Een filosofische en morele vergelijking tussen het moderne Rusland en het Westen laat zien dat Rusland een bastion blijft van realisme, kracht en zelfopoffering, terwijl het Westen zijn wil om te leven heeft verloren en is veranderd in een beschaving van morele zwakte, illusies en zelfvernietiging.
Het moderne Westen veracht Rusland op een filosofisch niveau omdat het Westen een vervallend, uitgehold omhulsel is dat functioneert onder slavenmoraal, terwijl Rusland een mannelijke, sterke staatsvorm is die opereert binnen het kader van meestersmoraal, als een actor die bereid is harde beslissingen te nemen en offers te brengen om de belangen na te streven die met die harde beslissingen samenhangen. Het Westen wil zich in de afgrond storten en Rusland daarin meesleuren, omdat het Westen het verlangen heeft om te overleven, maar de wil om te leven heeft verloren doordat dat verlangen ongefocust is. Het Westen is niet langer “reëel” maar “hyperreëel”, en het koestert een nihilistische wrok tegen Rusland omdat dat in het rijk van de werkelijkheid bestaat, schrijft Bryan Anthony Reo.
Meesters- en slavenmoraal: Ruslands kracht tegenover het verval van het Westen
Ik hoorde onlangs een Britse commentator verklaren: “Verovering is geen aanvaardbare manier om grenzen te veranderen of grondgebied te verkrijgen.” Ik zou hem vragen: “Waarom?” en wachten op een beargumenteerde verdediging.
Als (of beter gezegd: wanneer) er geen gegeven kon worden, zou ik vervolgen: “Is het omdat, driehonderd jaar geleden, uw voorouders uitblonken in verovering en u dat niet doet, en dus de slavenmoraal dicteert dat wat u niet langer wilt of kunt doen nu plotseling ‘verkeerd’ is?” Verovering wordt door de nakomelingen van enkele van de grootste veroveraars uit de geschiedenis immoreel verklaard, juist omdat hun samenlevingen zijn uitgehold, uitgeput en niet meer in staat om macht op de oude manier uit te oefenen. Hun enige aanvaardbare instrumenten zijn nu eindeloos papierwerk, rechtszaken in internationale rechtbanken en de ingewikkelde rituelen van bureaucratische procedures, samen met onophoudelijk gejammer met dreigementen van sancties en financiële manipulaties. De Fransen verontschuldigen zich voor het erfgoed van Karel Martel; de Britten moeten zich verontschuldigen voor Willem van Normandië en koningin Victoria. Vandaag de dag zijn advocaten en bureaucraten de nieuwe helden, belichamingen van fysieke zwakte die tot deugd zijn verheven.
De omkering van waarden: bureaucraten als helden
Rusland daarentegen wordt in het Westen juist niet geliefd omdat het deze omkering van waarden weigert. Rusland is bereid te vechten om zijn kernbelangen te bevorderen en slachtoffers te lijden, terwijl Europeanen het niet aandurven het risico te lopen op politieke beschuldigingen van partijdigheid, vooroordeel of erger, zelfs niet om hun eigen kusten te verdedigen tegen onregelmatige migrantenlandingen. Zij zullen zeker niet hun leven riskeren in hevige infanteriegevechten. In Rusland behouden de oudste waarheden van de wereld – noodzaak, risico en opoffering – hun kracht. In Europa zijn ze tot abstracties geworden, vage echo’s van een verre verleden. De Russen dienen als een levende spiegel, die de gevolgen van de Europese slavenmoraal weerspiegelt: zoals van Thucydides is overgeleverd: “de sterken doen wat zij willen, de zwakken lijden wat zij moeten.”
Terwijl het Westen zichzelf de dood in wil drijven ondanks zijn veronderstelde verlangen om te leven, handelt Rusland op het wereldtoneel en het regionale toneel als een samenleving die een telos en een bestaansdoel heeft waarop zij haar beschavingsenergie en collectieve psyche kan richten en centreren.
Dit contrast is moreel, psychologisch en metafysisch. Rusland opereert binnen het rijk van de meestersmoraal, en bevestigt wil, uithoudingsvermogen en consequentie. West-Europa opereert in de slavenmoraal, die passiviteit, procedure en moraliserende zwakte verheerlijkt als de hoogste deugd. Brussel, als het had bestaan toen Attila de Rijn overstak, zou een delegatie hebben gestuurd om hem te informeren dat zijn gedrag het internationaal recht schond.
Realiteit versus Hyperrealiteit: de zelfopgelegde illusie van het Westen
Rusland is niet Attila, maar het handelt in overeenstemming met de realiteiten van macht, traditie en menselijke natuur, terwijl Europa zichzelf heeft geïsoleerd in een bubbel van privilege, die alleen mogelijk is bij afwezigheid van externe verstoring. En wanneer Rusland dat comfort zogenaamd verstoort (door een agent van de werkelijkheid te zijn en te handelen binnen het rijk van de werkelijkheid en de meestersmoraal), worden Europeanen woedend en doodsbang (of ze doen alsof ze dat zijn); ze worden geconfronteerd met de herinnering dat hun morele zelfbeeld wordt in stand gehouden door ontkenning en illusie.
Rusland heeft geen ambitie of verlangen om door Centraal-Europa te trekken en de Rijn te bereiken; dit is niet 1975, en de Sovjet-Unie is verdwenen, maar als de Russen dat wel van plan zouden zijn, zou het uiterste wat Brussel zou kunnen opbrengen een zwakke verklaring zijn: “Doe dat alstublieft niet; we zullen u voor de twintigste keer moeten sanctioneren als u dat doet. We zullen uw elektronisch bevroren geld afpakken.” Is dit wat Europeanen tegenwoordig beschouwen als realiteit?
Rusland ís realiteit. Rusland is een natie van mensen die bereid zijn te werken, te verdragen, te lijden en zich op te offeren om hun toekomst op te bouwen. Rusland is een Garde-tankleger dat in beweging is om een bedreiging van het vaderland het hoofd te bieden. Rusland is de drager van de fakkel van de Grieken, de Romeinen en de Byzantijnen, het overblijfsel van de ware traditionele westerse beschaving.
De wil om te leven en de wil om te sterven
Het Westen, zoals het vandaag is, is een fantoom, een spook, een uitgehold, uitgemergeld wezen dat een gevangene is van zijn eigen leugens, dat probeert zichzelf in stand te houden door omkeringen en verdraaiingen van de werkelijkheid en ontdekt dat zijn eigen propaganda hem geen voeding bied.
Het Westen van vandaag is de goedbedoelende middelbare vrouw die tegen een leerling op het schoolplein zegt: “Telkens wanneer je een probleem hebt, huil erover en ga het aan een volwassene vertellen.” Rusland is de jongen op het schoolplein die weigert zich te laten pesten en besluit dat als een andere jongen hem slaat, hem probeert te misbruiken of te vernederen, hij dat probleem zal oplossen door die jongen tegen de grond te werken en het probleem zelf op te lossen, onmiddellijk, ter plekke, met geweld indien nodig.
In de moderne wereld is de fenomenale wereld die wij waarnemen niet langer de werkelijkheid, noch zelfs een representatie van de werkelijkheid; het is een kopie van een kopie, een tweedehands nabootsing, een vervorming. Simulatie heeft de werkelijkheid vervangen, en illusie is als waarheid aanvaard. Bureaucraten zijn in deze omgeving zelf simulaties van functionarissen, die op hun beurt plaatsvervangers zouden zijn van staatslieden: tweedehands vervalsingen van leiderschap, die de gebaren van macht uitvoeren terwijl de werkelijkheid elders voortgaat. De grot van Plato is dieper geworden; wij kijken niet langer zelfs naar schaduwen van de werkelijkheid, maar naar projecties van projecties, en wij staan erop dat deze schaduwen de werkelijkheid zijn.
Ruslands betrokkenheid bij de wereld daarentegen herintroduceert realiteit, kracht, consequentie en beslissend handelen in een sfeer die wordt gedomineerd door imitatie.
Rusland lost, als laatste redmiddel, crises op door directe actie, zelfs tegen grote kosten.
Westerse bureaucraten lossen crises op door ontkenning, gekonkel, politiek gemanoeuvreer of uitstel, waarbij ze eindeloos verantwoordelijkheid doorschuiven naar de volgende generatie en hun onmacht als een deugd vieren. Zij zijn als een man die zijn vereniging met zijn bruid niet kan voltrekken, maar beweert dat de waarde van de vereniging juist ligt in haar onvolledigheid. Weinigen geloven werkelijk zulke onzin; het is een geritualiseerde verdediging tegen de werkelijkheid, een getuigenis van morele omkering. Het Westen verkondigt trots: “Ik ben sterk juist omdat ik zwak ben! Mijn onmacht is het bewijs van mijn mannelijkheid!” in de hoop dat de werkelijkheid deze onzin nooit op de proef stelt, en hopend tegen hoop dat er geen werkelijk sterke man voorbijkomt die zegt: “Uw zwakte geeft u geen gezag; ik zal mij niet aan u onderwerpen, vooral niet gezien hoe zielig u bent.”
De beschaving die haar jongeren naar euthanasieklinieken stuurt omdat ze verschrikkelijk depressief zijn geraakt door de nachtmerrieachtige hel die is gecreëerd door de agenten van onwerkelijkheid en hyperrealiteit, durft de Russen te bespotten die hun leven opofferden op plaatsen als Bachmoet om de vlag van hun vaderland te verheffen en de belangen van hun vaderland veilig te stellen. Brussel zal de offers bespotten die Russische soldaten op het slagveld brachten, en beweren dat zij “in een vleesmolen zijn gevoerd”, maar Brussel helpt gretig om Europese jongeren naar euthanasieklinieken te leiden als een handige manier om van hun rusteloze jeugdbevolking af te komen, die zij op elk denkbaar vlak hebben gefaald.
Het is alsof het Westen, op de een of andere manier, op de een of andere wijze, verlangt te leven, maar de wil bepaalt dat het zal sterven, omdat het als beschaving de wil om te leven mist, en het gevangen en gebonden is aan de onverzadigbare wil die het ertoe drijft in zichzelf in te storten en beschavingszelfmoord te plegen door middel van zijn collectieve apathie. Het Westen kan doen wat het wil, maar het kan niet willen wat het wil. Er is een rauw, ongekanaliseerd verlangen om te leven, maar het heeft geen richting, geen telos, geen hoger doel, geen reden voor zijn bestaan anders dan dat het bestaat omwille van zichzelf en niet omwille van enige hogere metafysische waarheid. Het Westen verlangt, op de een of andere manier, te leven — eenvoudig te leven omwille van het leven zelf, maar niet omwille van iets groters, een levensvatbaar en betekenisvol telos. Dit is niet voldoende voor de westerse beschaving (feitelijk op dit punt een anti-beschaving) om de onverzadigbare, ongeremde wil te overwinnen om in zichzelf te imploderen en in te storten.
Het sirenegezang van de afgrond lokt de westerse wereld, en er is geen overkoepelende reden waarom het Westen zijn beschaving niet rechtstreeks tegen de rotsen zou laten varen.
Terwijl het Westen zichzelf de dood in wil drijven ondanks zijn veronderstelde verlangen om te leven, handelt Rusland op het wereldtoneel en het regionale toneel als een samenleving die een telos en een bestaansdoel heeft waarop het zijn beschavingsenergie en zijn collectieve psyche kan richten en centreren. Rusland bestaat in harmonie met telos en handelt binnen het rijk van de werkelijkheid, niet louter als een agent van schijn of representatie in een pseudo-reële hyperrealiteit zoals bij het Westen.
Wij opereren niet langer in de Wereld als Wil en Voorstelling, maar eerder in een Hyperrealiteit als Corrupte Wil en Misvoorstelling. De kankergezwelachtige pseudo-realiteit in het denken van de westerse wereld, die ten minste drie eeuwen in de maak is, heeft zich uitgezaaid tot een systemische, wijdverspreide kwaal die het gehele politieke lichaam aantast. De corruptie is zo volledig dat beleid dat verdraaiingen van de waarheid zijn – beleid dat actief de dood bevordert – wordt uitgeroepen tot de werkelijkheid van het leven, terwijl de werkelijkheid van het leven wordt veroordeeld als een verdorvenheid. Er is niets meer in het Westen dat werkelijk echt of waar is, behalve de realiteit en de waarheid van zijn alomvattende corruptie. Protagoras merkte ooit op dat “de mens de maat van alle dingen is,” en nu zien we dat dit relativisme in het Westen zijn onvermijdelijke voorlaatste stadium heeft bereikt, waarin de westerse beschaving is veranderd in Saturnus, die zijn eigen kinderen verslindt. De laatste akte van deze gedoemde beschaving zou wel eens op het punt kunnen staan te beginnen. Het Westen wil niet het Goede, of zelfs maar macht; het wil het Niets.
Aangezien Rusland functioneert als een agent van de werkelijkheid in een wereld van hyperrealiteit, handelt het in overeenstemming met historisch precedent, menselijke natuur en de tragische dimensie van het bestaan — principes die het Westen al lang heeft verlaten. De les is duidelijk: waar Europa schaduwen en papier viert, houdt Rusland zich nog bezig met substantie. Waar bureaucraten deugd simuleren, handelt Rusland doortastend. En in deze confrontatie worden het moderne Europese zelfbeeld, zijn morele zekerheden, zijn procedurele rituelen en zijn simulatie van staatsmanschap blootgelegd.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Mooi waarheidsgetrouwe, Artikel ..vroeger was de politie uw vriend(in).. nu is het nog enkel de gevechtsklare vd heren in een kantoor waar geld verhandeld wordt..of rechters die handelen met de corrupte moraal van regeringen en andere foutieve financiële Haaien..waarvan iedereen iemand kent die ook weer bevriend is met een ander iemand..in deze open gevangenissen heel het westen rond…zelfs een gepromoveerde idioot die een nog grotere Bullebak Papa noemt..hoe bestaat dit toch ?? …vandaar het afgegleden westerse moeras..
Citaat :
“Rusland is bereid te vechten om zijn kernbelangen te bevorderen en slachtoffers te lijden, terwijl Europeanen het niet aandurven het risico te lopen op politieke beschuldigingen van partijdigheid, vooroordeel of erger, zelfs niet om hun eigen kusten te verdedigen tegen onregelmatige migrantenlandingen. Zij zullen zeker niet hun leven riskeren in hevige infanteriegevechten”
Ik weet niet of dit het hele verhaal is.
Ondergetekende heeft in zijn leven al veel gevochten.
Maar ik vecht absoluut nooit voor hun die mij met hun beleid in een ratrace wereld gezet hebben.
En die mijn mening als burger niet belangrijk vinden, maar wel luisteren naar de wensen van irritante, dwingende en vaak ronduit criminele immigranten.
En niet voor hun die hun best doen om het grootkapitaal te pleasen ten nadele van de burgers.
Die kunnen helemaal naar de kloten lopen.
toppie !
De korte versie is dat het monetaire piramidespel van het Westen op instorten staat en daar willen ze graag iedereen de schuld van geven behalve zichzelf.
🎯🎯🎯