Trick or treat – Waar preppen we voor?

Halloween was vroeger een stuk leuker. In de goede oude tijd van Amerika 1.0. Het enige waar je bang voor hoefde te zijn, was een scheermesje in een appel. Maar zelfs dat was waarschijnlijk een broodjeaapverhaal. Het snoep was beter. Reese’s Peanut Butter Cups smaken tegenwoordig anders. Meer mensen deden mee. Ik heb nooit iemand een “trick” willen leveren, en dat heb ik ook nooit gedaan. Geef mij maar snoep.

Maar genoeg nostalgie. Misschien was het niet zo geweldig als ik me herinner. Zeker, als een baanbrekend dik kind in die vroege jaren deed ik behoorlijk mijn best met Halloween. Ik vulde een tas, of nog beter een kussensloop, ging naar huis om die leeg te maken en trok er vervolgens opnieuw op uit. Ik zwierf overal rond, zonder enig ouderlijk toezicht. Zoals ik eerder heb opgemerkt, waren de jaren zestig om veel redenen gedenkwaardig, waaronder een schokkend gebrek aan pedofielen. Ik heb nooit een “enge vreemdeling” gezien, zelfs niet op Halloweenavond. Het enige nadeel was dat onze route om langs de deuren te gaan beperkt bleef tot vrijstaande eengezinswoningen. Rijtjeshuizen waren toen ongebruikelijk en er waren geen appartementen in mijn omgeving. Rijtjeshuizen en appartementen kunnen een goudmijn zijn voor kinderen die wanhopig op zoek zijn naar snoep. Je kunt op veel meer deuren kloppen zonder grotere afstanden te hoeven afleggen. Mijn kinderen profiteerden van deze wijsheid, die ik hun op wijze wijze doorgaf. Je weet dat je in een onschuldiger tijd leeft wanneer ouders hun kinderen eropuit sturen om bij vreemden aan te kloppen en om snoep te vragen. ’s Nachts. Ik bedoel, vertelden ze ons tegelijkertijd niet dat we geen snoep van vreemden mochten aannemen? Behalve met Halloween. We stelden er geen vragen over, schrijft Donald Jeffries.

De afgelopen jaren is het langs de deuren gaan voor snoep met Halloween aan banden gelegd. Eerst door veel evangelische christenen, die denken dat de feestdag “kwaadaardig” is. Satanisch. Dit zijn dezelfde mensen die ervoor verantwoordelijk zijn dat we betrokken zijn geraakt bij de onzinnige oorlog met Iran, om de doelstellingen van het Groot-Israëlproject te bevorderen. Ik vind het zionisme een stuk angstaanjagender dan langs de deuren gaan voor snoep. En kwaadaardiger. Dan zijn er nog de “woke” kruisvaarders, die grotendeels bestaan uit verbitterde blanke vrouwen, die vinden dat het onverantwoord is om je kinderen in het donker naar buiten te sturen om bij de buren om snoep te bedelen. Nou, ik veronderstel dat dat tegenwoordig inderdaad zo is, nu elke buurt vol zit met zedendelinquenten. Aangezien ik zelf nog nooit ook maar één kind heb ontvoerd, ben ik geen deskundige, maar ik vermoed dat het in het donker een stuk gemakkelijker is, wanneer iedereen zich concentreert op het verzamelen van zoveel mogelijk snoep. Het valt niet te ontkennen dat het langs de deuren gaan voor snoep niet meer is wat het vroeger was. Toch hadden we dit jaar verrassend veel kinderen aan de deur. Ze deden dus niet allemaal aan “trunk or treating”, waarbij snoep vanuit de kofferbak van auto’s wordt uitgedeeld.

Dus je vraagt je waarschijnlijk af: wat heeft dit allemaal te maken met de gebruikelijke onderwerpen op “I Protest”? We snappen het, je was een ontzettend dik kind in een tijd waarin er niet veel dikke kinderen waren. Je at veel snoep. Amerika 1.0 was een geweldige plek, zelfs met al dat “fat shaming”. Vroeger was alles beter. Dat hebben we al eerder gehoord, en we staan niet eens op je gazon. Nou, mijn punt is dat het proberen te beperken van de grotendeels onschuldige rillingen die Halloween ons bezorgt, door alle plezier eruit te halen, lijnrecht ingaat tegen de onophoudelijke angstporno waaraan we door alle gebruikelijke verdachten worden blootgesteld. Herinner je je de campagne “Als je iets ziet, zeg dan iets”? Ik hoor er nog steeds radioreclames voor. Wat moeten we eigenlijk zien? Wat moeten we zeggen? Alex Jones belde tijdens een uitzending het oorspronkelijke meldpunt daarvoor en ontdekte dat er nooit iemand opnam en dat er ook geen mogelijkheid was om een bericht achter te laten. Waarschijnlijk hebben ze tegenwoordig behulpzame AI-bots met namen om je te assisteren, maar het hele concept is griezeliger dan Dracula of Frankenstein.

Minister van Oorlog (en alleen die titel zou je al angst moeten aanjagen) Pete Hegseth heeft onlangs Operatie FORTRESS gepromoot, die draait om “voorbereiding”. Op grootschalige stroomuitval. Het uitvallen van communicatiesystemen (was dat niet de titel van een nummer van Led Zeppelin?). Cyberaanvallen. En natuurlijk het vertrouwde oude stokpaardje van de niet-Ieren: “terrorisme”. Hegseth gaf alle Amerikaanse militaire bases opdracht om voor minstens 90 dagen voorraden beschikbaar te hebben. Voor het geval dat. Voor het geval dat. Ondertussen roept Dan Bongino, voormalig FBI-functionaris die weer neoconservatieve talkshowpresentator is geworden, alle burgers op om voor minstens 30 dagen voedsel, water, medicijnen, een noodgenerator enzovoort in huis te hebben. Sterker nog, soortgelijke richtlijnen worden over de hele wereld verspreid, van het Verenigd Koninkrijk tot Japan. “Waarom wachten op een noodsituatie? Wees voorbereid!”, verkondigt een ervan. Op alles, van oorlog tot natuurrampen. Waarom zo’n gecoördineerde campagne? Waarom nu? Gaan ze eindelijk officieel de Derde Wereldoorlog beginnen? Ik begrijp dat natuurrampen een stuk angstaanjagender zijn wanneer eraan wordt gesleuteld met geo-engineering. Als kind was ik bang voor veel dingen, maar nooit voor “natuurrampen”. Maar ja, we hadden toen ook geen Weather Channel om die angstporno 24 uur per dag, zeven dagen per week te verspreiden.

Ik vind veel dingen huiveringwekkender dan Halloween. Onze leiders bijvoorbeeld. Ze hoeven geen kostuum aan te trekken om ons bang te maken. Hun woorden en daden doen dat al heel overtuigend. Tijdens de COVID-psyop droegen ze zelfs maskers. Dat was zowel angstaanjagend als teleurstellend. Hun Orwelliaanse “verplichtingen” waren een stuk enger dan een mythisch scheermesje in een appel. Ik bedoel, zou je niet iets van dat scheermesje in de appel hebben opgemerkt? De Israëlische verkiezingen zouden ons kippenvel moeten bezorgen. Ze lijken daar dezelfde verkiezingsfraude uit te halen als wij altijd doen. Het duurt dagen om de stemmen te tellen. Eerst wordt Bibi Baby tot winnaar uitgeroepen. Vervolgens beweert hij dat er fraude is gepleegd, net als Trumpenstein. Het is echter niet alsof er daar iets te kiezen valt. Niemand voert campagne met een programma dat de genocide in Gaza veroordeelt. Niemand verzet zich tegen het Groot-Israëlproject. Ik denk niet dat een niet-Ierse leider de niet-Ierse bevolking vertelt dat er geen uitverkoren volk bestaat. Misschien kibbelen ze over de mate waarin iemand uitverkoren is.

Bij onze eigen aanstaande tussentijdse verkiezingen, waarvan we de kiezers nogmaals moeten herinneren dat het de belangrijkste verkiezingen van ons leven zijn, hebben Amerikaanse burgers een grote verscheidenheid aan aantrekkelijke keuzes. Nou, laten we eerlijk zijn en alle niet-burgers er ook bij betrekken, want die zullen ook stemmen. Zoals de overleden, geliefde Lyndon B. Johnson ooit over dode mensen zei: ook zij hebben stemrecht. In Michigan maakt Abdul Al-Sayed een goede kans om de Republikein Mike Rogers te verslaan. Je weet dat je immigratiebeleid succesvol is geweest wanneer een Abdul Al-Sayed de favoriet is om een zetel in de Senaat te winnen. Rogers is een typische, inhoudsloze zionistische neoconservatief, en Al-Sayed heeft de beroemde uitspraak gedaan dat blanke kinderen niet “speciaal” zijn. Dus daar heb je je keuze in een notendop. Democratie in actie. De Democraten worden steeds minder blank, terwijl ze vasthouden aan een consequent anti-blanke filosofie. De Republikeinen blijven grotendeels blank, maar houden vast aan een consequent “niet vragen, niet vertellen”-standpunt ten aanzien van de Grote Vervanging. Dus stem gewoon nog harder.

Wie is het grootste monster: de schepping van Frankenstein of de oranje crisisacteur die ik Trumpenstein heb genoemd? In de oorspronkelijke roman, geschreven door de zestienjarige Mary Shelley (de minderjarige geliefde van dichter Percy Bysshe Shelley – ze ontmoetten elkaar toen ze vijftien was), is het monster een sympathiek personage. We kennen het wezen uit de films van Universal Studios, gespeeld door Boris Karloff, maar zoals altijd nam Hollywood grote dramatische vrijheden met het oorspronkelijke werk. Trumpenstein daarentegen heeft een kwetsbare Amerikaanse bevolking enorme schade toegebracht. Natuurlijk gooide hij niet speels een klein meisje in het water zoals Karloff in de film deed, maar hij vertrapte wel de harten van de trouwe aanhangers van America First. Zelfs Dracula, zoals vertolkt door de geweldige Bela Lugosi, handelde uitsluitend vanuit zijn bloeddorst omdat hij er niets aan kon doen. De ondoden hebben dat bloed nodig om ondood te blijven. De Wolfman was een tragisch personage, zoals vertolkt door de ondergewaardeerde Lon Chaney Jr. Hij wilde niemand kwaad doen; het was allemaal de schuld van de volle maan. Trumpenstein en de Epstein-klasse in het algemeen hebben geen excuus. Blijkbaar eten ze mensen gewoon omdat het kan. Misschien smaken we lekker. En geen van de monsters richtte zich op kinderen. Voor seks of adrenochroom.

Wat heeft het wezen uit Creature from the Black Lagoon op de elites die de jaarlijkse, uitsluitend voor mannen bestemde, zeer homoseksuele en zeer occulte rituelen in Bohemian Grove bijwonen? Heeft Freddy Krueger meer doden op zijn geweten dan de Clintons? Is er een moreel verschil tussen Jason, bekend van Friday the 13th, en de IDF-soldaten die baby’s door het hoofd schieten en daar grappen over maken? Natuurlijk heeft de Chucky-pop uit de horrorfilms waarschijnlijk meer mensen gedood dan Chucky Schumer, maar zou hij een slechtere senator van de Verenigde Staten zijn? Deze mythische wezens zijn niet gevaarlijker dan een bank die beslag legt op het huis van een gezin of het enige vervoermiddel terugneemt dat een financieel worstelend individu bezit. Naar mijn mening zijn bedrijfsbestuurders die belastingvrije “prestatiebonussen” van zeven cijfers ontvangen terwijl ze toezicht houden op het ontslag van duizenden werknemers, erger dan alles wat Mary Shelley of Bram Stoker ooit hadden kunnen bedenken. Onze leiders zijn in wezen meneer/mevrouw/hen Hyde, zonder het Dr. Jekyll-gedeelte.

De monsters in het Congres stemmen voor hun eigen salarisverhogingen en spannen in het geheim samen om leden die in een spannende verkiezingsstrijd verwikkeld zijn, “toe te staan” tegen die verhogingen te stemmen. Ze nemen wetten aan die honderden of zelfs duizenden pagina’s lang zijn, zonder ze te lezen. Zoals de vermoedelijke vampier Nancy Pelosi over Obamacare zei: “We moeten de wet eerst aannemen, daarna kunnen we hem lezen.” De monsters in toga’s die onze corrupte rechtszalen besturen, nemen zo consequent beslissingen die tegen de belangen van de rechtvaardigheid ingaan, dat dit eenvoudigweg geen toeval kan zijn. Het zou onmogelijk zijn om zo vaak onschuldig ongelijk te hebben. Elke bedrijfsleider die zelf niet in praktijk brengt wat hij zijn ondergeschikten predikt en niet de moed heeft om “woke” decreten uit te lachen, is een monster van een of andere soort. Een laf monster, maar een monster. Elke beroemdheid die vrijwillig verdeeldheid zaaiende desinformatie verspreidt onder zijn of haar goedgelovige publiek, is een goedbetaald monster met een pistool tegen zijn, haar of hun hoofd. Orwell zei dat de waarheid vertellen een revolutionaire daad is. Dus waar zijn de revolutionairen?

Het zou iedereen zorgen moeten baren dat dezelfde mensen – dat wil zeggen onze monsterlijke leiders – die decennialang de spot hebben gedreven met “preppers”, nu blijkbaar iedereen ter wereld aansporen er een te worden. Dit is werkelijk een wereldwijde, georkestreerde inspanning. Dus het moet toch iets betekenen, nietwaar? Onze vriendelijke en welwillende functionarissen zouden toch zeker niet met onze emoties spelen? Ze zouden ons toch niet zomaar voor de gek houden, alleen omdat ze dat kunnen? Ik weet niet hoeveel leden van de elite praktische grappenmakers zijn, maar hun eerdere waarschuwingen over “noodsituaties” lijken erop te wijzen dat ze er echt van genieten ons voor de gek te houden. Dat is tenslotte het doel van een practical joke. Iemand voor de gek houden. Iemand er dom laten uitzien. Iemand een rotgevoel bezorgen. Geen wonder dat ze zo populair zijn. Herinner je je al die hilarische potentiële pandemieën uit het verleden? Mensen zoals ik lachten erom. Maar toen kwam COVID. De grootste psyop in de geschiedenis van de wereld. De hele wereld stilleggen, kleine bedrijven vernietigen en gezinnen uit elkaar drijven was geen practical joke.

Dus net als de arme figuranten in het verhaal van de jongen die “wolf!” riep, weten we niet wat we moeten geloven. De ouderen onder jullie herinneren zich misschien de reclame met de slogan “Is het live, of is het Memorex?” Is het nep? Of gebeurt het echt? Gaat er iets gebeuren, of is het gewoon weer een typische dosis angstporno? Om de ouderen op te winden die zweren bij het Weather Channel. Ze zijn tenslotte te oud voor Playboy. Bovendien staan er tegenwoordig geen naakte vrouwen meer in. Dus als het tijdschrift überhaupt nog verschijnt, wat heeft het dan nog voor zin? De oudjes weten misschien niet eens hoe ze porno op internet moeten vinden. Of wat ze ermee moeten doen als ze het wel vinden. Dus vertrouwen ze op de hysterische verslaggevers van het Weather Channel. Ze zitten op het puntje van hun relaxstoel bij elke vermelding van een mogelijke orkaan van categorie 5. Ze staan er niet bij stil dat de 36 inch sneeuw waarop zij en het Weather Channel zo vurig hopen, hun voortdurende doktersbezoeken zou verstoren. Dus wat is enger: een zombieapocalyps of een enorme aardbeving?

We worden belegerd door angst. Er komt een asteroïde tot op minder dan een miljoen mijl van de aarde! Er staat ons een zonnestorm te wachten die het leven op aarde zou kunnen ontwrichten! Er komt weer een tot nu toe onbekend virus uit Afrika. Er zijn twee gevallen gemeld in Noord-Amerika. Vraag het maar aan Bill Gates: we moeten ons voorbereiden op de volgende enorme pandemie. Die zal erger zijn dan COVID! Nou ja, net zo nep. Maar dat zal hij niet zeggen, en niemand anders met een publiek podium evenmin. En alleen al de stress van het dagelijks leven kan angstaanjagend zijn. Voor de meer dan 70 procent die van salarisstrook tot salarisstrook leeft en niet in staat is om 500 dollar op de bank te sparen. Het is vooral precair voor de onderste helft van de Amerikanen, die minder dan één procent van het gezamenlijke vermogen bezit. Zoals Joe Flaherty’s Count Floyd uit SCTV altijd zei: “Best eng, kinderen!” Trumpenstein, het monster van een crisisacteur, heeft de geslachten verdeeld, de rassen verdeeld en familieleden uit elkaar gedreven. We aarzelen tegenwoordig om tijdens Thanksgiving-bijeenkomsten een mening te uiten. Als we überhaupt nog familiefeesten houden.

Ik vond online veel memes zoals die hierboven. Blijkbaar was ik niet de enige die op het idee van Trumpenstein kwam. Misschien hebben ze me allemaal gekopieerd en weigeren ze me daarvoor erkenning te geven. Misschien was ik niet zo slim als ik dacht. Hoe dan ook, Joe Biden was zelf ook behoorlijk angstaanjagend. Hij leek sterk op een wandelend lijk. Onze eerste ondode president. Het is dus geen partijpolitieke kwestie. Leven onder tirannie is angstaanjagend. Omgaan met systemische corruptie op alle niveaus, zonder dat iemand ter verantwoording wordt geroepen, is huiveringwekkend. Als je tot die onderste helft van Amerika behoort en minder dan 28.000 dollar per jaar verdient, is het leven erger dan alles wat Universal Studios, Rod Serling of Alfred Hitchcock ooit hebben geproduceerd. Een invasie van illegale lichaamsdieven. Een invasie van buitenlandse werknemers met H-1B-visa. Daar komen de 600.000 Chinese studenten die Trumpenstein heeft besteld. De daklozen, die op onze straten poepen, komen rechtstreeks van de set van They Live. Waar is Rowdy Roddy Piper als je hem nodig hebt? Maar hij is dood, en nu hebben we ook geen kauwgom meer.

Een van mijn vroegste herinneringen is dat ik tijdens de angst rond de Cubacrisis ingeblikt voedsel naar de kelder droeg, waar mijn ouders een geïmproviseerde schuilkelder tegen radioactieve neerslag hadden ingericht. Dat gebeurde nooit, en evenmin gebeurde een van de andere onheilspellende, dreigende rampen waarvoor onze autoriteiten ons door de jaren heen waarschuwden. Behalve COVID dan. Dat kan ik niet genoeg benadrukken. Dat veranderde het spel volledig. Dus kunnen doemdenkers niet langer smalend zeggen: “Er zal niets gebeuren.” Hoewel het waar is dat “COVID” nooit heeft plaatsgevonden, gebeurde er wel degelijk iets. Voornamelijk de ijzeren laars van onze meesters, die de vrijheid hier en in elk ander land verpletterde. Laten we hopen dat we niet iets als COVID 2.0 krijgen. Geniet van je pindakaascups zolang het nog kan, hoezeer de smaak ook iets veranderd mag zijn. Als je kleine kinderen hebt, ga dan met ze langs de deuren voor snoep. Wat zou ik ervoor overhebben om dat nog eens te kunnen doen. Maar kijk niet naar de hemel. Misschien komt er een neppe buitenaardse invasie aan, tussen de chemtrails door. We worden allemaal gedwongen te fantaseren over en bang te zijn voor de monsters die we niet kennen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

In het land van de complotontkenners

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: