Brussel heeft de volgende miljardenmarkt ontdekt: verzekeringen tegen stormen, overstromingen en bosbranden. Onder het mom van “klimaatbestendigheid” moeten risico’s steeds meer op Europees niveau worden gebundeld, gefinancierd en gedekt – tot aan een op krediet gebaseerde vangnetregeling van maximaal 65 miljard euro. Critici zien hierin de volgende centraliseringsgolf van de Brusselse eurocraten, die ook nationale rampen- en verzekeringsrisico’s stukje bij beetje onder de paraplu van de EU willen brengen.
Straatsburg, half september: Ursula von der Leyen spreekt in het Europees Parlement over hitte, bosbranden en droogte. Vervolgens komt ze bij de verzekeraars terecht. Slechts ongeveer een kwart van de klimaatgerelateerde economische verliezen wordt particulier gedekt; nationale overheden moeten daarom te vaak als “verzekeraar in laatste instantie” bijspringen. Von der Leyens antwoord: een nieuwe “Climate Insurance Alliance”. Verzekeraars, investeerders, overheden, risicomodelleerders en klanten moeten gezamenlijk nieuwe modellen ontwikkelen. In oktober volgt een nieuw kader voor „klimaatbestendigheid“, in eerste instantie voor 100 bijzonder kwetsbare gebieden. Opnieuw worden problemen van afzonderlijke markten en lidstaten tot een Europese taak gemaakt – inclusief nieuwe bevoegdheden voor Brussel, schrijft Heinz Steiner.
Voor econoom Tilak Doshi begint de misleiding al bij de term “klimaatverzekeringskloof”. Stormen, overstromingen en bosbranden zijn geen uitvindingen van deze tijd. Verzekeraars verdienen al eeuwenlang hun geld met het berekenen van risico’s en het toekennen van een prijs daaraan. Een huis aan de rivier kost meer, een gebouw in een brandgevaarlijke regio eveneens. Als het risico toeneemt, stijgen de premies en eigen risico’s, of valt de dekking helemaal weg. Dat is het waarschuwingssignaal van de markt. De centralisatiefantasieën uit Brussel slaan echter juist op dat punt aan: risico’s worden in grotere Europese potten gestopt, zodat ze over meer landen en premiebetalers kunnen worden verdeeld. Doshi spreekt daarom van een “klimaatbeschermingsgeldsysteem”.
De greep op de verzekeringsmarkt is al langer aan de gang. Eind 2024 presenteerden EIOPA en de Europese Centrale Bank een tweepijlermodel: een publiek-private EU-herverzekering voor natuurrampen en een EU-fonds voor schade aan openbare voorzieningen als gevolg van rampen. Het fonds moet door de lidstaten worden gevuld en moet bijspringen bij de wederopbouw van openbare infrastructuur. Er zou echter alleen geld beschikbaar zijn als regeringen vooraf overeengekomen maatregelen voor risicobeperking hebben uitgevoerd. Het mechanisme verschaft Brussel daarmee meteen twee hefbomen: gezamenlijk geld verdelen en voorwaarden vaststellen voor de manier waarop lidstaten hun voorzorgsmaatregelen organiseren. Dat is het materiaal waaruit de steeds nieuwe centraliseringsprojecten van de EU voortkomen. In april 2026 volgde het volgende deel. EIOPA en het Europees Stabiliteitsmechanisme ontwierpen een Europese pool voor natuurrampen, gefinancierd via risicogebaseerde premies en gedekt door een op krediet gebaseerde backstop. Overstromingen in Midden-Europa, bosbranden in het zuiden, stormen in het noorden – verschillende risico’s komen terecht in één gemeenschappelijke Europese pot. De EU-autoriteiten prijzen diversificatie, lagere kapitaalkosten en meer verzekeringscapaciteit aan. Maar onder de streep ontstaat er bovenop particuliere verzekeraars, herverzekeraars en nationale systemen echter nog een extra Europese financiële laag. Het EU-apparaat breidt zich opnieuw uit met een mechanisme dat risico’s verzamelt, verdeelt en in geval van nood financiert.
En dan is er sprake van 65 miljard euro. Zo hoog kan de benodigde kredietcapaciteit van de backstop oplopen in de doorgerekende extreme scenario’s. Als de Europese pool na zware rampen tegen zijn grenzen aanloopt, moet dit vangnet kredieten verstrekken. EIOPA en ESM beloven daarbij het bijna perfecte financiële kunststukje uit Brussel: meer zekerheid, goedkopere financiering en extra verzekeringscapaciteit – op de lange termijn zogenaamd zonder lasten voor de belastingbetaler. De backstop moet zijn kredieten terugkrijgen uit de inkomsten van de pool. Voorlopig is dit nog maar een model. Maar alleen al de omvang laat zien hoe ver de plannen kunnen reiken zodra nationale risico’s tot een Europees financieringsprobleem worden gemaakt.
De Brusselse eurocraten leveren meteen hun rechtvaardiging mee. Een gezamenlijke dekking over landen en natuurrampen heen zou de benodigde kapitaalvoorraad ten opzichte van afzonderlijke nationale oplossingen met wel 67 procent kunnen verminderen. De verzekeringssector is deze vorm van risicospreiding maar al te goed bekend – herverzekeraars werken al sinds jaar en dag volgens dit principe. EIOPA en het ESM willen hier nu op Europees niveau een eigen, op krediet gebaseerd vangnet bovenop leggen. Zo wordt van particuliere risicospreiding een politiek georganiseerd EU-mechanisme.
Hoe ver deze denkwijze reikt, liet Kurt Vandenberghe, directeur-generaal voor klimaatbeleid bij de Europese Commissie, begin september zien. Verzekeringen zoals we die nu kennen, zijn niet langer duurzaam, verklaarde hij na een bijeenkomst met de sector. Klimaatbeleid wordt in toenemende mate ook verzekeringsbeleid. Wat niet verzekerbaar is, dreigt bovendien niet meer investeerbaar te zijn; een groeiende verzekeringskloof kan uiteindelijk de financiële stabiliteit in gevaar brengen.
Van de kelder die bij hoogwater volloopt, leidt de Brusselse redenering dus rechtstreeks naar de stabiliteit van het Europese financiële stelsel. Hoe groter het vermeende systeemrisico, hoe gemakkelijker de volgende Europese ingreep te rechtvaardigen is.
Spanje zorgt al voor de volgende stap. Madrid eist een eigen Europees klimaataanpassingsfonds, bindende voorschriften voor water, landbouw en gezondheid, en aanvullende financieringsinstrumenten. Onder andere olie- en gasbedrijven zouden hiervoor kunnen betalen via nieuwe heffingen. Ook gezamenlijke EU-schulden staan ter discussie, evenals zogenaamde “Climate Risk Bonds”. Het scenario is inmiddels bekend: een probleem wordt geëuropeaniseerd, Brussel krijgt nieuwe bevoegdheden, waarna er Europees geld nodig is. En als de beschikbare middelen niet toereikend zijn, duiken er nieuwe heffingen, obligaties of gezamenlijke schulden op.
Volgens Doshi ligt de cruciale fout in het feit dat deze constructies het eigenlijke risico niet veranderen. Een huis in een overstromingsgebied blijft een huis in een overstromingsgebied. Een hotel naast een droog bos blijft brandgevaarlijk. Hoge verzekeringspremies zijn de prijs voor dit risico en dwingen eigenaren en investeerders na te denken over beschermingsmaatregelen, locatie of kosten. Als een deel van deze rekening wordt verschoven naar een grote Europese pool, kan dat voor het individu aangenamer worden. Waterstanden en brandgevaar maken echter weinig indruk op de boekhouding in Brussel.
De backstop is weliswaar nog niet goedgekeurd, maar er ligt inmiddels een verbazingwekkend arsenaal op de tekentafel. EU-herverzekering, een EU-rampenfonds, een Europese risicopool, een backstop van miljarden, de Climate Insurance Alliance, nieuwe “klimaatbestendigheids”-voorschriften en eisen voor gezamenlijke schulden worden ter tafel gebracht. Elke afzonderlijke bouwsteen verschuift risico’s, geld of beslissingsbevoegdheid een stukje verder van de lidstaten naar Brussel. Storm, brand en overstromingen blijven lokale risico’s. De eurocraten zijn er al mee bezig om daar een Europese rekening van te maken.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Elektrische auto onder de loep: Brusselse CO₂-rekensom valt uiteen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
gewoon héél erg KRANKZINNIG..westerse wereld is ten dode opgeschreven…Bravo en ze hebben het allemaal Zelf en alleen gedaan… 🧻🧻
En zodra die ‘ rampenpot ‘ gevuld is kan Brussel daarin naar believen gaan graaien voor andere zaken.
Zie de poging om te graaien in de pensioenpot.(want oorlog met Rusland dus investeren in “Defensie”.
Uitbetalingen uit die ‘ rampenpot ‘ aan landen die een natuurramp hebben ondergaan kunnen afhankelijk worden gemaakt of het getroffen land andere opgelegde regels van Brussel wel op volgt. (te vergelijken met het Corona fonds om landen te dwingen immigranten op te nemen terwijl ze dat niet wilden)
Dus, landen vullen fondsen om Brussel de gelegenheid te geven om dingen af te dwingen bij individuele landen.( b.v. Roemenië en Hongarije )
Daar komt nog bij dat er weer busladingen ambtenaren aangetrokken worden om e.e.a. uit te voeren.
Als je ziet hoe de ‘hazen in het recente verleden liepen’ dan is het makkelijk om te voorspellen hoe ze dit keer opnieuw gaan lopen.