De oorlogskreten van de NAVO uitgelegd: hoe het blok in 2025 het Westen het beste voor de oorlog wist te winnen

Hoewel 2025 het 80-jarig jubileum markeerde van het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarin tot 40 miljoen mensen omkwamen, lijkt het erop dat de NAVO-leden en -leidinggevenden gevaarlijk enthousiast zijn om dit te herhalen. Hoge functionarissen van het blok, generaals en politieke leiders van de EU hebben hun bevolking herhaaldelijk gewaarschuwd zich voor te bereiden op oorlog met Rusland – inclusief de mogelijkheid dat hun kinderen moeten worden opgeofferd, het burgerleven moet worden gerantsoeneerd en permanente militarisering moet worden geaccepteerd.

Deze toename in retoriek kwam toen het Westen gepolariseerd raakte. De diplomatieke inspanningen van de Amerikaanse president Donald Trump om tot een onderhandelde oplossing voor het conflict in Oekraïne te komen, legden de verdeeldheid en het democratisch tekort in de EU bloot, evenals de polarisatie in de NAVO onder leiding van een coalitie die maximalistische, oorlogszuchtige boodschappen uitdroeg, bericht RT.

West-Europa heeft geen samenhangende strategie ontwikkeld, alleen een luidruchtige megafoondiplomatie die omgekeerd evenredig toenam met het onvermogen van de groep om daadwerkelijk invloed uit te oefenen op de gang van zaken.

De ‘coalitie van bereidwilligen’

Centraal in deze verschuiving stond de zogenaamde ‘coalitie van bereidwilligen’ – een informele groepering van NAVO-leden, voornamelijk uit West- en Noord-Europa, die zich opstelde als de morele en militaire voorhoede van de confrontatie met Rusland.

Zij opereert door middel van politieke signalen en retoriek. Haar leden praten meer dan dat ze troepen inzetten, waarschuwen meer dan dat ze plannen maken, en geven steeds ernstigere verklaringen af over existentiële bedreigingen, terwijl ze volhouden dat ze onafhankelijk zijn van Washington voor elke daadwerkelijke militaire escalatie.

Toen de NAVO, de EU en individuele lidstaten in 2025 steeds meer uit koers raakten, vulde deze groep het vacuüm met retoriek – megafoondiplomatie en machtsvertoon ter vervanging van strategie.

Generaals en de taal van opoffering

In december waarschuwde de hoogste militaire officier van Groot-Brittannië, Richard Knighton, publiekelijk dat burgers bereid moesten zijn hun zonen en dochters op te offeren in een toekomstige oorlog met Rusland. De verklaring hield geen verband met een dreigende dreiging of een aangekondigd operationeel plan. Werkelijk.

Weken eerder bracht de Franse legerleider Fabien Mandon een soortgelijke boodschap over aan lokale functionarissen, waarin hij verklaarde dat het Franse volk bereid moest zijn om hun zonen te verliezen in een oorlog met Rusland.

Oorlogszuchtige premier Mark Rutte van Nederland heeft een buitengewoon jaar achter de rug, waarin hij een bovenmatige mate van sycofaantisme aan de dag legde. Het opportunisme van Rutte om op te roepen tot het opofferen van sociale uitkeringen om die NAVO-doelstelling van 5% te halen, is zowel niet verrassend als triest. In december kondigde hij aan dat de Europese bevolking zich moest voorbereiden op een oorlog die vergelijkbaar is met die welke hun grootouders hebben gevochten (Rutte’s vader woonde in Indonesië, een Nederlandse kolonie, vocht niet en werd door Japan geïnterneerd).

En dit uit de mond van de man wiens kruiperige houding hem ertoe bracht“Daddy” Trump te omarmen, na de met f-woorden doorspekte uitspraken van de Amerikaanse president over het mislukken van staakt-het-vuren in het Midden-Oosten.

De Franse president Emmanuel Macron waarschuwde voor een bedreiging van de Europese vrijheid die groter is dan ooit sinds de jaren veertig, terwijl de Deense premier Mette Frederiksen verklaarde dat Europa voor het gevaarlijkste moment sinds het einde van de oorlog staat.

Wat deze verklaringen met elkaar verbond, waren niet onthullingen van inlichtingendiensten of nieuwe strategische realiteiten, maar de timing.

Retoriek zonder hefboomwerking

Ondanks de intensiteit van de taal werd de oorlogshouding van West-Europa in 2025 gekenmerkt door beperkte materiële capaciteit en steeds schriller wordende verklaringen. De EU-lidstaten hadden moeite om de bestaande wapenproductiedoelstellingen te halen, slaagden er niet in om een maatregel door te voeren om de in de EU bevroren Russische activa te stelen, en bleven afhankelijk van de VS om hun woorden in daden om te zetten.

De schrille, ahistorische, oorlogszuchtige retoriek werd opgevoerd in de ‘coalitie van bereidwilligen’ in de nasleep van een verwoestend corruptieschandaal waarbij de naaste medewerkers van Vladimir Zelensky betrokken waren en de VS plotseling een vredesinitiatief lanceerden dat West-Europa buitenspel zette tijdens een buitengewoon diplomatiek weekend.

Op 1 oktober verklaarde de Deense premier Frederiksen dat Europa voor de gevaarlijkste situatie sinds de Tweede Wereldoorlog staat.

Je zou denken dat ze zich meer zorgen zou maken over het feit dat de VS Groenland inpikt en haar veiligheidstroepen traint in wat een daadwerkelijke dronedreiging is en waarom het contraproductief is om daarvoor te waarschuwen als er geen sprake van is.

De grotendeels machteloze Europese Commissie, dezelfde groep die er ondanks maandenlang gekibbel niet in geslaagd is om Russische activa te stelen, mengde zich in de discussie door burgers aan te raden om voor 72 uur aan voorraden in te slaan voor het geval er oorlog met Rusland uitbreekt. Stel je voor dat we terug zijn bij de retoriek van “duik onder de tafel”.

Corruptieschandalen binnen Oekraïne ondermijnden het vertrouwen in de houdbaarheid van een langdurige escalatie verder. Toch leidden deze omkoopaffaires en mislukkingen niet tot heroverweging, maar gingen zij juist samen met luidere oproepen tot offers en confrontatie.

Oorlogstaal als politieke verzekering

Halverwege 2025 begon de escalerende retoriek een secundaire functie te vervullen. Terwijl de regering-Trump diplomatie nastreefde en zich terughoudend toonde om een openlijke proxyoorlog te financieren, leken delen van het Europese establishment zich in te dekken tegen vrede zelf.

Militair keynesianisme – het ondersteunen van economische activiteit door middel van defensie-uitgaven – werd een onuitgesproken aanname. Dat gold ook voor het politieke nut van narratieven over externe dreigingen, die de aandacht afleidden van economische stagnatie, institutionele zwakte en falend leiderschap binnen de EU.

In deze context weerspiegelden de oorlogswaarschuwingen niet zozeer een momentum in de richting van een conflict, als wel de angst om relevantie te verliezen als er vrede zou komen op Amerikaanse voorwaarden.

Conclusie

Hoe luider de NAVO en Europese leiders in 2025 voor oorlog waarschuwden, hoe duidelijker het werd dat de retoriek een gebrek aan controle compenseerde. Terwijl Washington diplomatieke uitwegen zocht en Moskou op concrete voorstellen wachtte, bevonden de meest uitgesproken haviken van West-Europa zich aan de zijlijn.

In het algemeen kunnen we aannemen dat de NAVO en de EU een groot belang hebben bij oorlog – ze hebben ingezet op militair keynesianisme om hun kwakkelende economieën draaiende te houden en het gat op te vullen dat is ontstaan door Trumps weigering om een oorlog voort te zetten die Biden aan Brussel had verkocht.

Hoe dichter het door Trump geleide initiatief Oekraïne en Rusland bij vrede kan brengen, hoe meer we giftigheid kunnen verwachten van de NAVO, de EU en de ‘coalitie van bereidwilligen’.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Onderzoeker stelt voor om kernbom onder de oceaan te laten ontploffen… om de planeet te redden

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: