eer dat hij aarzelt. Op dit moment luistert Trump naar zijn vicepresident JD Vance en naar zijn gezant en vriend Steve Witkoff, die beiden stellen dat er een overeenkomst met Iran kan worden gesloten.
Ze hebben gelijk, hoewel het niet eenvoudig zal zijn. De Iraniërs staan erom bekend dat onderhandelingen met hen onder alle omstandigheden frustrerend zijn, en bepaalde elementen binnen die regering zijn radicaler geworden sinds ayatollah Ali Khamenei en zijn familie in februari werden gedood. Na tientallen jaren van isolement lijken zelfs relatief gematigde Iraanse leiders in verwarring over de manier waarop in het Westen beslissingen worden genomen. (In Teheran bestaat bijvoorbeeld de wijdverbreide overtuiging dat de Amerikaanse regering Israël controleert.) Maar over het algemeen zeggen mensen die met besluitvormers in Iran hebben gesproken dat daar overeenstemming bestaat over het feit dat meer oorlog voor iedereen slecht is en dat het de moeite waard is een overeenkomst te sluiten.
Eén groep die tot nu toe niet is geraadpleegd, is de wereldbevolking — de honderden miljoenen mensen die samen met hun kinderen zullen worden gedood als Trump volgende week door Netanyahu tot een nucleaire aanval wordt gedreven. Dit zou het moment zijn waarop zij van zich moeten laten horen.
Laten we om te beginnen vermelden dat Tucker Carlson bekendstaat om zijn banden met inlichtingendiensten en eerder talloze malen heeft gesproken over verschillende contacten binnen de Senaat en de inlichtingengemeenschap die hem vooraf hebben ingelicht over belangrijke “geheime” kwesties. Van Carlsons vader wordt algemeen gezegd dat hij voor de CIA heeft gewerkt of daarmee banden had, schrijft Simplicius.
Ten tweede heeft hij gelijk wanneer hij verwijst naar een recent initiatief onder leiding van Elbridge Colby om de “rationeel inzetbare, beperkte opties” voor het gebruik van kernwapens uit te breiden:
Dit alles wil zeggen dat Tuckers beweringen niet volledig ongegrond of zonder verdienste zijn. Er zijn immers werkelijk maar twee opties in het Amerikaanse arsenaal die überhaupt een kans maken tegen de Pickaxe-berg, die naar verluidt uit dicht graniet bestaat: ofwel de conventionele GBU-57 MOP (Massive Ordnance Penetrator), ofwel de nucleaire optie, die we hierna uitgebreid zullen onderzoeken.
De nucleaire optie die we diepgaand zullen behandelen, valt in feite uiteen in twee afzonderlijke, verwante maar enigszins verschillende bommen: de B61-11 en de B61-12. Hun verschillen zijn cruciaal om de mogelijke opties tegen Iran te begrijpen.
Als uitgangspunt geldt dat de B61-11 uitsluitend door de B-2 Spirit-stealthbommenwerper kan worden vervoerd, en door geen enkel ander toestel. De B61-11 is verreweg de grootste variant, met een gewicht van 1.200 pond (ongeveer 550 kg), en is specifiek ontworpen als grondpenetrerend wapen. Het is een “domme bom”, die op geen enkele manier wordt geleid, hoewel de nauwkeurigheid naar verluidt binnen ongeveer 90 meter ligt, wat voor een niet-conventioneel wapen minder problematisch is.
Het belangrijkste aspect ervan is dat hij een nucleaire explosiekracht van 400 kiloton heeft, wat ongeveer 40 keer zoveel is als die van Hiroshima. Dit is bijna een halve megaton, een extreme hoeveelheid, vooral vergeleken met de andere variant, de B61-12, die maximaal slechts 50 kiloton bereikt.
Het grootste probleem met deze aanpak is dat de bom rechtstreeks boven de berg moet worden afgeworpen door een B-2 Spirit, vermoedelijk bij goed weer om de niet-geleide richtmogelijkheden zo nauwkeurig mogelijk te laten functioneren. De B-2’s beschikken uiteraard over het benodigde bereik, maar de grootste open vraag is of zij het Iraanse luchtruim kunnen binnendringen voor een echte missie, waarbij Iran daadwerkelijk pogingen onderneemt om hen neer te schieten.
Enerzijds beweerden de VS al tijdens de “Operation Midnight Hammer” van 22 juni 2025 dat zij B-2 Spirits hadden ingezet om de installaties in Fordow en Natanz aan te vallen, waarvan de laatstgenoemde slechts enkele kilometers buiten de Pickaxe-berg ligt. Er bestaat dus een precedent waarbij de VS exact hetzelfde missieprofiel “succesvol” hebben uitgevoerd. Maar we weten dat er veel controverse bestaat rond die aanvallen, vooral gezien verschillende berichten dat er een geheime overeenkomst was gesloten waarbij Iran de VS toestond die locaties ongehinderd aan te vallen in ruil voor een uitweg uit het conflict.
Herinner u dat de woordvoerder van het Pentagon toegaf dat Iran, merkwaardig genoeg, op geen enkele manier reageerde op de aanvalsgroep van Midnight Hammer:
“Wij zijn niet op de hoogte van enig schot dat op de Amerikaanse aanvalsgroep is afgevuurd. De Iraanse gevechtsvliegtuigen stegen niet op, en het lijkt erop dat de Iraanse luchtdoelraketten ons niet hebben gezien.”
Het belangrijkste merkwaardige aspect vloeit voort uit het feit dat het doelwit duidelijk van tevoren bekend is. Zelfs als een vliegtuig werkelijk over “stealth”-eigenschappen beschikt, is het vrijwel onmogelijk het verborgen te houden wanneer het over een exact bekende positie moet vliegen, die gemakkelijk kan worden bewaakt en gepatrouilleerd met verschillende luchtverdedigingsmiddelen. Herinner u dat de Houthi’s er, zoals bekend, in slaagden F-35’s met hun doelvolgsystemen te vergrendelen.
Als de Houthi’s in staat zijn een veel geavanceerder modern stealthvliegtuig te vergrendelen, waarom zou Iran dan niet in staat zijn een gigantisch vliegtuig ter grootte van een 747 te raken, waarvan de beoogde vliegroute bij iedereen bekend en duidelijk is?
En dit is wat de missie bijzonder onwaarschijnlijk maakt: het simpele feit dat de B-2 met een kernbom tijdens een echte operatie kan worden neergeschoten — in tegenstelling tot een in het geheim afgesproken schijnvertoning — schept de reële mogelijkheid van een nachtmerriescenario dat precies het tegenovergestelde bereikt van het verklaarde doel van de missie: Iran een gratis kernbom bezorgen.
Stel je voor: de B-2 wordt neergeschoten en Iran slaagt erin de volledig bruikbare nucleaire kern van de B61-11 te bergen — een kern van een zodanige omvang overigens dat er tientallen kleinere kernwapens van kunnen worden gemaakt. Alleen al dit risico maakt de missie uiterst onwaarschijnlijk.
In de praktijk zou het hergebruiken van een nucleaire kern om technische redenen een uiterst onwaarschijnlijke onderneming zijn, maar het is haalbaar, of althans zo zouden de verhalen erover waarschijnlijk worden gepresenteerd om achteraf een maximaal “effect” te bereiken.
Conclusie: Een echte aanval met een B-2 die de B61-11 vervoert, heeft zeer weinig kans van slagen, gezien de geringe waarschijnlijkheid dat Iran ermee zou instemmen met kernwapens te worden aangevallen, zoals het in het verleden mogelijk heeft ingestemd met een kleinere reeks conventionele aanvallen. Iran zou daarom op zijn hoede zijn en precies weten waar het de grote B-2 kan verwachten, aangezien het vliegtuig rechtstreeks over de Pickaxe-berg zou moeten vliegen. Daardoor zou Iran een exact afgebakende corridor van het luchtruim kunnen bewaken met alle bekende luchtverdedigingsmiddelen.
Zelfs als de B-2 werkelijk zo onzichtbaar voor radar zou zijn als wordt beweerd, zijn zijn stealth-eigenschappen slechts bedoeld om tot een bepaalde afstand te werken, en niet “van dichtbij” wanneer hij binnen enkele kilometers van een bepaald radarsysteem vliegt. Op ongeveer 20 kilometer afstand en dichterbij zal hij niet langer “onzichtbaar” zijn voor radars en kan hij door vrijwel elke radar worden gedetecteerd. Dit zou niet zo’n groot probleem zijn als de aanval zou worden uitgevoerd op verrassingsdoelen, waarbij de luchtcorridor vooraf onbekend zou blijven en Iran niet in staat zou zijn radars langs de vermoedelijke vliegroute te plaatsen. Maar aangezien Iran het precieze doelwit van de VS kent, zou het kinderspel zijn om radars rond de Pickaxe-berg te stationeren, waardoor de B-2 in feite in een dodelijke val zou worden gelokt.
Ten tweede zouden allerlei andere middelen — infrarood, akoestisch en visueel — kunnen worden ingezet in het luchtruim direct boven de berg, waarmee een naderend enorm object ter grootte van een 747 zou kunnen worden gedetecteerd. Uiteraard zou de missie waarschijnlijk ’s nachts worden uitgevoerd, waardoor visuele identificatie op de maximale vlieghoogte van de B-2 van 40.000 tot 50.000 voet veel moeilijker zou worden.
Hoewel B-2’s zijn ontworpen om, wanneer dat absoluut noodzakelijk is voor het binnendringen van vijandelijk gebied, laag “onder de radar” te kunnen vliegen, zou dit voor nucleaire doeleinden niet werken, omdat je om voor de hand liggende redenen een maximale hoogte nodig hebt om een kernbom af te werpen, tenzij het de bedoeling is er een zelfmoordmissie van te maken. Wel moet worden vermeld dat de B61 een zogenaamde “laydown”-modus heeft, waarmee hij vanaf slechts 15 meter boven de grond kan worden afgeworpen, waarna hij met behulp van een parachute op de grond “gaat liggen” en later op een vooraf ingestelde tijd ontploft. Deze modus geeft hem echter geen “penetratievermogen”, aangezien hij eenvoudigweg op het oppervlak zou landen en niet zelf de grond zou binnendringen.
Dan nu de enige andere nucleaire optie: de B61-12-variant.
Deze variant is veel kleiner dan de B61-11: de B61-12 weegt 825 pond (ongeveer 375 kg), tegenover ongeveer 1.200 pond voor de B61-11.
Door zijn kleinere formaat heeft hij een veel zwakkere nucleaire lading van maximaal 50 kiloton, hoewel hij ook op een lagere explosiekracht kan worden ingesteld. Door zijn afmetingen kan hij bovendien worden ingezet door de F-15E, F-16 en F-35A, de enige Amerikaanse vliegtuigen die gecertificeerd zijn om hem te vervoeren.
We kunnen de F-15E en F-16 buiten beschouwing laten, omdat het geen stealthvliegtuigen zijn en de F-16 waarschijnlijk sowieso niet over voldoende gevechtsbereik beschikt om de berg te bereiken.
Dan blijft alleen de F-35A over. Het probleem is dat de F-35A de conventionele landvariant is — hij kan niet vanaf een vliegdekschip opstijgen zoals de F-35C, en evenmin verticaal opstijgen met VTOL zoals de F-35B. Dit is een cruciaal onderscheid, omdat het betekent dat de enige F-35 die de benodigde nucleaire bewapening kan vervoeren, niet vanaf een schip ergens in de buurt van Iran kan worden gelanceerd. Dit betekent dat de gevechtsactieradius een uiterst belangrijke rol speelt bij de haalbaarheid van deze missie.
Er zijn slechts twee mogelijkheden: de F-35A zou moeten opstijgen vanaf een regionale basis. De opties daarvoor zijn Al Udeid in Qatar, Al Dhafra in de VAE of de veel verder gelegen Prince Sultan-basis in Saoedi-Arabië.
Al Udeid en Al Dhafra liggen respectievelijk 960 km en 1.090 km van de Pickaxe-berg.
Zonder externe brandstoftanks, die uiteraard de stealth-eigenschappen van het vliegtuig teniet zouden doen, heeft de F-35A naar verluidt een gevechtsactieradius van meer dan 1.200 km. Dit betekent dat hij 1.200 km zou moeten kunnen vliegen om zijn missie uit te voeren en vervolgens nog eens 1.200 km terug. Daarmee liggen deze bases net binnen bereik — hoewel het de vraag is hoeveel “speelruimte” dit overlaat, en er wordt aangenomen dat het vliegtuig een directe en rechte route vliegt. Dat is niet de beste aanname, vooral gezien de geruchten dat de B-2’s eerder vanuit het noorden kwamen, uit de richting van de Kaspische Zee, om de meest actieve Iraanse radar- en luchtverdedigingsinstallaties te ontwijken, die van nature dichter bij de westelijke grenzen van Iran, nabij de Perzische Golf, zijn opgesteld.
De F-35A zou ook kunnen opstijgen vanaf de veel verder gelegen luchtmachtbasis Muwaffaq Salti in Jordanië en over Irak vliegen om via West-Iran het land binnen te komen. Daarmee zou hij zeker buiten zijn bereik komen, maar hij zou vlak voordat hij Iran binnendringt in Irak in de lucht kunnen worden bijgetankt.
Is het dus technisch haalbaar? Misschien. Maar hier zit het probleem: zoals we aan het begin al aangaven, is de B61-12 geen grondpenetrerend wapen zoals de veel grotere, versterkte B61-11 die door de B-2 Spirit wordt vervoerd. De enige officiële nucleaire “bunkerbom” is de B61-11. Dit zou betekenen dat de variant met een veel kleinere explosiekracht, die niet eens in staat is harde grond te penetreren en die door de F-35A wordt vervoerd, waarschijnlijk nutteloos zou zijn voor deze specifieke missie.
Dit geldt des te meer omdat deskundigen zelfs betwijfelen of de B61-11 in staat is de installaties onder het dichte graniet van de Pickaxe-berg aanzienlijk te beschadigen, terwijl deze variant juist voor die taak is ontworpen. Dit betekent dat de veel zwakkere B61-12, die door de F-35A wordt vervoerd, zeker niet tegen deze taak opgewassen zou zijn, ondanks het feit dat de F-35A vermoedelijk een grotere kans heeft om daadwerkelijk het Iraanse luchtruim binnen te dringen, dankzij zijn veel geavanceerdere stealth-eigenschappen, veel kleinere afmetingen en betere defensieve, ontwijkende en elektronische storingsmogelijkheden, enzovoort.
Het risico is hier enorm: stel je voor dat er voor het eerst sinds 1945 een kernbom wordt ingezet in een daadwerkelijke oorlog, om vervolgens te ontdekken dat hij niet werkt en de missie mislukt. Dat zou een ongekende ramp zijn.
Omgekeerd brengt de B-2-missie nog grotere risico’s met zich mee: de grotere kans om te worden neergeschoten, waardoor een werkende nucleaire kernkop in handen van Iran zou vallen.
Misschien denk je: zijn er geen andere opties?
Na de buitengebruikstelling van alle andere kruisraketten die kernwapens kunnen vervoeren, vooral na verdragen met Rusland, hebben de VS alleen nog de AGM-86B-kruisraket met nucleaire capaciteit in hun arsenaal. Deze draagt een kernkop die is afgeleid van de B61 en heeft voldoende bereik om de Pickaxe-berg van ver buiten de Iraanse grens te bereiken.
De problemen zijn echter talrijk:
-
Het is geen bunkerbom, en de effecten ervan zouden twijfelachtig zijn.
-
Het is een oude, niet-stealth, subsonische raket uit het begin van de jaren tachtig.
Oud, traag en een enorm radarreflecterend oppervlak betekenen in wezen dat de raket uiterst gemakkelijk te volgen en neer te schieten zou zijn, vooral omdat Iran heeft aangetoond in staat te zijn veel geavanceerdere en moeilijker detecteerbare raketten neer te schieten die door Israël en de VS zijn afgevuurd, zoals de JASSM-ER.
Een dergelijk risico zou onaanvaardbaar zijn, aangezien het opnieuw mogelijk een gratis nucleaire kernkop in handen van Iran zou brengen. Men moet begrijpen dat een nucleaire missie heel anders is dan een gewone aanvalsmissie, waarbij een bepaalde mate van aanvaardbaar falen of het neerschieten van vliegtuigen in de berekeningen wordt meegenomen. Bij een nucleaire missie moet de kans op succes bijna 100% zijn, omdat de gevolgen van een mislukking te ernstig zijn.
Dan blijft als enige andere optie de lancering van een ICBM (Minuteman III) of SLBM (Trident II) over, maar dit is uiteraard onaanvaardbaar om redenen die we hier al vele malen eerder hebben besproken. De lancering van een ICBM zou catastrofale mondiale gevolgen kunnen hebben, aangezien Rusland of China, met hun satellietsystemen voor vroegtijdige waarschuwing, zouden kunnen aannemen dat de VS een nucleaire eerste aanval uitvoeren. Dit zou het risico op een wederzijdse nucleaire uitwisseling met zich meebrengen die een einde zou kunnen maken aan het leven op aarde. We kunnen alleen maar hopen dat zelfs Trump niet zo gek is.
En zelfs dan zijn de meeste ICBM’s ontworpen om in de atmosfeer tot ontploffing te komen, waardoor de berg sowieso onaangetast zou blijven.
Concluderend kunnen we zeggen dat de meest realistische mogelijkheid de B-2-missie zou moeten zijn, simpelweg omdat dit vliegtuig de grootste en meest specifiek voor deze taak ontworpen bunkerdoorborende bewapening kan vervoeren. Om het risico te verkleinen dat een B-2 wordt neergeschoten wanneer hij rechtstreeks over een locatie vliegt waarvan Iran weet dat die het doelwit is, zou men er waarschijnlijk een enorme operatie van moeten maken waarbij allerlei ondersteunende vliegtuigen worden ingezet, met name F-35’s om elektronische storing en SEAD (onderdrukking van vijandelijke luchtverdediging) uit te voeren en zo de B-2’s een corridor te bieden waarin zij kunnen overleven. Een dergelijke missie zou ernstige risico’s met zich meebrengen, maar velen zouden aanvoeren dat dit al met succes is gedaan tijdens Midnight Hammer, afhankelijk van je standpunt over de vraag of deze operatie een vooraf afgesproken schijnvertoning was of niet.
We kunnen niet anders dan dit als een hoogst onwaarschijnlijke missie beschouwen, maar je kunt het fanatieke, door Hegseth geleide “Ministerie van Oorlog” nooit uitsluiten.
Zelfs als Trump alleen al zou proberen een dergelijke aanval uit te voeren, zou dat een ware doos van Pandora openen, waardoor Russische hardliners de broodnodige rechtvaardiging zouden krijgen om Oekraïne met kernwapens aan te vallen, en hetzelfde geldt voor India en Pakistan. Daarna zou Iran zelf vrijwel zeker beginnen met een daadwerkelijk kernwapenprogramma om zich in de toekomst te verdedigen, waarmee een onstuitbare keten van catastrofale gevolgen in gang zou worden gezet.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Er zijn meer varianten : o.a. :
– Bombarderen kerncentrale : “vuile bom”
– Neutronen-bom[men] : “tactisch” kernwapen
– Elektro-magnetische-puls : ruimte-wapen
– Droogte / wolkbreuken : weers-beinvlioeding
– Opgewekte aardbevingen : geo-engineering
ISRAEL + US AGRESSIE-OORLGEN — TEGEN IRAN.
3 X.
Er gaat helemaal niks gebeuren. Trumpie en de Eu vinden het allemaal wel best zo. Inmiddels betalen wij 10 tot 12 keer meer voor ons gas dan de Amerikanen. Oorlog is nu eenmaal lucratieve handel.
Kijk maar eens naar deze ontnuchterde analyse en kijk dan nog eens naar onze volksvertegenwoordigers, paar minuten, filmpje is in het Nederlands en je weet genoeg. Ze zijn ons opzettelijk aan het verarmen en zolang we geloven in oorlog en eerlijke en vrije verkiezingen zal dat lukken ( en blijven lukken )
Serieus, echt even aanklikken.
https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=6VRiGkncEeA&ra=m
Much to do about Nothing…geloof maar Niet dat het mogelijk is..China en Rusland en zovele andere landen zouden te maken hebben met de Fal-Out van een Kernwapen…kun je nagaan dat dit in se Onmogelijk wordt geacht…tenzij de Lof der Zotheid tóch zou doorgaan…gewoon omdat zij het kúnnen ….Denken ze..
Deze rampen hoeven eigenlijk niet plaats te vinden, het zijn geen “natuurrampen”; ze zijn het gevolg van de verkeerde gedachten en daden van de mensheid. Ze vinden plaats onder de Wet van Oorzaak en Gevolg, of Karma. Doordat wij in ons planetaire leven chaos en onevenwichtigheid scheppen, beïnvloeden wij de natuur. Alle atomen in de schepping zijn onderling met elkaar verbonden. Er bestaat geen afgescheidenheid, nergens. Als we, zoals nu, omstandigheden creëren waarin twee derde van de wereldbevolking het moet stellen met een kwart van het voedsel in de wereld en daardoor bij miljoenen omkomt van honger, is rampspoed onafwendbaar.
Wanneer de Regel der Wet tussen landen wordt genegeerd, lijdt de hele wereld er onder. Zodoende beïnvloedt de spanning waarmee deze zinloze demonstratie van militaire kracht gepaard gaat thans miljoenen mensen, die onschuldig zijn aan welke terroristische daad of slachting ook. De wereld worstelt nu met allerlei soorten epidemieën, omdat het menselijk immuunsysteem bezwijkt onder de spanning. Waren de oorlogsstokers zich maar bewust van de karmische gevolgen van hun onbezonnen daden, dan zouden ze het wellicht goed kunnen maken en een andere koers inzetten.
https://share-international.org/nl/extra/maandblad/oktober-2026/#compilatie-karma-en-wedergeboorte
Dus een inbreker zet voordat hij bij je wil inbreken heel zijn planning en al het gereedschap dat hij gaat gebruiken online op het internet en stuurt de link ook naar de bewoner waar hij wil inbreken?
Geloof je het zelf?….
Tucker Carlson, de man die Trump aanhing en toen ineens Hunter Biden een podium gaf om zichzelf tot slachtoffer te maken.
Niemand heeft belang bij een kernoorlog. Het is dreigen, bang maken, onrust- en verwarring veroorzaken. Verdeel en heers. Er is vooral een economische oorlog aan de gang, een oorlog van langzaam de burgers verarmen. Ik ga zo naar de kaasboer. Vanavond steak tartaar op het menu.
Ik zou er in ieder geval niet mijn geld op een ja of nee, doet hij het of doet hij het niet, zetten.
Om het even wat de zwakzinnige wil gooien.
En misschien is juist die onzekerheid wel genoeg om bange mensen mee tot een deal te verleiden, in plaats van dat ze dit soort bullies eens gewoon de grens laten zien.
Tja, je bent een laffe meeloper of je bent geen laffe meeloper..
In de EU betekent dat ook vaak :
Je bent een laffe rijke meeloper of je bent geen laffe rijke meeloper.
Kortom samengavat : Alle verhalen die we horen maar dan meen ik ook alle verhalen wijzen maar naar een centraal punt :
De wereld heeft heel veel/grote problemen die alleen maar erger aan het worden zijn ; zelf denk ik dat het nog erger wordt .
We kunnen onze kop in het zand steken MAAR dat gaat niet werken !