Waar wacht Rusland op, gezien de openlijke oorlogsdeelname van Europa?

Ik ben momenteel onderweg in Rusland, waardoor ik de komende dagen ook minder tijd zal hebben om te schrijven. Mijn reis brengt me naast Moskou, waar ik vorige week was, ook naar de Russische provincie. Daarbij verbaast het me hoezeer de stemming in Rusland is veranderd. Vrijwel al mijn gesprekspartners – van experts tot taxichauffeurs, hotelpersoneel, obers en andere toevallige kennissen – geven aan niet te begrijpen waarom de Russische regering niet reageert op de openlijke oorlogsdeelname van de EU.

De betrokkenheid van de EU bij de oorlog reikt van het kapen van handelsschepen met bestemming Rusland, via de financiering van Oekraïense raketten en drones en het ter beschikking stellen van veilige productielocaties voor Oekraïense wapenbedrijven, tot het verlenen van toestemming aan Oekraïne om het luchtruim van EU-lidstaten te gebruiken voor langeafstandsaanvallen op Rusland. Dit alles is openlijke deelname aan de oorlog. Daarbij komen nog manoeuvres waarbij de blokkade van Kaliningrad wordt geoefend, en talrijke verklaringen van Europese militairen en politici dat Kaliningrad moet worden aangevallen, schrijft Thomas Röper.

Wat betreft de langeafstandsaanvallen waarbij gebruik wordt gemaakt van het luchtruim van EU-lidstaten: ik ben hier al zo’n twee jaar van op de hoogte. En sinds afgelopen zomer valt dit niet meer te ontkennen. Sinds eind maart wordt dit in Europa ook openlijk toegegeven en inmiddels gaat het soms om tot wel honderd drones per nacht.

De Russische regering beperkt zich tot nu toe tot de verklaring dat, als bewezen zou worden dat er drones vanuit de Baltische staten worden gelanceerd, er natuurlijk een harde reactie tegen de Baltische staten zal volgen. De Baltische staten reageren daarop door het aantal van deze aanvallen verder te verhogen. Men krijgt de indruk dat de EU-lidstaten willen dat Rusland eindelijk eens terugslaat.

Dat zou niet meer dan logisch zijn, want het is een populaire strategie van het Westen om andere landen zo lang te provoceren totdat ze terugslaan, om vervolgens te roepen hoe agressief dat land zogenaamd is. De leiding van de EU heeft de oorlog nodig, omdat ze dan alle zelf veroorzaakte problemen (afbraak van de sociale zekerheid, energiecrisis, deïndustrialisering, enz.) daarop kan afschuiven.

De Russische media blijven echter terughoudend en wakkeren geen anti-Europese stemming aan. Eigenlijk zou je verwachten dat er elke ochtend in de Russische media wordt gemeld hoeveel in Europa geproduceerde en door Europa betaalde drones vannacht in Rusland zijn neergestort. Maar de betrokkenheid van de Europese landen wordt, anders dan je zou verwachten, bijna niet aan de orde gesteld.

Blijkbaar wil de Russische regering de stemming in Rusland niet verder aanwakkeren.

Terecht wordt gezegd dat Moskou en Sint-Petersburg niet Rusland zijn. Deze twee metropolen golden altijd als liberale “eilanden” in Rusland, als pro-westers en pro-Europees, terwijl de bevolking in de rest van het land altijd veel conservatiever en kritischer tegenover het Westen stond. Daarom verbaast het me des te meer dat ik nu ook in Moskou van ongelooflijk veel mensen hoor dat het geduld opraakt en dat men niet begrijpt waar de regering nog op wacht. Een vriend, die overigens altijd al een tegenstander van de Russische regering was, zei tegen me dat als er een oproep zou komen voor een demonstratie onder het motto “Laten we eindelijk terugslaan!”, er morgen in Moskou een half miljoen mensen op straat zouden staan.

Dat is natuurlijk zijn subjectieve mening, maar het is een mening die ik overal hoor. En in de provincie, waar ik momenteel onderweg ben, is de stemming nog veel heftiger.

De reden is natuurlijk dat de mensen in Rusland door het benzinetekort – als gevolg van de aanvallen van de door de EU gefinancierde en in de EU geproduceerde drones op de Russische olie-industrie – voelen dat de oorlog bij hen is aangekomen. De situatie op de Krim en in de nieuwe Russische gebieden is inmiddels dramatisch. En niet alleen daar, want op de Russische snelwegen zie je voor tankstations lange files van vrachtwagens. Het is slechts een kwestie van tijd voordat dit ook in andere delen van Rusland gevolgen zal hebben voor de bevoorrading met andere goederen dan benzine.

Als men in Kiev en in de EU erop heeft gerekend dat de Russen, zodra ze de oorlog aan den lijve ondervinden, zich tegen hun regering zouden keren en een einde aan de oorlog zouden eisen, dan heeft men zich flink vergist, want het tegenovergestelde is het geval. De stemming is dat men nu hard tegen Europa moet terugslaan, en wel heel hard, zodat de elites van de EU begrijpen dat oorlog geen spel is dat hen niet aangaat.

Waar wacht de Russische regering op?

De vraag die ik overal hoor, is: waar wacht de regering nog op? Dat is het onderwerp waarover in Rusland momenteel waarschijnlijk het meest wordt gespeculeerd. Ik wil hier een paar theorieën noemen die je hierover hoort.

Een theorie luidt dat de parlementsverkiezingen die in september op het programma staan, de reden zijn. Een escalatie met Europa, inclusief een algemene mobilisatie, zou zeker ontevredenheid aanwakkeren. Maar ook het uitblijven van actie door de Russische regering wakkert ontevredenheid aan.

Iedereen wordt gevormd door zijn opleiding en zijn verleden. En naast zijn verleden bij de geheime dienst is Poetin bovenal tot in de puntjes jurist, wat betekent dat hij er veel waarde aan hecht dat de verkiezingen rustig en soepel verlopen, zodat hij een duidelijk mandaat van het volk krijgt voor zijn verdere optreden. Wat Poetin zeker niet wil, is dat de verkiezingen worden afgelast vanwege de staat van beleg, want het is voor hem natuurlijk belangrijk dat Rusland – in tegenstelling tot de junta in Kiev – een legitiem leiderschap heeft.

De andere theorieën die in Rusland de ronde doen, klinken een beetje als complottheorieën. Sommigen geloven dat er achter de schermen afspraken worden gemaakt en dat de oorlog binnenkort zou kunnen eindigen, waardoor de Russische regering koste wat kost een escalatie wil vermijden. Voor mij klinkt dat op geen enkele manier geloofwaardig.

Andere geruchten, waar ik echter ook niet veel geloof aan hecht, beweren dat de benzinecrisis door de regering bewust wordt veroorzaakt en dat er benzine wordt achtergehouden om in het land bewustzijn te creëren over de betrokkenheid van Europa bij de oorlog, zonder dit via de media te verspreiden. Als mensen iets aan den lijve ondervinden, is dat veel overtuigender dan wanneer de media het je vertellen.

Zoals gezegd geloof ik niet in deze theorie, hoewel er wel een argument voor te vinden is. Toen Rusland in februari 2022 geen andere mogelijkheid meer zag om zijn veiligheidsbelangen te verdedigen en de toetreding van Oekraïne tot de NAVO te voorkomen dan dit militair af te dwingen, was de Russische bevolking daar niet op voorbereid, omdat de Russische media de mensen daar niet op hadden voorbereid. Het gevolg was ontevredenheid bij delen van de bevolking en protesten.

De westerse landen hebben de Russische regering echter (ongetwijfeld onbedoeld) een grote dienst bewezen, want de sancties, die elke individuele Rus troffen – bijvoorbeeld doordat creditcards in het buitenland niet meer werkten of doordat westerse zakenpartners de samenwerking vanwege de sancties beëindigden – hebben elke Rus duidelijk laten zien dat het Westen niet tegen Poetin of de Russische regering optreedt, maar tegen elke individuele Rus. Het gevolg was dat de protesten snel voorbij waren en de steun voor Poetin en zijn beleid steeg tot meer dan 80 procent, waar het daarna vier jaar lang bleef, voordat het dit jaar met ongeveer 10 procent is gedaald.

Mocht Rusland nu tegen Europa optreden, dan zou de steun hiervoor onder de bevolking vandaag overweldigend zijn, omdat elke Rus inmiddels heeft begrepen dat Europa opnieuw oorlog voert tegen Rusland. Dat is het gevolg van de benzinecrisis.

Een andere reden voor de passiviteit van de Russische regering is waarschijnlijk dat Rusland – net als in 2021 – aan het Mondiale Zuiden wil laten zien dat niet Rusland, maar het Westen de agressor is. De hele wereld ziet hoe de EU openlijk deelneemt aan de oorlog tegen Rusland en dat Rusland daar niet op reageert. Mocht Rusland op een dag militair reageren, dan zal dat in het Mondiale Zuiden waarschijnlijk evenmin tot een anti-Russische stemming leiden als het Russische optreden in Oekraïne in 2022 in het Mondiale Zuiden niet tot een anti-Russische stemming heeft geleid.

Ook het voorbeeld van Iran laat zien dat het Mondiale Zuiden er alle begrip voor heeft wanneer een door het Westen aangevallen land ook de landen bombardeert die deze aanval steunen. Er was in het Mondiale Zuiden immers geen enkel protest tegen het feit dat Iran, als reactie op de Amerikaans-Israëlische aanval, ook doelen in de Arabische landen heeft gebombardeerd die de VS en Israël bases – en vooral hun luchtruim – ter beschikking hadden gesteld.

Daarom is het nauwelijks te verwachten dat er in het MondialeZuiden een storm van protest zal ontstaan als Rusland bijvoorbeeld doelen bombardeert in de landen die Oekraïne hun luchtruim ter beschikking stellen voor aanvallen op Rusland.

Zoals gezegd waren dit allemaal slechts theorieën. Of ze kloppen, weet ik niet; misschien is de reden voor de passiviteit van de Russische regering ook een combinatie van de genoemde zaken, maar misschien is de reden ook heel anders.

Ik wilde alleen maar laten zien hoe de stemming in Rusland momenteel is, want waarom de Russische regering niet met alle hardheid optreedt tegen de Europese bondgenoten van Oekraïne, is momenteel waarschijnlijk de meest besproken vraag in Rusland.

Mogelijke scenario’s

Als men denkt aan een militair conflict tussen Europa en Rusland, denkt men al snel aan lange fronten en hevige gevechten. Het zou echter heel anders kunnen zijn.

Als je naar Russische experts luistert, stellen zij voor dat Rusland bijvoorbeeld een massale raketaanval zou kunnen uitvoeren, waarbij de doelen de productielocaties van Oekraïense wapenbedrijven in Europa (die Rusland al als legitieme doelen heeft aangemerkt) zouden kunnen zijn, of de overslagplaatsen van de westerse wapenleveringen aan Kiev, of de locaties in de Baltische staten van waaruit drones worden gelanceerd voor aanvallen op Rusland.

Deze aanval zou dan gepaard moeten gaan met de waarschuwing dat Rusland op een Europese tegenaanval onmiddellijk zou reageren met het beperkte gebruik van tactische kernwapens („mininukes“) op militaire doelen in Europa. En dat Rusland de Europese elites duidelijk zou maken dat ook zij en hun familieleden onmiddellijk tot doelwitten zouden worden, zodat ze niet eens zouden denken dat ze in hun vergaderzalen lekker kunnen blijven smullen van hapjes, terwijl de gewone Europeanen aan het front worden opgeofferd.

Volgens de voorstanders van deze strategie zou men de Europese elites daarmee misschien zo’n koude douche kunnen geven dat ze begrijpen dat oorlog geen spel is dat hen niet aangaat, en dat ze alsnog tot bezinning komen voordat het uitloopt op een oorlog met een front van duizenden kilometers en miljoenen doden aan beide kanten.

Natuurlijk zou het beperkte gebruik van kernwapens een wereldpolitieke aardbeving zijn en zijn de gevolgen nauwelijks in te schatten. Ik beweer ook niet dat dit het plan van de Russische leiding is; ik geef alleen weer wat Russische experts bespreken.

Eén ding is echter zeker: Rusland zal, net als in 2022, op een gegeven moment militair moeten reageren als het geen andere uitweg meer ziet. Rusland zal nauwelijks werkeloos toekijken hoe de EU de Russische industrie vernietigt.

Daarnaast hoef je geen helderziende te zijn om te weten dat de Europese langeafstandsdrones, die als “Oekraïens” worden bestempeld, vervolgens de Russische elektriciteits- en watervoorziening zullen gaan aanvallen.

De EU escaleert de situatie koste wat het kost. Ook al gebruikt ze Oekraïne als voorwendsel, de hele wereld ziet dat de EU al oorlog voert tegen Rusland. Ook al verzwijgen de Duitse media dit, zeggen Europese politici zoals Kallas of de ministers van Buitenlandse Zaken van Polen en de Baltische staten al lang openlijk dat de EU een oorlogvoerende partij is.

De vraag is alleen wanneer Rusland hen dat ook zal laten voelen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EINDSPEL: Russische troepen veroveren het Oekraïense bolwerk Konstantinovka – De laatste slag om de Donbas begint, met een opmars naar de verdedigingsgordel rond Kramatorsk en Slavjansk (VIDEO’S)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: