De levensduur van een land

Het zal voor lezers geen geheim zijn dat steeds meer mensen zich realiseren dat de economische, politieke en sociale problemen in de wereld steeds duidelijker worden – erger dan ooit tevoren in hun leven. Steeds vaker wenden zulke mensen zich tot publicaties zoals deze om antwoorden te vinden op vragen als: (a) waar zal dit allemaal eindigen; en (b) hoe kunnen zij persoonlijk de schade voor zichzelf vermijden (of in ieder geval minimaliseren).

Publicaties zoals deze doen hun best om mensen te informeren over hoe zij hun toekomst positief kunnen beïnvloeden; maar om weloverwogen keuzes te kunnen maken, moeten mensen eerst de aard van hun situatie begrijpen. Een van de misvattingen die bijna universeel lijkt te zijn, is dat, hoewel de situatie slecht is, er geen specifieke reden is waarom, als de juiste mensen aan het roer zouden staan, de situatie zich niet gewoon zou kunnen omkeren en alles weer goed zou komen, schrijft Jeff Thomas.

Dit is absoluut niet het geval.

Aan de basis van het misverstand ligt de algemene perceptie dat de vooruitgang van een land (economisch en politiek) te vergelijken is met een sinusgolf, die eindeloos oscilleert. Hoogconjunctuur en recessies komen en gaan met regelmaat. Als het zo eenvoudig was, zou het doel voor alle betrokkenen op dit moment zijn om zo liquide mogelijk te blijven en de huidige situatie te doorstaan totdat we de volgende opwaartse golf bereiken, die zeker zou kunnen plaatsvinden als de juiste mensen aan het roer staan.

Op zulke momenten wordt de spanning rond verkiezingen aanzienlijk, omdat mensen partij kiezen voor de liberale of conservatieve kandidaat die “het antwoord heeft”.

Als we echter een stap terug doen en kijken welke regeringsfilosofie het meest succesvol is geweest, moeten we toegeven dat, ongeacht de uitslag van de verkiezingen, de neergang onverminderd is doorgegaan. In feite verkeren bijna alle landen van de Eerste Wereld nu in een slechtere toestand dan ooit tevoren. Wat er ook gebeurt, het is geen zich herhalende sinusgolf; en we moeten onze hoop niet vestigen op de mogelijkheid dat ‘onze man’ wordt gekozen en ons naar de volgende opleving leidt.

Als we nog verder afstand nemen, zien we dat dit historisch gezien geen nieuwe situatie is. De huidige situatie heeft zich al millennia lang voorgedaan. Landen komen op de voorgrond, bloeien een tijdje, gaan dan soms lange tijd achteruit en komen dan weer op, als dat al gebeurt. Landen, met name democratieën, hebben doorgaans een bepaalde levensduur. Ze volgen meestal dit patroon:

Van slavernij naar morele zekerheid

Van morele zekerheid naar grote moed

Van grote moed naar vrijheid

Van vrijheid naar overvloed

Van overvloed naar egoïsme

Van egoïsme naar zelfgenoegzaamheid

Van zelfgenoegzaamheid naar apathie

Van apathie naar afhankelijkheid

Van afhankelijkheid naar slavernij

De rijken uit de oudheid, zoals het Romeinse Rijk en de Atheense Republiek, volgden dit patroon. Rome had ongeveer 500 jaar nodig om de hele overgang te voltooien (of langer, afhankelijk van de interpretatie). Later volgden andere rijken, zoals Spanje, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, die elk iets minder tijd nodig hadden om het patroon te voltooien. De VS is momenteel de houder van de titel “Grootste Rijk”. Het heeft ongeveer 250 jaar geduurd om van het punt van morele zekerheid naar de huidige staat van apathie/afhankelijkheid te komen.

De lezer kan zelf beoordelen wanneer de VS elk van de bovenstaande stadia heeft doorlopen. Hij kan zelfs een of twee eigen ministadia toevoegen of sommige stadia naar eigen inzicht hernoemen. Toch zal hij het er waarschijnlijk mee eens zijn dat dit patroon is gevolgd.

Het opvallende aan dit patroon is dat het gebaseerd is op de menselijke aard. Voor de meerderheid van de mensen in elk land is er een korte periode (Grote Moed tot Vrijheid) waarin menselijke frustratie plaatsmaakt voor dramatische veranderingen. Deze periode wordt gevolgd door natuurlijke en zelfs voorspelbare periodes die vaak een of twee generaties duren, totdat ze overgaan in de volgende fase. Maar ze zijn logisch, omdat ze het pad van de menselijke aard volgen.

Wat belangrijk is, is dat het patroon hetzelfde blijft en dat het de levensduur van een land vertegenwoordigt. Sommige landen doen er langer over dan andere om van de ene fase naar de andere te gaan, maar het patroon blijft gedurende de hele overgang hetzelfde.

Maar al het bovenstaande is academisch. Om waarde te hebben, moet de erkenning van het uitgangspunt dat een land een levensduur heeft, verband houden met de huidige situatie.

Als we erkennen dat het huidige imperium inderdaad de verschillende stadia heeft doorlopen en zich nu in het stadium van apathie/afhankelijkheid bevindt, moeten we ervan uitgaan dat het laatste stadium van slavernij nu in zicht is. Als we bereid zijn om een grote stap terug te doen vanuit ons huidige standpunt om zowel het verleden als de toekomst te beoordelen, zullen we tot de conclusie komen dat geen enkele verkiezing – in de VS of enig ander land – de onverbiddelijke vooruitgang van regeringen om de kiezers te domineren, zal omkeren. Evenmin zal het de langzame maar gestage onderwerping van het electoraat door de generaties heen omkeren. Dit proces is net zo eeuwigdurend als het gras. Degenen die domineren willen, zullen altijd de druk opvoeren om nog meer controle te krijgen, en de gemiddelde burger zal altijd hopen op een gemakkelijker leven als hij “nog één keer” toegeeft aan de machthebbers.

Rechter Andrew Napolitano verwijst graag naar de Amerikaanse regering als een “gigantische roofvogel, met een rechtervleugel en een linkervleugel”. Dit is een uitstekende analogie die niet alleen van toepassing is op de VS. Ze kan worden toegepast op bijna elke “democratie” in de wereld. Verkiezingen dienen als nuttige illusies om de bevolking hoop te geven dat zij op de een of andere manier bijdraagt aan haar eigen lot. Zij volgen het verkiezingsproces dan ook in die mate dat in de landen waar de verkiezingsfraude het meest prominent aanwezig is, de kandidaten al een jaar of langer voor het einde van hun ambtstermijn beginnen met campagnevoeren, in plaats van zich te concentreren op het besturen van het land.

Ongeacht welke kandidaat wint, het patroon blijft zich herhalen.

En dus moet de vraag opnieuw worden gesteld. Waarom zou iemand, als landen inderdaad een natuurlijke ontwikkeling doorlopen, vasthouden aan de vage hoop dat verkiezingen in welk land dan ook op de een of andere manier het hele proces zouden omkeren, iets wat in het verleden nog nooit is voorgekomen?

Het antwoord lijkt te zijn dat als deze ijdele hoop eenmaal is opgegeven, er alleen nog maar kan worden geaccepteerd dat de laatste fase van ontwikkeling op komst is. En het accepteren van zo’n duistere onvermijdelijkheid is een vooruitzicht dat zelfs een Russische romanschrijver niet zou kunnen verdragen.

Er zullen zeker mensen zijn die zeggen: “Ik kies ervoor om hoopvol te zijn”, en daarmee in wezen hun lot bezegelen. Aan de andere kant moeten degenen die de moeilijke beslissing nemen om de donkere weg die voor hen ligt onder ogen te zien, een keuze maken – en in die keuze ligt de echte hoop.

In de negentiende eeuw lag Europa in puin. Oude, opgeblazen koninkrijken raakten in verval of werden omvergeworpen door revoluties. Vaak waren de leiders van die revoluties net zo sociopathisch als veel van onze hedendaagse leiders (hoewel minder subtiel in hun methoden van controle). Destijds hielden de meeste burgers in elk land hun hoofd gebogen en hoopten ze dat “het misschien beter zou worden”. Een paar mensen durfden echter de moedige stap te zetten om hun tenten op te breken en over het water te varen naar een nieuw, veelbelovender land. De succesverhalen die hun weg terugvonden naar Europa, leidden na verloop van tijd tot een stroom van mensen die de overstap maakten. De ambitie die zij in zichzelf hadden gecreëerd, bleek de basis te zijn voor de Amerikaanse overgang “van vrijheid naar overvloed”.

Vandaag de dag is de stroom mensen weer op gang gekomen. Net als voorheen verlaten veel mensen stilletjes Europa, maar deze keer is de VS niet de bestemming. In feite is er ook een stroom vanuit dat land op gang gekomen.

Maar deze keer is er een verschil. Tot nu toe hebben de golven van “vluchtelingen” de schepen nog niet gevuld, hoewel dat nog steeds kan gebeuren. Wat er nu gebeurt, is dat mensen die nog enige rijkdom bezitten, stilletjes vertrekken om die rijkdom te behouden en meer vrijheid voor de toekomst te verwerven. In zekere zin is dit de ‘gouden tijd’, waarin veel aantrekkelijke bestemmingen nog steeds hun deuren openen en de eersten die arriveren de grootste kansen hebben. Als later de voorspelbare uittocht plaatsvindt, worden de deuren misschien gesloten.

Degenen die profiteren van de gouden tijd zullen waarschijnlijk het meest profiteren.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Wat informatie over emigreren naar Rusland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: