Beslissingsmoment

Het Amerikaanse Ministerie van Defensie definieert de term “beslissingsmoment” als “een geografische locatie, een specifieke sleutelgebeurtenis, een cruciale factor of een functie die, wanneer ernaar wordt gehandeld, commandanten in staat stelt een aanzienlijk voordeel op een tegenstander te behalen of wezenlijk bij te dragen aan het behalen van succes.”

Vandaag heeft Rusland een beslissingsmoment bereikt in zijn conflict met het collectieve Westen, met inbegrip van de Verenigde Staten, en hun Oekraïense bondgenoot, schrijft Scott Ritter.

De Russische leiding heeft zich naar mijn mening al enige tijd voorbereid op het samenkomen van de fysieke en psychologische manifestatie van een campagne die bedoeld is om een onoverbrugbare kloof te creëren tussen perceptie en realiteit, welke, wanneer deze door middel van actie aan het licht wordt gebracht, ervoor zal zorgen dat het kunstmatig opgebouwde bouwwerk van de Oekraïense verdedigingscapaciteit instort, en daarmee ook de valse pijlers van de westerse democratie, industrie en militaire macht die dit bouwwerk ondersteunden.

Deze campagne is niet helemaal vanuit het niets door de Russen bedacht, maar is veeleer voortgekomen uit de leugens en het bedrog van degenen in het Westen die zich voordeden als vredestichters, maar in werkelijkheid als aanstichters van oorlog fungeerden.

De Europeanen hadden al lang bewezen dat ze charlatans waren; hun verraad met betrekking tot Minsk heeft hen voor altijd ontmaskerd als volstrekt onbetrouwbare partners voor het oplossen van een Oekraïense crisis die zij zelf hebben georkestreerd.

Nog merkwaardiger is de houding van Rusland ten opzichte van de Verenigde Staten. Het waren juist de Verenigde Staten die als architect fungeerden van het beleid dat al decennia lang wordt gevoerd en dat erop gericht is Rusland te verzwakken en de Russische regering zodanig te ondermijnen dat deze instort.

En toch bleef Rusland de hoop koesteren dat de Verenigde Staten – met name onder de tweede regering-Trump – op de een of andere manier als een kracht van rationele stabiliteit zouden kunnen fungeren bij het beheer van zowel Europa als Oekraïne.

De top in Anchorage van augustus 2025 vormde het hoogtepunt van deze visie en uitte zich in de zogenaamde “Spirit of Anchorage”, het idee dat er door middel van compromissen een oplossing kon worden uitgewerkt die op serieuze wijze tegemoetkwam aan de Russische zorgen en die voor iedereen aanvaardbaar zou zijn.

Binnen enkele maanden werd echter duidelijk dat de “Spirit of Alaska” even illusoir was als de “Spirit of Minsk” die eraan voorafging: weer een verraderlijke diplomatieke list, bedoeld om tijd te winnen voor de opbouw van de Oekraïense militaire capaciteit door Rusland in de waan te houden dat een via onderhandelingen bereikte vrede mogelijk was.

Maar de Verenigde Staten waren, net als Europa, nooit van plan om het Oekraïense conflict op een andere manier te laten eindigen dan met een strategische nederlaag voor Rusland.

De Russische leiders hebben deze ongemakkelijke realiteit nu – hoe laat ook – onder ogen gezien.

De ultieme vraag waar Moskou nu voor staat, is hoe het op dit besef moet reageren.

Rusland bevindt zich in een situatie waarin het aanzienlijke strategische voordelen geniet ten opzichte van Oekraïne en zijn westerse partners op een breed spectrum van terreinen – diplomatiek, economisch, militair en sociaal.

Rusland is, ondanks de gezamenlijke inspanningen van het Westen, niet geïsoleerd. Integendeel zelfs. In veel opzichten heeft Rusland vandaag de dag een sterkere geopolitieke positie dan vóór de start van de speciale militaire operatie, al was het maar omdat het conflict de snode aard van de zogenaamde “op regels gebaseerde internationale orde” en van degenen die deze hebben bedacht en geïmplementeerd, aan het licht heeft gebracht, en daarmee de concepten van multilateralisme nieuw leven heeft ingeblazen die Rusland en andere landen, met name China, met wisselend succes hadden gepromoot.

De Russische economie heeft de uitdagingen van economische sancties en directe militaire acties doorstaan en wordt vandaag de dag door het grootste deel van de wereld erkend als een levensvatbare plek om zaken te doen, zoals blijkt uit de 84 miljard dollar aan directe investeringen die tijdens het Internationaal Economisch Forum van Sint-Petersburg afgelopen juni zijn binnengehaald.

Rusland beschikt vandaag de dag over een groot, goed getraind, goed uitgerust en in de strijd gehard leger, gesteund door een robuuste en capabele defensie-industrie, die niet alleen standhoudt in een langdurige uitputtingsslag tegen Oekraïne en het collectieve Westen, maar zich ook heeft gepositioneerd om de Russische belangen in de Baltische staten, het Noordpoolgebied, de Stille Oceaan en de gehele periferie te verdedigen, evenals om de Russische belangen in het Midden-Oosten en Afrika te verdedigen en te bevorderen. De vooruitgang in de Russische technologie – met name op het gebied van ballistische raketten – heeft een kwalitatief voordeel opgeleverd dat, in combinatie met de kwantitatieve sterke punten van Rusland, het land tot een zeer geduchte macht maakt.

De Russische samenleving zet haar lange en pijnlijke scheiding met het Westen voort. Het onvolledige karakter van deze breuk – waarbij kleine enclaves van westers liberalisme nog steeds relevant blijven, terwijl de samenleving in bredere zin neigt naar een nieuw Russisch nationaal bewustzijn – heeft het collectieve Westen de enige kans geboden om de voordelen die Rusland op diplomatiek, economisch en militair vlak heeft opgebouwd, te ontmantelen. De westerse inlichtingendiensten hebben samen met Oekraïne gewerkt aan het creëren van een narratief over Oekraïens verzet, veerkracht en relevantie, dat vervolgens wordt afgezet tegen de perceptie van Russische zwakte die naar voren komt in de nasleep van de valse hoop op een via onderhandelingen tot stand gekomen vrede die Rusland in Minsk, Istanboel en Anchorage had omarmd.

Deze hoop was altijd bedoeld om de overgebleven westerse liberale elites binnen Rusland aan te sporen te geloven dat alles beter zou worden als Rusland gewoon de geest van compromis zou omarmen. Maar de geest van compromis was niets meer dan een wolf in schaapskleren, een vermomming om de Russen te verblinden voor de realiteit dat het collectieve Westen in plaats daarvan streefde naar Russische overgave.

Door de valse hoop op door compromissen tot stand gebrachte vrede en welvaart in de hoofden van de overgebleven Russische westers-liberale elites te planten, zaaide de westerse inlichtingendienst de kiemen voor een grotere maatschappelijke ontwrichting in Rusland, die bedoeld was voor het geval de gewenste vreedzame uitkomst uitbleef. Het feit dat het uitblijven van een weg naar vrede voortkwam uit de perfidie van het collectieve Westen deed er in dit opzicht niet toe – de Russische liberale elites waren geconditioneerd om hun leiders de schuld te geven van deze mislukking, ongeacht de waarheid.

Nadat ze de kiemen van maatschappelijke onrust hadden gezaaid, begonnen de westerse inlichtingendiensten zelf aan een van de grootste informatieoperaties die ooit zijn uitgevoerd, waarbij ze de westerse mainstream-pers en social media overspoelden met een eindeloze stroom van verhalen die bedoeld waren om het verhaal van een Oekraïense overwinning en een Russische nederlaag te promoten. Dit verhaal zou vervolgens in het Russische maatschappelijke discours worden geïnjecteerd, hetzij via de weerklank die werd veroorzaakt door de onophoudelijke westerse echokamer, hetzij via invloedspersoneel – zowel bewuste als onbewuste – wier toegang tot de Russische informatiemarkt hielp bij het versterken van een boodschap van Russische zwakte, corruptie en besluiteloosheid, bedoeld om het vertrouwen van het Russische publiek in hun leiderschap te ondermijnen.

En nu bevinden we ons op het beslissingsmoment.

De informatieoperatie tegen Rusland werd ondersteund door drie begeleidende campagnes.

De eerste was de verschuiving door Oekraïne en zijn westerse bondgenoten van het traditionele slagveld – waar Rusland de overhand had – naar een op drones gebaseerde oorlog, bedoeld om de indruk te wekken van Oekraïense kracht en daarmee het vooruitzicht op een Oekraïense overwinning te creëren.

Deze campagne was niet alleen bedoeld om de Russische liberale elites te beïnvloeden, maar ook om binnen Europa en de Verenigde Staten een basis van politieke steun te leggen voor meer economische en militaire steun aan Oekraïne.

De dronecampagne diende als de drijvende kracht achter de G-7-bijeenkomst in juni, waar toezeggingen voor economische steun werden gedaan, evenals de NAVO-top in juli, waar soortgelijke toezeggingen werden gedaan met betrekking tot militaire steun.

Maar in plaats van een structureel solide basis te leggen waarop een levensvatbaar Oekraïens tegenwicht tegen Rusland zou kunnen worden opgebouwd, had de gehele westerse inspanning weinig meer opgeleverd dan een schim van wat men nastreefde – een waar kaartenhuis dat bij het minste zuchtje wind zou kunnen instorten.

Feit is dat het vermogen om de beloften van de G-7 en de NAVO waar te maken even illusoir is als de dronecampagne waarop deze beloften waren gebaseerd.

De Europese ‘Grote Drie’ – Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk – worden geleid door leiders wier politieke levensvatbaarheid in maanden wordt gemeten.

De Verenigde Staten worden afgeleid door een mislukkende militaire operatie in het Midden-Oosten en een oprecht gebrek aan goede wil tussen de Amerikaanse president Trump en zijn Europese en NAVO-partners.

Het enige dat deze disfunctionele Amerikaans-Europese alliantie zou kunnen verenigen, is een Russische overreactie op de druk die wordt uitgeoefend door de Oekraïense dronecampagne.

Dit is natuurlijk een van de voornaamste doelstellingen van de westerse inlichtingendiensten via hun informatieoperatie.

Het thema “Rusland moet Europa aanvallen” heeft in Rusland voet aan de grond gekregen, gepromoot door westerse waarnemers en analisten (ik heb me hier zelf ook schuldig aan gemaakt) en door Russische commentatoren en influencers.

Maar de Russische leiders hebben zich hiertegen verzet, simpelweg omdat een aanval op Europa alle voordelen teniet zou doen die Rusland op diplomatiek, economisch en militair vlak heeft opgebouwd, en daarmee mogelijk juist de ineenstorting van de Russische samenleving zou veroorzaken waar het Westen al zo lang naar streeft.

Een Russische aanval op Europa zou ook een kans bieden voor zowel het falende Europese leiderschap als de tanende VS-NAVO-alliantie.

Een Russische aanval op Europa is precies wat de westerse inlichtingendiensten nastreven.

Vandaag de dag wordt Rusland geconfronteerd met een samenloop van gebeurtenissen die een strategische kans heeft gecreëerd.

De Oekraïense dronecampagne is mislukt. Deze conclusie komt tot uiting in de politieke onrust binnen Oekraïne, nu president Zelensky de verantwoordelijke voor deze campagne – Mikhailo Federov – heeft ontslagen en in plaats daarvan de voorkeur lijkt te geven aan een herverdeling van middelen ten gunste van de Oekraïense grondtroepen.

Het Oekraïense publiek, dat het verhaal van de Oekraïense drone-overheersing had omarmd als de toverformule om een einde te maken aan de oorlog, is uit protest de straat opgegaan, wat een ongekende politieke crisis heeft veroorzaakt voor de Oekraïense president Zelensky.

Ondertussen worstelen Europa en de VS om de beloften na te komen die tijdens de G-7- en NAVO-topontmoetingen zijn gedaan.

De kloof tussen de theorie van een Oekraïense overwinning en het vermogen van Oekraïne en zijn westerse partners om dit te realiseren is nog nooit zo groot geweest.

Het enige dat het Oekraïense project nog zou kunnen redden, is ofwel Russische besluiteloosheid, ofwel een Russische overreactie.

Het is daarentegen tijd voor Russisch optreden.

Rusland is begonnen met een grootschalige bombardementen op Oekraïne met raketten en drones.

Oekraïne heeft geen verdediging.

Noch Europa, noch de VS zijn in staat om deze situatie op korte termijn te veranderen.

Elke Russische raketaanval onderstreept het valse verhaal van de westerse inlichtingenoperatie.

Elke Russische raketaanval legt de machteloosheid van Europa bloot.

Elke Russische raketaanval onderstreept het disfunctioneren van de NAVO en de VS.

En elke Russische raketaanval verscheurt de geloofwaardigheid van de overgebleven Russische liberale elite.

Dit is het beslissingsmoment.

Blijf raketten op Oekraïne laten neerstorten.

Confronteer het Oekraïense volk met de onvermijdelijkheid van hun collectieve ondergang mochten ze blijven vechten.

Confronteer Europa met de leegheid van hun beloofde steun.

Confronteer de VS en de NAVO met hun collectieve militaire machteloosheid.

En confronteer het Russische volk met de onvermijdelijkheid en noodzaak van een beslissende Russische overwinning.

Het collectieve Westen heeft zichzelf op een ramp voorbereid door zich in te laten met verraad dat bedoeld was om Rusland te vernietigen.

Beleid dat gebaseerd is op leugens en misleiding kan niet slagen als de leugens en misleiding tijdig aan het licht komen, zodat er een effectieve tegenmaatregel kan worden genomen.

Rusland heeft de leugens en het bedrog van het Westen aan het licht gebracht.

Nu heeft het alleen nog de moed nodig om te handelen.

Dit is het beslissingsmoment dat de toekomst van Rusland zal bepalen.

De kwetsbaarheid van Oekraïne voor Russische raket- en drone-aanvallen is nu duidelijk geworden.

Rusland moet deze kwetsbaarheid nu met alle middelen die het tot zijn beschikking heeft, uitbuiten.

Oekraïne zal worden verslagen.

Europa zal instorten.

En de Verenigde Staten zullen met lege handen achterblijven.

Het is niet nodig om Europa aan te vallen.

Het volstaat om de lucht boven Oekraïne te verduisteren met Russische raketten en drones.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

The Economist: Laten we een oorlog beginnen om de Europeanen eraan te laten wennen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: