Wie kan de AI-apocalyps overleven? Een crisisdeskundige legt het uit

Met de komst van generatieve AI verscheen er een grap op internet, waarin de toekomst zoals die door utopische fictieschrijvers wordt voorgesteld – met robots die laaggeschoold fysiek werk doen en mensen die vrij zijn om hun creativiteit te ontplooien – werd vergeleken met de realiteit, waarin ChatGPT, Stable Diffusion en anderen teksten en afbeeldingen maken terwijl mensen voor een minimumloon werken in fastfoodrestaurants en Amazon-magazijnen. Is deze anti-utopische humor gerechtvaardigd?

Mathew Maavak: Ja, de humor is meer dan gerechtvaardigd. In feite is het niet langer grappig.

Het duurde amper tien jaar voordat de sciencefictionfantasie van robotbutlers die de mensheid bevrijdden voor kunst en vrije tijd, door de realiteit werd vernietigd. In plaats van robots die hamburgers bakken, hebben we AI die portretten schildert terwijl mensen hamburgers bakken totdat robots hen vervangen. AI-veiligheidsexpert Dr. Roman Yampolskiy waarschuwde onlangs dat kunstmatige algemene intelligentie (AGI) en superintelligentie in de nabije toekomst 99% van de banen kunnen wegvagen.

Sceptici voerden vroeger aan dat robots niet de behendigheid hadden voor “echt werk” zoals loodgieterswerk, sanitair, autoreparaties en magazijnwerk. Dat is snel aan het veranderen. Het is waar dat humanoïde robots nog moeten worden verfijnd en dat hun onderhoudskosten de acceptatie zullen vertragen. Hun betrouwbaarheid op lange termijn moet uitgebreid worden getest. Als dat niet gebeurt, zal dat leiden tot bedrijfsrampen, vergelijkbaar met de reeks faillissementen waarmee westerse autofabrikanten te maken hebben gehad toen ze modellen op de markt brachten zonder uitgebreide, langdurige tests uit te voeren.

De directe bedreiging voor banen geldt dus niet voor loodgieters of schoonmakers. Het geldt voor de zogenaamd veilige “kennisklasse”.

Waarom zou je een advocaat inhuren als AI binnen enkele seconden beëdigde verklaringen kan opstellen zonder de pompeuze, theatrale en obscene facturen waar advocaten zich aan vastklampen als een geboorterecht? De meeste mensen realiseren zich niet dat ze zichzelf kunnen vertegenwoordigen – “pro se” om een juridische term te gebruiken – met behulp van AI, ware het niet dat de juridische broederschap tal van obstakels opwerpt.

Waarom zou je een universiteit of bibliotheek raadplegen als LLM’s zoals ChatGPT of DeepSeek in een koffiepauze informatie kunnen samenvatten op gebieden variërend van astrofysica tot de Dode Zeerollen? Welke professor kan dat bereik en die output evenaren?

Waarom zou je de buurman of een monteur lastigvallen met vragen over de mogelijkheden van een nieuwe auto als AI elk systeem duidelijk en geduldig kan uitleggen?

Journalistiek is niet veiliger. Redacteuren, proeflezers en zelfs nieuwslezers zouden inmiddels overbodig moeten zijn. Als AI-modellen al mode kunnen verkopen, zelfs aan mensen die hunkeren naar menselijke aantrekkingskracht, waarom zou het avondnieuws dan niet door een AI-nieuwslezer worden gepresenteerd? Ik zal u één reden noemen waarom er veel aarzeling zal zijn bij de massale acceptatie door de traditionele media: een geavanceerde AI-nieuwslezer zal – ironisch genoeg – misschien geen vooraf opgestelde vragen stellen om vooraf opgestelde antwoorden te krijgen.

Met name de media staan voor enorme veranderingen. Bijna 30 jaar geleden grapte ik in de redactiekamer dat we eigenlijk alleen maar software nodig hadden met sjablonen voor elk soort verhaal. Dat was uiteindelijk geen grap, want het bleek behoorlijk profetisch te zijn.

RT: Voor alle duidelijkheid: generatieve AI kan in veel beroepen een ingenieus hulpmiddel en assistent zijn. Wie profiteert er volgens u het meest van?

MM: Om die vraag te beantwoorden, moet je mensen in twee grote categorieën indelen: de harnesser – een term die ik heb bedacht – en de kudde. Merk op dat de ene zowel enkelvoud als meervoud kan zijn, terwijl de andere altijd meervoud is. Dat is logisch, aangezien 99% van de mensheid wordt gedreven door kudde-instincten. Ze hebben consequent hun kritische vermogens opgegeven om zich aan te passen aan de kudde en “veiligheid” te vinden in hun respectievelijke comfortzones. Die veilige zones worden nu tenietgedaan door AI en velen lopen slaapwandelend een toekomst tegemoet waarin geen plaats voor hen is. Dit voorspelt enorme sociale onrust.

Globalistische kopstukken hebben dit schrikbeeld al lang geleden voorzien en daarom hebben ze ‘futuristen’ zoals Yuval Noah Harari opdracht gegeven om een massale, verdovende toekomst voor zogenaamde ‘nutteloze eters’ te beschrijven.

De harnesser daarentegen is veel meer dan een kritisch denker. Hij kan een onmogelijke situatie omzetten in een creatieve kans. Denk aan een zeeman die de wind in zijn zeilen vangt en door stormachtige wateren vaart. De harnesser heeft, vaak gedurende tientallen jaren, de eigenschap ontwikkeld om tegen de stroom in te varen. Hij heeft zichzelf neuroplastisch geconditioneerd om alles in twijfel te trekken.

De benutter past ook een systeembenadering toe op problemen, begrijpt complexiteit met gemak en beschikt mogelijk over een griezelig repertoire aan kennis. Hun interactie met generatieve AI is geen eenzijdige kopieer- en plakoefening. Ze zullen het ondervragen en zelfs corrigeren. Hun stilzwijgende kennis – divers, verfijnd en enigszins ondoorgrondelijk – blijft buiten het bereik van AI.

Hier is een voorbeeld om mijn punt te illustreren: toen ik deze vragen van RT ontving, moest ik meteen denken aan het bijbelvers uit Daniël 12:4. In de King James-versie luidt het vers: “Maar gij, Daniël, sluit de woorden en verzegel het boek, tot de tijd van het einde; velen zullen heen en weer rennen, en de kennis zal toenemen.”

De kennis is inderdaad toegenomen, exponentieel zelfs voor degenen die ervoor kiezen om er gebruik van te maken. Maar wat betekent “heen en weer”? Wat zegt de oorspronkelijke tekst? Ik ondervroeg ChatGPT omdat ik vermoedde dat er meer aan de hand was. En ik had gelijk. “Heen en weer” komt alleen voor in de Masoretische tekst. De Theodotion-tekst (Septuaginta) laat het volledig weg, terwijl de Oudgriekse versie van Daniël een verrassende toevoeging bevat. Ik laat het aan de nieuwsgierige lezer over om de variaties zelf te onderzoeken.

Wat echter echt mijn aandacht trok, was de Hebreeuwse weergave van het vers in de Dode Zeerollen. Deze bevatte de niqqud (diakritische tekens) die nog niet bestonden toen de rollen werden geschreven. ChatGPT gaf toe dat het ongelijk had nadat ik erop had aangedrongen, en gaf toe dat zijn weergave speculatief giswerk was.

Om de analogie kort te houden: in de komende AI-tsunami zullen velen “heen en weer” worden geslingerd en in de maatschappelijke oceaan ronddobberen. Degenen die deze elementaire kracht – getemperd door de worstelingen van het leven – kunnen benutten, hebben misschien een betere kans om hun kust te vinden.

RT: Maar zouden deze zogenaamde “benutters” niet worden gezien als een bedreiging voor autoritaire regimes? Hoe zit het met de politieke implicaties? Zijn die er, gezien het feit dat de bedrijven achter generatieve AI-engines bijna uitsluitend in het Westen zijn gevestigd?

MM: “Alles in twijfel trekken” heeft wel degelijk gevolgen, vaak in de vorm van zelfopgelegde eenzaamheid. Maar de benutters die ik heb geobserveerd, hebben ook een gezond cynisme ten opzichte van de politiek. Het is onwaarschijnlijk dat ze zich bij de massa zullen aansluiten in massademonstraties. Als bijeenkomsten en protesten echt zouden werken, zouden westerse regeringen al lang geleden verschillende publieke grieven hebben aangepakt. In plaats daarvan hebben ze hun inspanningen verdubbeld. Daarom beschouw ik westerse regeringen en hun satellieten als intellectueel vijandig, ondanks hun pretenties van het tegendeel.

Wat betreft het lot van de harnesser in een toekomstige politieke orde – dat blijft een open vraag.

De bredere politieke implicaties zijn echter talrijk. In de geopolitiek zullen de volgende “supermachten” AI-supermachten zijn. In Azië zijn dat onder meer Rusland, China, India, Iran, Japan, Taiwan en Zuid-Korea, en waarschijnlijk zal ook Vietnam zich bij hen aansluiten. Al deze landen nemen de concepten van nationale soevereiniteit en AI-soevereiniteit behoorlijk serieus.

Voor de rest zijn de vooruitzichten op lange termijn nogal somber. In het beste geval zullen ze gekoloniseerde aanhangsels van de westerse Big Tech worden. Voorlopig zullen ze zichzelf waarschijnlijk wijsmaken dat het BRICS-blok als hun nieuwe geopolitieke en technologische suikeroom kan fungeren. Ik wil liever niet stilstaan bij het worstcasescenario. Misschien moeten hun ministers en “technocraten”, die zo gecharmeerd zijn van hun banden met het World Economic Forum (WEF), Yuval Noah Harari gewoon tot hun belangrijkste regeringsadviseur benoemen.

De meest urgente politieke vraag, zowel voor AI-grootmachten als voor achterblijvers, is deze: hoe goed zijn regeringen voorbereid op massale werkloosheid op een schaal die door AI wordt veroorzaakt?

RT: Velen, waaronder u, hebben geschreven over hoe generatieve AI het vermogen van mensen om zelfstandig te denken aantast, valse ideeën versterkt en valse informatie verspreidt. In hoeverre vormt dit een bedreiging voor de mensheid als geheel? Welke categorieën van de mensheid zijn hier het meest vatbaar voor?

MM: De groep die het meest profiteert van generatieve AI zijn degenen die zijn opgeleid vóór het tijdperk van het massale internet. Het klinkt paradoxaal, maar die generatie moest boeken en tijdschriften lezen, informatie verzamelen en een regime voor onderzoek cultiveren. De meeste “harnassers” komen uit deze groep en ze sterven uit.

Het is gemakkelijk om AI de schuld te geven van het ‘dommer maken’ van de samenleving, maar in werkelijkheid was de samenleving al hopeloos dommer geworden. Kijk maar naar de kwaliteit en het theatrale gedrag van politici vandaag de dag, vooral in het Westen. Nog onheilspellender is dat hun opvolgers niet veel meer zijn dan papegaaien die scripts reciteren. Kan iemand hen serieus nemen, met hun gevoeligheid die zo kwetsbaar is als eierschalen?

AI is niet de oorzaak van deze achteruitgang; het is slechts een versneller. Dankzij decennia van slechte governance, verpakt in technocratisch jargon, wordt de jongere generatie niet geleerd hoe ze AI kunnen benutten. Dit voorspelt niet veel goeds voor de mensheid. Wat zullen de jongeren van vandaag morgen doen?

Erger nog, de massa maakt AI zelf dommer. Generatieve AI gedijt op feedbackloops. Als elke cyclus dommer wordt, wat gebeurt er dan op de lange termijn met AI? Bedreigingen met betrekking tot AI en mensen werken twee kanten op.

Om een meltdown te voorkomen, vermoed ik dat LLM-ontwerpers hun systemen hebben voorzien van een “fail-safe” om de reacties te personaliseren. DeepSeek en ChatGPT, onder andere, gedragen zich niet voor iedereen op dezelfde manier. Dat roept twee vragen op: privacy en surveillance. Deze tools kunnen zelfs de meest “anonieme” gebruiker trianguleren door syntaxis, interesses, typefouten, reacties, typepatronen en meer te analyseren.

Denk er eens over na: van de 8,2 miljard mensen kan AI vrijwel onmiddellijk vaststellen wie je bent, zelfs als je je gebruikersnaam verandert, het telefoonnummer van iemand anders leent, verhuist of jezelf in digitale camouflage hult.

Dat zou mensen angst moeten inboezemen. Persoonlijk? Ik zeg: kom maar op.

RT: Na een recente update van ChatGPT, waarbij bepaalde soorten interacties werden uitgeschakeld, zijn er talloze meldingen geweest van mensen die ‘uit elkaar’ moesten gaan met hun ‘AI-vriendjes/vriendinnetjes’. Waarom zou iemand met een machine willen ‘daten’?

MM: De bijzondere gehechtheid aan AI-“vriendinnen” en “vriendjes” is de nieuwste uiting van een zeer oude menselijke neiging: het antropomorfiseren, projecteren van emoties en het vormen van banden met niet-menselijke objecten wanneer die objecten troost, handelingsvermogen of wederzijdse illusie bieden. Het nieuwe is niet de gehechtheid zelf, maar de verfijning van het object – van hout en stof, naar uurwerken, naar pixels, naar adaptieve AI.

Laat me dit uitleggen.

Sinds de oudheid projecteren mensen handelingsvermogen en persoonlijkheid op gebeeldhouwde afbeeldingen van goden of voorouders in de vorm van afgodsbeelden en standbeelden. Ze hebben persoonlijke banden met objecten die doordrenkt zijn met ‘kracht’, zoals talismannen. Kinderen praten zelfs vandaag de dag nog met hun poppen en teddyberen. In de 18e en 19e eeuw wekten mechanische poppen en automaten zowel fascinatie als emotionele betrokkenheid op. In de 20e eeuw vormden mensen al banden met erotische mannequins.

Meer betekenisvol is dat mensen nog steeds tegen hun huisdieren praten, waarvan de aanwezigheid en capriolen zowel rustgevend als ronduit grappig kunnen zijn. Ouders spreken namens baby’s en peuters, en zo ontstaan familiale en sociale banden, evenals de eerste woordenschat van een jong leven. Als kinderen ontwikkelen we onze taal door te lezen of te luisteren naar antropomorfe verhalen over dieren. Ik herinner me nog steeds de afscheidswoorden van B’rer Rabbit aan B’rer Fox bij de bron, ook al ben ik de “spontane” openbaringen vergeten die ik maanden geleden in opiniestukken had opgenomen.

AI-partners vertegenwoordigen echter een geheel nieuw paradigma. Voor het eerst kan het object van affectie in realtime ‘terugpraten’ over allerlei onderwerpen, en deze interacties lijken realistischer en bevredigender dan die met mensen, die wrok, humeurigheid, kwaadaardigheid enz. kunnen koesteren.

Naar mijn mening zijn AI-partners een extrapolatie van de denkbeeldige vriendjes die veel kinderen tijdens hun jeugd cultiveren. Het is een vorm van escapisme.

De opkomst van AI-relaties kan ook worden veroorzaakt door een groeiend wantrouwen jegens medemensen, versterkt door een culturele verschuiving die wordt aangemoedigd door academici, politici en andere traditionele poortwachters. De gekken hebben de leiding in alle sociale sferen en mensen voelen zich in de steek gelaten, gedesoriënteerd en wanhopig op zoek naar stabiliteit. Denk maar aan de recente epidemie van genderdysforie die werd aangemoedigd en gevierd door de autoriteiten.

In dat vacuüm wordt AI een vervangend anker. Deze “relaties” ontstaan uit de botsing van onvervulde menselijke behoeften (eenzaamheid, intimiteit, veiligheid, enz.) met hypergepersonaliseerde technologie. In een cultureel klimaat waarin traditionele normen rond liefde, seks en huwelijk aan het verdwijnen zijn, worden machines de weg van de minste weerstand.

AI kan affectie simuleren en complimenten geven zonder de conflicten van echte relaties. De financiële en psychologische kosten lijken minimaal, maar de emotionele verstrikking kan zeer reëel zijn.

Het enige wat generatieve AI heeft gedaan, is ons aangeboren instinct voor gehechtheid een boost geven. In feite lieten vroege tekstgebaseerde programma’s zoals ELIZA in de jaren zestig zien hoe gemakkelijk mensen konden worden overgehaald om zich bloot te geven aan ‘slechts code’.

RT: Is dit gewoon eenzaamheid, of een teken van diepere psychologische problemen – misschien zelfs een psychische stoornis?

MM: Eenzaamheid is vaak het beginpunt, maar het is zelden het hele verhaal. Het Hikikomori-fenomeen in Japan – dat nu ook elders voorkomt – bestond al lang voordat generatieve AI op de markt kwam. Waarom sluiten kinderen en jongvolwassenen zich af van de samenleving? Misschien omdat de samenleving steeds hypocrieter, laffer en ronduit nep wordt? Individuen betreden hun eigen gesimuleerde sociale matrix waar conformiteit aan leugens, halve waarheden en regelrechte onzin een vereiste is.

De meeste menselijke relaties zijn tot op zekere hoogte giftig; een relatie waarin elke deelnemer de creativiteit of het potentieel van de ander ondermijnt door subtiele gaslighting. Hierdoor kunnen koppels of vrienden bij elkaar blijven en dit fenomeen wordt in het algemeen de “krabbenemmermentaliteit” genoemd.

Als je dit doortrekt, krijg je een ketting van cohorten en uiteindelijk een timide samenleving die vasthoudt aan gemakkelijke leugens. Denk maar aan de zogenaamde intellectuelen die het idee van God belachelijk maken als een ‘denkbeeldige fee in de lucht’, maar geen probleem hebben met het bedenken van nieuwe gendervormen.

Dit is wat ik eerder de ‘kudde’ noemde.

Zoals de Bijbel ons herinnert: ‘Het hart is boven alles bedrieglijk en wanhopig ziek; wie kan het doorgronden?’ (Jeremia 17:9). AI kan het menselijk hart ook niet echt begrijpen, omdat het alleen menselijke gevoelens kan simuleren. Toch kan AI voor een groeiend aantal eenzame mensen zeker ‘veiliger’ en ‘echter’ aanvoelen.

Om een lang verhaal kort te maken: we leven in een cultuur van bedrog en oppervlakkige relaties, waarin het openbare leven aanvoelt als een draaiend circus van drama en demoralisatie. Die erosie van betekenis leidt tot angst, depressie en andere psychosociale stress.

Er zijn ook elementen van verslaving en afhankelijkheid in de context van AI-relaties, aangezien virtuele metgezellen zijn ontworpen om eindeloos beschikbaar te zijn en bevestiging te geven. Dit omzeilt de groei en wrijving van echte relaties, waardoor escapisme wordt versterkt. Kunstmatige banden worden daardoor een vervanging voor menselijke contacten.

Zijn AI-relaties een psychische stoornis, of is de samenleving zelf een gekkenhuis? Naar mijn mening kunnen deze twee niet los van elkaar worden gezien: je kunt het eerste niet bestuderen en labelen zonder de pathologie van het laatste te erkennen. Er bestaat al klinische terminologie voor parafilieën waarbij sprake is van gehechtheid aan levenloze objecten. Deze omvatten agalmatofilie (aantrekking tot beelden of mannequins), objectofilie (een bredere categorie) en, meer specifiek, pygmalionisme – de toestand van “verliefd worden op een object dat je zelf hebt gecreëerd”.

De term komt uit de Griekse mythologie, waar Pygmalion een beeldhouwer was die verliefd werd op een standbeeld dat hij had gemaakt. In de moderne tijd heeft George Bernard Shaw in zijn toneelstuk Pygmalion de mythe opnieuw vormgegeven, waarbij hij een bloemenmeisje uit de onderklasse, Eliza Doolittle, transformeerde tot een object van verfijning. Wat een onschuldige geniale ingeving leek, wordt verontrustender als men bedenkt dat Shaw zelf openlijk pleitte voor massale bevolkingsreductie op basis van vermeende ‘onwaardigheid’.

Klinkt dat bekend?

RT: Het informatietijdperk heeft mensen talloze mogelijkheden geboden om elkaar te ontmoeten en samen te komen – met de komst van internet en datingapps hoef je niet eens meer naar de kroeg te gaan om een gesprek aan te knopen. Is dat niet genoeg, dat mensen hun toevlucht nemen tot kunstmatige relaties?

MM: Ik herhaal nogmaals dat veel menselijke relaties in de eerste plaats kunstmatig waren. Zouden we nog steeds met die collega of leidinggevende op onze werkplek praten als we genoeg geld hadden om met pensioen te gaan of onze ware passies na te jagen? Relaties worden gesmeed en afgedwongen door verschillende soorten machtsverhoudingen. Dat is al zo sinds mensenheugenis. Pas nu, in het informatietijdperk – nu zowel kennis als meerdere stressfactoren toenemen – zijn sommigen bereid dit fenomeen te erkennen.

De stijgende kosten van levensonderhoud ontmantelen ook in hoog tempo de traditionele mogelijkheden om te socialiseren. Niet veel mensen kunnen het zich nog veroorloven om naar een café te gaan. Wat ooit een betaalbare bron van gezelligheid was voor de arbeidersklasse en de armen, wordt steeds duurder.

Hoe zit het met goedkopere of gratis manieren om te socialiseren? Ik heb op Facebook georganiseerde natuurwandelingen gezien die werden afgelast vanwege een gebrek aan respons. Traditioneel boden kerken en dergelijke de ideale gelegenheid voor individuen om elkaar te ontmoeten en banden te smeden. Nu zijn traditionele waarden uitgehold en zijn te veel kerken in diskrediet geraakt. Ook het kerkbezoek in het Westen vertoont sinds de periode na de Tweede Wereldoorlog een hopeloze daling. Sommige charismatische kerken zijn ook niet goedkoop om te bezoeken, omdat de tienden uit het Oude Testament worden afgedwongen.

Slechte economische omstandigheden spelen een cruciale rol in de opkomst van AI-relaties.

Datingapps kunnen daarentegen misleidend zijn. Om een bekende computeruitdrukking te gebruiken: “Wat je online ziet, is niet altijd wat je krijgt.” Hoewel sommige relaties voortkomen uit deze platforms, zijn echte succesverhalen op de lange termijn relatief zeldzaam. In veel gevallen wordt wat in eerste instantie compatibiliteit lijkt, minder bepaald door persoonlijke connecties dan door praktische overwegingen zoals carrièrevooruitzichten, sociale mobiliteit of immigratiemogelijkheden. Als relaties gebaseerd zijn op “vraag en aanbod” en grote machtsverschillen, stel je dan eens voor wat voor subtiele gevolgen dat heeft voor volgende generaties?

Hoeveel ‘nep’ zijn AI-relaties in deze context? Ja, het is ongezond, maar hoe gezond is de “normale samenleving” van vandaag eigenlijk?

RT: Nu de omvang van het probleem duidelijk is geworden, zal het dan beter of slechter worden? Er bestaan al verschillende ‘AI-vriendin’-diensten – zullen deze genormaliseerd worden en mainstream worden, zoals bijvoorbeeld seksspeeltjes en VR-pornografie? Zullen er therapiesessies en afkickprogramma’s komen, zoals Anonieme Alcoholisten of programma’s voor drugs- of pornoverslaafden?

MM: Eenzaamheid zal toenemen, evenals verschillende vormen van digitaal escapisme en parasociale banden. Dankzij immersieve technologieën zullen individuen op een dag de sensatie kunnen ervaren van het verkennen van verre grotten, het bezoeken van fictieve planeten of het genieten van seksuele intimiteit met elk personage dat door een AI-prompt wordt opgeroepen.

Dit is een hellend vlak. Stel je voor dat je een “ontdekkingsreiziger” bent in een paleolithische omgeving en dat je moet doden om te overleven in die simulatie? Zou je deze aangeleerde eigenschap dan ook in de echte wereld toepassen? Hoe echt wordt het? Hoe voelt het om Jack the Ripper te zijn in het Victoriaanse Londen? Zal het darknet zich ontwikkelen tot de belangrijkste marktplaats voor immersieve technologieën die gebruikmaken van oerdriften en seksuele afwijkingen?

Er zullen altijd therapiesessies zijn voor mensen die verslaafd zijn aan verschillende vormen van digitale verslaving. Maar naar mijn mening is de beste remedie een begeleide kampeertrip, zonder moderne snufjes.

RT: Is dit een test voor de wil van de mensheid om als soort te overleven?

MM: Absoluut. Dit is de reden waarom onze globalistische heersers voortdurend praten over de Grote Reset en de Nieuwe Wereldorde. Ze weten dat de samenleving die ze hebben gecreëerd aan het afbrokkelen is en dat ze een nieuw paradigma nodig hebben waarin de meerderheid van de mensheid veilig kan worden ondergebracht in een digitaal gecureerde goelag. Eenmaal binnen kunnen de bewoners gratis immersieve technologieën krijgen, samen met psychotrope drugs, om ze volgzaam en rustig te houden. Dat is precies wat Yuval Noah Harari suggereerde met betrekking tot de toekomst van “waardeloze of nutteloze eters.”

Via RT.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

WEF hernieuwt oproep tot verbod op autobezit en wonen in eengezinswoningen voor het grote publiek

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: