Rusland heeft op escalatie gereageerd met escalatie. Als reactie op de door het Westen gefaciliteerde Oekraïense drukcampagne om diep op Russisch grondgebied aanvallen uit te voeren, die in juni begon, heeft Moskou een tandje bijgeschakeld en een nieuw niveau van militaire druk uitgeoefend op de Oekraïense steden en essentiële industrieën.
Deskundigen waarschuwden dat de logica van escaleren om te de-escaleren waarschijnlijk niet zou werken bij een macht als Rusland en in plaats daarvan een toename van de vijandelijkheden zou veroorzaken. En zo geschiedde, en de Oekraïense droneoorlog lijkt nu precies de zelftoegebrachte klap te zijn waarvoor zij waarschuwden, schrijft Shane Fitzgerald.
De Oekraïense samenleving staat op instorten en Kiev ligt bijna op zijn knieën. Het is nu duidelijk dat Zelensky en zijn westerse geldschieters onbedoeld de waarschijnlijk beslissende eindfase van de Russisch-Oekraïense oorlog in gang hebben gezet.
Zo komt uit de rook en het vuur de ultieme of-of-vraag van deze oorlog naar voren, gericht aan de Atlantische mogendheden: de nederlaag accepteren en Oekraïne ertoe bewegen vrede te sluiten op Russische voorwaarden, of blijven aandringen en bereid zijn af te stevenen op een derde wereldoorlog.
De drukcampagne van Kiev
Een golf drones viel Sint-Petersburg aan terwijl daar het jaarlijkse Internationale Economische Forum van Rusland (SPIEF) plaatsvond. Op 3 en 6 juni – de openings- en sluitingsdagen van het forum – werden locaties in de hele oblast Leningrad en in de stad zelf getroffen.
Tweehonderd drones werden door de Russische luchtverdediging onderschept, wat erop wijst dat er nog enkele honderden bij betrokken waren. Tien mensen raakten gewond, onder wie verschillende burgers en een kind. Tot de doelwitten behoorden de olieterminal van Petersburg, een marinebasis, een oorlogsschip, militaire opslagplaatsen en enkele woonwijken.
Op 25 juni kondigde president Zelensky aan dat hij zijn goedkeuring had gegeven aan een 40 dagen durende drukoperatie, bedoeld om “de agressorstaat te beïnvloeden om zo aan te dringen op een einde aan de oorlog”. Deze operatie was in werkelijkheid enkele weken eerder, tijdens het SPIEF, begonnen en is tot op heden voortgezet.
De operatie betekende een verschuiving van incidentele droneaanvallen op verschillende locaties, die zelden diep op Russisch grondgebied plaatsvonden, naar een meedogenloze, grootschalige en gecoördineerde vorm van droneguerrillaoorlogvoering, waarbij de doelwitten zich vaak diep in Rusland bevinden en niet-militair van aard zijn.
Het ogenschijnlijke doel was om Rusland door middel van economische en industriële ontwrichting enerzijds en psychologische en geestelijke terreur anderzijds in de richting van een vredesakkoord te dwingen dat voor president Zelensky gunstiger zou zijn. Infrastructuur die essentieel is voor grootschalige oorlogvoering zou zo zwaar worden getroffen dat Rusland gedwongen zou worden toe te geven.
Tegelijkertijd zouden meedogenloze droneaanvallen op niet-militaire doelwitten, zoals pakhuizen, supermarkten en appartementencomplexen, de bevolking demoraliseren en mensen ertoe aanzetten druk uit te oefenen op hun regering om het soort vredesakkoord te ondertekenen dat Kiev wenst.
De drukcampagne van Zelensky bevatte ook een element van politiek theater. Het doel was om westerse leiders en hun bevolkingen te laten zien hoe goed de oorlogsinspanningen verliepen, om te tonen hoezeer hun steun – financieel, militair en moreel – effectief werd ingezet om de Russische beer terug te dringen. Europese en Amerikaanse politici zouden er vervolgens naar kunnen verwijzen als iets wezenlijks, terwijl de meesten van ons, het grote publiek, niet genoeg zouden weten om te beseffen hoe weinig het werkelijk betekende.
Dit werkt nog steeds min of meer voor de Oekraïense regering en het westerse politieke establishment, maar er beginnen scheuren te ontstaan.
Op alle andere fronten was het een gigantisch eigen doelpunt. De wil en veerkracht van Rusland, als staat, samenleving, economie en volk, om vrijwel alles wat ertegen wordt ingezet te weerstaan en langer vol te houden, hebben precies het tegenovergestelde effect gehad. Ze hebben president Poetin ertoe aangezet Ruslands eigen escalatiecampagne te beginnen als reactie op de escalatie, en hebben daarmee waarschijnlijk de laatste fase van de oorlog met Oekraïne als westerse proxy in gang gezet.
Westerse betrokkenheid
De omvang van de westerse invloed in Oekraïne kan moeilijk worden overschat. Volgens Victoria Nuland, destijds onderminister van Buitenlandse Zaken voor Europese en Euraziatische Zaken, was er in 2013 sinds de onafhankelijkheid in 1991 5 miljard dollar geïnvesteerd, maar zij benadrukte dat deze middelen uitsluitend bestemd waren voor de ondersteuning van democratie, burgerparticipatie en goed bestuur. Uit de gegevens blijkt dat dit niet waar is: 2,4 miljard dollar, ongeveer 47% van de 5,1 miljard dollar die tussen 1991 en 2013 aan Oekraïne werd toegewezen, ging naar programma’s die werden geclassificeerd als vrede en veiligheid, in plaats van naar de bevordering van democratie of initiatieven van het maatschappelijk middenveld.
Na 2014 raakte het Westen veel dieper betrokken. De CIA leidde Oekraïense inlichtingenofficieren op en hielp bij het opzetten van een netwerk van twaalf geheime bases langs de Russische grens, terwijl Groot-Brittannië in het kader van Operatie Orbital (2015–2022) meer dan 22.000 militairen opleidde, waarna Operatie Interflex volgde.
Sinds 2022 zijn de hoeveelheid geld, wapens en expertise die Oekraïne binnenstromen explosief gestegen. Honderden miljarden dollars aan militaire, financiële en humanitaire hulp zijn het land binnengevloeid, samen met tanks, pantservoertuigen, artilleriesystemen, miljoenen stuks munitie, luchtverdedigingssystemen, langeafstandsraketten, drones en vliegtuigen.
Tegen deze achtergrond moeten we beoordelen hoe actief de westerse mogendheden betrokken waren bij de Oekraïense drukoperatie die begin juni begon en nog steeds voortduurt.
Verschillende media hebben aangetoond dat de Amerikaanse steun aan Oekraïne bij zijn voortdurende droneaanvallen diep op Russisch grondgebied omvangrijk en veelzijdig is geweest.
The Atlantic onthulde, onder verwijzing naar Oekraïense en Amerikaanse bronnen, dat de Amerikaanse hulp veel verder ging dan het leveren van wapens en algemene inlichtingen. Washington hielp Oekraïne bij het identificeren en aanvallen van doelwitten, waaronder olieraffinaderijen, door de benodigde coördinaten te verstrekken.
CBS News meldde dat in de VS geproduceerde V-BAT-verkenningsdrones van Shield AI werden gebruikt om Russische luchtverdedigingssystemen te beoordelen en doelwitten te identificeren.
The Washington Post meldde, onder verwijzing naar een Oekraïense veiligheidsadviseur en een westerse functionaris die bekend was met de besprekingen, dat hoge Amerikaanse functionarissen Kiev hadden gewaarschuwd dat voortzetting van de steun in de vorm van wapens en inlichtingen afhankelijk was van het staken van aanvallen op olieraffinaderijen.
De Financial Times onthulde dat zowel de VS als Frankrijk het Oekraïense leger op meerdere fronten hebben geholpen bij het plannen van routes, het in kaart brengen van luchtverdedigingssystemen, het identificeren van kwetsbaarheden en het optimaliseren van de prestaties.
De BBC bevestigde dat een deel van de 120.000 drones die het Verenigd Koninkrijk als onderdeel van zijn jaarlijkse militaire hulppakket van 3 miljard pond aan Oekraïne had geleverd, in augustus was ingezet tegen doelen op Russisch grondgebied. Rusland bevestigde dit en volgens het Kremlin zullen hieraan “gevolgen” verbonden zijn.
Als we dit alles overzien, kunnen we vaststellen dat de militaire hulp die Washington en verschillende Europese mogendheden hebben verleend aan de Oekraïense campagne van escaleren om te de-escaleren breed en gelaagd is geweest.
Russische vergelding
Aanvankelijk deed Rusland weinig als reactie op de bijna dagelijkse zwermen drones die zijn grondgebied aanvielen, afgezien van het versterken van zijn luchtverdediging.
Opmerkelijk genoeg erkende Poetin dat de Oekraïense aanvallen op grote schaal verstoringen in de brandstofvoorziening veroorzaakten, hoewel hij volhield dat de ernst ervan werd overdreven.
Dit veranderde begin juli, toen Rusland begon met zware bombardementen op het grote havencomplex van Odessa, waarbij drones, kruisraketten en ballistische raketten werden ingezet. Het havensysteem en de bijbehorende infrastructuur in het binnenland hadden in 2025 gemiddeld 15 aanvallen per maand te verduren gekregen. Dit aantal steeg in juli naar 67, met een verdere escalatie op de 22e.
Van 1 juli tot 11 augustus vonden er 88 aanvallen plaats op haveninfrastructuur, 48 aanvallen op schepen die in de haven lagen en 39 aanvallen op schepen die door de maritieme corridor voeren. In dezelfde maand kwamen 26 havenarbeiders en zeelieden om het leven. Het aantal dagelijkse aankomsten daalde van ongeveer 15 schepen in juli tot slechts één of twee, voordat het scheepvaartverkeer in augustus naar verluidt volledig tot stilstand kwam.
Het havencomplex van Odessa verwerkt normaal gesproken 90% van de Oekraïense landbouwexport, en de Russische blokkade vanuit de lucht zou Oekraïne tot 1,5% van zijn bbp kunnen kosten. Poetin was door hardliners bekritiseerd omdat hij Odessa niet zwaar had aangevallen, maar het Oekraïense droneoffensief gaf hem de rechtvaardiging om dit vitale havencomplex in een wurggreep te nemen en het land feitelijk van de zee af te sluiten.
Er is een tweede reden die verder reikt dan Odessa en betrekking heeft op heel Oekraïne en op Poetins reactie op de gok van Zelensky: terwijl Oekraïne met zijn meedogenloze dronelegers de strijd tot diep op Russisch grondgebied bracht, werd het thuis een weerloos doelwit doordat zijn luchtverdediging instortte, om de eenvoudige reden dat het er geen meer heeft.
Kommersant berekende dat Rusland in augustus een recordaantal van 18.200 drones onderschepte en in september 14.700, wat de enorme omvang van de aanvallen aantoont. Oekraïne beschikt echter over zo weinig onderscheppingsraketten, zoals die welke door het Patriot-systeem worden gebruikt, dat het niet in staat is geweest de overgrote meerderheid van de raketten van de Russische strijdkrachten neer te halen. De Oekraïense autoriteiten stopten rond 11 augustus zelfs met het rapporteren hierover, na een nacht waarin geen enkele van de 28 afgevuurde ballistische raketten werd neergehaald.
De Russische reactie escaleerde en werd tegen het einde van september systematischer, na oplopende aantallen burgerdoden – 201 in juli en 231 in augustus – en omvangrijke schade aan tientallen pakhuizen van Wildberries, Ozon en andere bedrijven. Ook de strategisch belangrijke olieraffinaderij Kapotnja in Moskou werd zwaar beschadigd tijdens de grootste droneaanval tot dan toe, op 20 september.
Op 3 oktober kwam het woord “vozmezdie” (возмездие) naar voren als de term waarmee de Russische regering omschreef wat zij nu ging doen en waarom. Het woord heeft betekenisschakeringen van vergelding, bestraffing, wraak en afrekening.
Op dezelfde dag kondigde Zelenski als reactie een intensivering van de aanvallen op alle raffinaderijen aan.
Op 4 oktober reageerde Rusland met hetzelfde woord en kondigde het aan systematisch aanvallen te zullen uitvoeren op de militair-industriële faciliteiten en infrastructuur van Oekraïne. Dit werd later uitgebreid tot het Oekraïense elektriciteitsnet.
Dienovereenkomstig heeft Rusland zijn systematische bombardementen op de Oekraïense energie-, industrie- en transportinfrastructuur drastisch opgevoerd, met opeenvolgende golven ballistische raketten en kruisraketten, naast honderden drones. Op 30 september werd Kiev meer dan twintig uur lang geteisterd door luchtalarm, terwijl aanvallen grote energievoorzieningen troffen en noodstroomonderbrekingen veroorzaakten. Op 8 oktober kwam een groot deel van de hoofdstad in duisternis te zitten, waarbij stroomonderbrekingen de watervoorziening verstoorden en zelfs de metro tijdelijk tot stilstand brachten.
Dit bereikte een nieuw hoogtepunt in de nacht van 13 op 14 oktober, toen Rusland 39 raketten en 128 drones lanceerde, voornamelijk tegen Kiev en Charkov en de omliggende regio’s. De Oekraïense autoriteiten verklaarden dat slechts vier raketten waren onderschept, terwijl tientallen energievoorzieningen beschadigd raakten en 600.000 mensen zonder elektriciteit kwamen te zitten. Nu het energiesysteem zwaar is gehavend, vitale infrastructuur ernstig is beschadigd en het vermogen om Russische aanvallen af te slaan afneemt, bevindt Oekraïne zich in een uiterst hachelijke positie nu de winter zijn intrede doet.
De eindfase is aangebroken
Nu komen we eindelijk bij de eindfase. Nu komen we bij de ontknoping, want er is geen andere uitweg meer. Het wordt óf vrede, in welke vorm dan ook en hoe moeilijk die ook te bereiken zal zijn, óf een volledige confrontatie en een rechtstreekse oorlog, wat neerkomt op de Derde Wereldoorlog.
Oekraïne nadert het breekpunt en Kiev ligt bijna op zijn knieën. We hebben het nog niet eens gehad over de werkelijke oorlogstoneelgebieden – het oostelijke front bij Donetsk en Loehansk en het zuidelijke front bij Cherson en Zaporizja – waar het Russische leger het Oekraïense leger langzaam maar gestaag blijft uitputten. Hier zullen uiteindelijk de meeste kwesties worden beslist. Oekraïne wordt aan alle kanten overweldigd – te land, ter zee en in de lucht.
Het vermogen van Oekraïne om Rusland op het slagveld tegen te houden is bewonderenswaardig geweest, maar de opmars beweegt zich onverbiddelijk in één richting. Bankova kan zoveel duizenden drones op Russisch grondgebied afvuren als het wil, maar dat betekent alleen maar dat het thuis des te harder zal worden getroffen. Zelenskiywil 300 Patriot-onderscheppingsraketten van Europa om de winter door te komen. Europa heeft bij lange na niet de capaciteit om die te leveren of te produceren, maar zelfs als het dat wel zou kunnen, wat zou dat veranderen en tegen welke menselijke prijs? We zouden uiteindelijk op precies dezelfde bestemming aankomen, met Oekraïne in een nog slechtere positie.
Het is tijd voor de Atlantische mogendheden om óf alles op alles te zetten, óf de handdoek in de ring te gooien.
Trump lijkt eindelijk zijn kaarten op tafel te hebben gelegd en bewijst misschien dat TACO (Trump Always Chickens Out – Trump krabbelt altijd terug) niet altijd opgaat. Hij heeft een overeenkomst met Rusland gesloten om sancties op te heffen in ruil voor diesel. Het Witte Huis heeft de toegang van Kiev tot Starshield geblokkeerd, waardoor zijn vermogen om aan te vallen en zich te verdedigen sterk wordt beperkt.
Dit alles vormt samen een enorme geopolitieke vinger die rechtstreeks naar de Europese leiders wijst en hen voor een bijzonder scherp dilemma stelt.
Niets doen of meer van hetzelfde doen: Rusland zegeviert en wordt in het gelijk gesteld, en Oekraïne wordt verslagen.
Veel meer doen dan voorheen en naar het volgende niveau gaan: het punt passeren waarop er vrijwel zeker geen weg meer terug is en een derde wereldoorlog aangaan met het door de strijd geharde en zeer gemotiveerde op één na machtigste leger ter wereld.
Alles doen wat mogelijk is voor vrede: beginnen aan de lange en moeilijke taak om de betrekkingen met Rusland te normaliseren en Oekraïne ertoe bewegen de concessies te doen die noodzakelijk zijn voor het grotere goed en het welzijn van iedereen, voor Oekraïne zelf, voor Europa en voor de rest van de wereld.
Dit zijn de keuzes waarvoor Europa nu staat.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Hahahaha zoals zo vaak.
Deskundigen waarschuwden…..
Maar de hebberige hyena’s met hun gouden manchete knoopjes in hun beschermde milieutjes dachten dat het allemaal wel mee viel.
De cultuur en natuur verwoestende profit over people mensen (globalisten) hebben nu al enorme aantallen levens en dromen verwoest.
Net als voor crisissen gebeurt nu wederom hetzelfde door het crapule de luxe.
Er komt weer een nieuwe kans aan mensen :
– voor snelle beslissers
– one in a lifetime
– krijg geen last van FOMO (fear of missing out)
– be there
– twee halen 1 betalen
– zolang de voorraad strekt !
Tettereteeeeeee !!!
https://www.msn.com/nl-nl/geldzaken/technologie/anthropic-diep-in-rode-cijfers-145-8-miljard-dollar-verlies/ar-AA2g7bIe?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=6ae092969b844e58ab5ba8dfed9ee875&ei=43
“De eindfase is aangebroken: Rusland stelt het Westen voor de keuze — wij winnen of de Derde Wereldoorlog?”
Het enige goede antwoord en militaire beleid van Poetin en de zijnen, er is al veel te veel menselijk leed, dood en verderf gebeurt om Rusland met een nep zionistisch Joods akkoord te pajen, Minsk 1 en 2 gaven de zionisten de tijd om alles voor te bereiden om een groot Israël te implementeren.
Ik verwacht geen inbinden van het westen.
Daarvoor wordt er inmiddels al teveel geld gepompt in defensies en de investeerders willen hun geld terug zien, en wel met winst
Ook het rumoer rond de dienstplicht her en der is nog niet zo lang geleden actueel geworden.
Boeren moeten hun land afstaan vanwege uitbreiding Defensie.
Reclamefilmpjes van defensie voor de jongeren dat het nobel is om een arm, been en meer te missen om de Russen tegen te houden.
Later maken ze wellicht kans op ‘postuum’ een medaille die de nabestaanden dan aan de muur kunnen hangen. (sarcasme uit)
Zo zal het gaan Tigron, ik kan het ook niet anders zien.
Europese leiders staan voor joker
von der leyen kallasVon der Leyen en Kallas worden in Europa voorgesteld als de gezichten van een geopolitieke grootmacht.
Maar, op het wereldtoneel worden ze genegeerd en daarom belt Poetin direct met de Noorse en de Finse premier.
Europa heeft een voorzitter van de Europese Commissie, een hoge vertegenwoordiger voor buitenlandse zaken en een indrukwekkend apparaat in Brussel. Ursula von der Leyen en Kaja Kallas treden voortdurend op de voorgrond, spreken namens Europa en presenteren de Europese Unie als een macht waarmee de rest van de wereld rekening moet houden.
Maar wat blijft daarvan over wanneer de grote internationale beslissingen worden genomen?
Wie kijkt naar de manier waarop Donald Trump, Xi Jinping en Vladimir Poetin met de Europese leiders omgaan, kan moeilijk om een ongemakkelijke vraag heen: hoeveel werkelijke invloed hebben deze Brusselse machthebbers eigenlijk?
De gebeurtenissen rond de oorlog in Oekraïne maken dat probleem opnieuw zichtbaar.
Op 27 oktober 2026 werd bekend dat de Russische president Vladimir Poetin rechtstreeks had gesproken met de Finse president Alexander Stubb en de Noorse premier Jonas Gahr Støre. Het initiatief voor het gesprek kwam van de twee Noord-Europese leiders. Het overleg vond plaats in aanloop naar de komende vredesbesprekingen over Oekraïne in Abu Dhabi.
Opvallend is niet alleen dát er werd gebeld, maar vooral wie er met elkaar spraken. Niet Von der Leyen, niet Kallas, maar nationale leiders die hun eigen diplomatieke contacten onderhouden.
Stubb en Støre traden daarbij niet op namens de Europese Unie als geheel. Het gesprek onderstreept juist dat belangrijke diplomatieke contacten buiten de Brusselse instellingen om plaatsvinden.
Vooral voor Kallas, de EU-buitenlandchef die zich uitgesproken kritisch opstelt tegenover Moskou, is dat een ongemakkelijke realiteit. Ze kan namens de EU verklaringen afleggen en het Europese buitenlandbeleid vertegenwoordigen, maar dat betekent niet dat Poetin haar als een noodzakelijke gesprekspartner beschouwt.
Wie verwacht dat de Russische president bij belangrijke onderhandelingen vanzelfsprekend bij de Europese buitenlandchef aanklopt, kijkt vooral naar de Europese functietitels en minder naar de werkelijke machtsverhoudingen.
Ook de verhouding tussen Von der Leyen en Donald Trump laat zien dat een hoge Europese functie niet automatisch gelijkstaat aan internationale macht.
In januari 2025 berichtte de NOS dat Von der Leyen al weken vergeefs probeerde een afspraak met Trump te regelen. Later volgde alsnog een ontmoeting. Op 27 juli 2025 bereikten Trump en Von der Leyen in Schotland een handelsakkoord dat in Europa veel kritiek opriep vanwege de concessies die de EU volgens critici had gedaan.
Trump onderhandelde hard en presenteerde het resultaat vanuit het Amerikaanse belang. Von der Leyen moest vervolgens het akkoord in Europa verdedigen.
Dat is een belangrijk verschil. De Amerikaanse president kan vanuit zijn eigen bevoegdheden rechtstreeks besluiten nemen over het Amerikaanse handelsbeleid. Von der Leyen moet daarentegen rekening houden met Europese verdragen, lidstaten en de politieke haalbaarheid van afspraken binnen de Unie.
Trump hoeft haar daarom niet als gelijkwaardige politieke tegenhanger te behandelen om zaken met de EU te doen. Hij kan onderhandelen met de Europese Commissie waar die bevoegd is, druk uitoefenen op afzonderlijke lidstaten en Europese verdeeldheid benutten wanneer dat hem uitkomt.
De vraag is dan ook niet of Von der Leyen een belangrijke functie bekleedt, maar hoeveel onderhandelingsmacht zij op een concreet dossier daadwerkelijk kan inzetten.
Ook de verhouding met China maakt duidelijk dat Europa’s economische gewicht niet automatisch in politieke invloed wordt omgezet.
Tijdens de EU-China-top in Peking op 24 juli 2025 spraken Von der Leyen en de voorzitter van de Europese Raad, António Costa, met de Chinese president Xi Jinping. De handelsverhoudingen stonden onder druk, onder meer door het Europese handelstekort, Chinese exportpraktijken en de oplopende spanningen over technologie en industrie.
Europa heeft China veel te bieden als afzetmarkt en handelspartner. Maar China is zelf een economische grootmacht met een omvangrijke industriële basis, een grote binnenlandse markt en een eigen geopolitieke agenda.
Dat betekent dat Europese bezwaren niet vanzelf tot Chinese concessies leiden. Peking bepaalt zelf welke eisen het accepteert en welke niet. Von der Leyen kan namens de Commissie onderhandelen over handel, maar ze kan China niet dwingen de Europese wensen over te nemen.
Wie iedere ontmoeting met Xi presenteert als bewijs dat Europa op gelijke voet met China opereert, verwart diplomatieke zichtbaarheid met het vermogen om de uitkomst te bepalen.
De oorlog in Oekraïne legt de Europese machtsverhoudingen misschien wel het duidelijkst bloot.
De EU heeft Rusland met sancties getroffen, Oekraïne financieel en militair gesteund en zich uitgesproken over de voorwaarden voor vrede. Toch zijn het vooral Washington, Moskou en Kyiv die de directe onderhandelingen voeren. De Verenigde Staten hebben daarbij een centrale bemiddelende rol.
De nieuwe contacten tussen Poetin, Stubb en Støre laten zien dat Europese landen zelf opnieuw diplomatieke kanalen openen. Dat gebeurde in overleg met Oekraïne, maar niet namens Europa als geheel.
Daarmee komt een pijnlijke vraag op tafel: als de toekomst van Oekraïne mede wordt bepaald door afspraken tussen de Verenigde Staten, Rusland en Oekraïne, hoe groot is dan de invloed van de Brusselse leiding?
Het probleem gaat dieper dan Von der Leyen of Kallas persoonlijk. De Europese Unie is geen staat met één president die zelfstandig over buitenlandse politiek, defensie en vrede kan beslissen.
Dat maakt de Europese machtsstructuur een tandenloze tijger. Naar buiten toe presenteert Brussel zich als één blok, maar achter die presentatie schuilen 27 lidstaten met uiteenlopende belangen.
Een Amerikaanse president kan rechtstreeks onderhandelen over Amerikaanse belangen. De Chinese president kan zijn eigen koers bepalen. Poetin kan zelf beslissen met welke buitenlandse leiders hij contact onderhoudt. Von der Leyen en Kallas moeten daarentegen opereren binnen een systeem waarin hun bevoegdheden begrensd zijn en nationale regeringen een belangrijke rol behouden.
De ongemakkelijke conclusie is dat Von der Leyen en Kallas op het wereldtoneel volledig worden genegeerd alsof ze niet bestaan. Het is dat Europa zichzelf graag presenteert als een geopolitieke grootmacht, terwijl de werkelijke macht op cruciale momenten verdeeld blijft over nationale hoofdsteden en andere wereldmachten.
Europa heeft leiders die namens miljoenen mensen spreken. Maar wie werkelijk wil weten hoeveel macht zij hebben, moet niet luisteren naar hun toespraken. Die moet kijken wie er wordt gebeld, wie de voorwaarden stelt en wie uiteindelijk de beslissingen neemt.
Maar ze bezeiken wel als één blok de EU burgers.
De waardeloze dwingelanden.
Met hun dienstplicht en stervensbereidheid.
Iets zegt me dat ze dat niet moeten doen.
Want dan konden ze wel eens hun eigen doos van Pandora openen.
De 50 is het nieuwe 70 zelfbedruipers.
‘Vandaag of morgen zullen we ze eindelijk zien, die witte vlaggen’, zei de blinde….
Natuurlijk winnen de dappere Russen met onbenullen als von der leyen .kallas een penis pianist en de flikkers rutte en jetten zul je altijd tot het verliezende kamp behoren en niet te vergeten de Turkse trut.
Mooie samenvatting!!! De beste tot nu toe! Paternotte vergeten? Muizenoor
De EU is de zwarte ridder…
https://youtube.com/watch?v=ZmInkxbvlCs&pp=ygUleW91IHNoYWxsIG5vdCBwYXNzIHNjZW5lIG1vbnR5IHB5dGhvbg%3D%3D
“op een na machtigste leger ”
O ,ja , de schrijver bedoelt zeker de VS ; heb ik zeer grote ??? over ; mijn vermoeden is dat Rusland een verder, sterker leger heeft
“Zelenskiywil 300 Patriot-onderscheppingsraketten van Europa om de winter door te komen”
hahahahahaha,
die dingen, in Patriot PAC-3 versie, zijn maximaal 5% effectief tegen ‘normale’ raketten, PAC-2 en lager volstrekt nutteloos tegen alles.
Patriot PAC-3 is ook volledig nutteloos tegen alle soorten drones, supersonische en hypersonische raketten.
ALS er ergens in een achterafgelegen magazijn nog een paar van die Patriots gevonden worden, zijn die in hooguit een PAAR UUR OP.
Productie van Patriot luchtverdedigingraketten kosten per stuk 2 JAAR.
Totale productie ~650 per jaar……. á $ 4-5 miljoen per stuk.
Belangrijke magneten en andere zeldzame metalen voor deze raketten worden niet geleverd door China, want “sancties” tegen de USrael, de gewelddadige hegemoon.
Nou ja.
Er is helemaal niks aan de hand voor de Amerikanen.
Met een beetje afgunst meldde de msn vandaag :
https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/other/de-amerikaanse-regering-bereidt-zich-voor-op-het-ergste/ss-AA2gex8b?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=6ae1d64e3c084f81b4c67a583affa492&ei=12#image=5
Er kan helemaal niks gebeuren mensen. Gewoon rustig doorlopen.
De gedachtes van het elitair crapule de luxe dat de burgers uitknijpt zijn wel degelijk bij u.
Ondanks hun koopmanslust denken zij toch wel aan u.
Gaat u rustig naar uw bedstede….
Ook de EU heeft zich goed voorbereid.
Mocht het ondenkbare werkelijkheid worden staan ze als een blok achter de rechtsstaat en achter de vrije democratie en vrije markten.
Werkelijk waar : Bruxelles is van alle markten thuis, zoals u ongetwijfeld al in ue beurs gemerkt heeft de afgelopen maanden.
Speciaal voor de nederlandse burgers : zoek naar radio Oranje voor ondersteunende aanmoedigen vanuit de hoger opgeleide landsbestuurderskringen.
Zoiets :
O, goede lieden, hoort ons aan,
De Landsregering is op pad gegaan.
Wij hebben ons in ’t duister weggestoken,
Voor ’s vijands zwaard en speer gedoken.
Doch vreest niet, volk, wij denken aan u allen,
Al schuilen wij veilig achter dikke wallen.