Het startschot voor de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen van 2026 werd deze week gegeven met drie belangrijke verkiezingen en een cruciale herindelingspeiling in Californië. De Democraten wonnen drie belangrijke races (NY, NJ, VA) en wonnen het voorstel voor herindeling in Californië. De herindeling in Californië zou de Democraten vijf extra zetels in het Huis kunnen opleveren.
Maar om deze gebeurtenissen te begrijpen, kunnen we misschien beter kijken naar de laatste Britse algemene verkiezingen: de regerende partij was zowel in diskrediet geraakt als zeer impopulair. De Britse kiezers wilden haar een klap toedienen – en dat hebben ze ook gedaan. Het probleem was dat de kiezers de alternatieve partijen ook niet zo leuk vonden. Maar om hun boodschap over te brengen, moesten ze op iets stemmen. De Labourpartij behaalde een overweldigende meerderheid, maar geen echt mandaat. De nieuwe premier en zijn partij (zoals blijkt) zijn even impopulair als zijn voorganger, schrijft
Alastair Crooke.
De politiek in het Verenigd Koninkrijk is voorlopig in een impasse. In Frankrijk is de situatie grotendeels hetzelfde.
Dus als de krantenkoppen melden dat de Democraten de verkiezingen in de VS hebben ‘veroverd’, weerspiegelt dat waarschijnlijk dezelfde dubbele afkeer die ook in Europa zichtbaar is. Amerikaanse populisten geven niets om het heersende establishment van beide partijen, die zij zien als Tweedle Dum en Tweedle Dee – een plaag voor beide huizen is hun antwoord. (De Democraten hebben ook hun populisten.)
Deze impasse is niet snel op te lossen. De heersende klasse is diep geworteld en in handen van megadonoren, juist om dat zo te houden.
Niettemin is de populistische dynamiek in de VS onweerlegbaar en kan deze zich binnenkort ontwikkelen tot buiten het bereik van de structuren waarmee donoren de vrijheid van meningsuiting onderdrukken.
De belangrijkste redenen voor deze impasse zijn zowel structureel als ideologisch van aard.
Structureel gezien is er een crisis die iedereen treft, behalve de top 10% van de huishoudens. De Amerikaanse aandelenmarkt is in een fantasierijke euforie terechtgekomen: fundamentele factoren doen er niet toe, gegevens doen er niet toe, alleen de meme van de dag en hoe je daarmee handelt, doen ertoe. (De top 10% van de huishoudens bezit 87% van alle aandelen).
De onderste laag van de samenleving wordt echter nog verder ‘gestraft’ door prijsstijgingen (inflatie), die hebben geleid tot een crisis in het consumentenvertrouwen die we in decennia niet hebben gezien. Zelfs gewone basisproducten blijven onverkocht in de schappen van de supermarkten liggen.
Maar de kritiek op het beleid van Trump en met name op de invoerheffingen (vanwege hun effect op de prijzen) is sinds deze zomer opvallend gedempt, schrijft de Financial Times, toen Trump Goldman Sachs opriep om zijn hoofdeconoom te ontslaan, die een nuchtere nota over invoerheffingen had geschreven die de woede van de president wekte. Koud water. Slechts twee goeroes lijken het recht te hebben om hun mening te geven: Ray Dalio van Bridgewater en Jamie Dimon van JPMorgan, aldus de FT.
De belangrijkste structurele verschuiving die de financiële kopstukken de rillingen bezorgt bij het vooruitzicht van komende sociale onrust, is echter een eenvoudige grafiek die de verticaal stijgende aandelenkoersen op de Amerikaanse beurs laat zien, die op een bepaald punt een scherpe neerwaartse trend in het aantal vacatures kruisen. Dit wordt algemeen aangeduid als een ‘death cross’.
Deze grafiek verklaart veel van wat zich op de achtergrond van de westerse verkiezingsuitslagen afspeelt.
Het kruispunt – waar de vectoren zo explosief uiteenlopen – wordt gegeven als de lanceringsdatum van de AI-tool Chat GPT. De grafiek voorspelt dus een sociale tijdbom. Verwachten grote bedrijven dat AI zal leiden tot een massale vervanging van banen?
Is een dergelijke uitkomst waarschijnlijk? Een recent onderzoek van het MIT concludeerde daarentegen dat 95% van de bedrijven die in AI-tools hadden geïnvesteerd, geen rendement zagen, en concludeerde dat de huidige AI ‘omgevingen’ niet begrijpt – het zoekt alleen naar patronen binnen die omgevingen.
Hoe dan ook, het vooruitzicht is somber: ofwel is er sprake van een cruciale verkeerde inschatting van de markt door de Amerikaanse AI-giganten – een inschatting die een beurscrash zou kunnen veroorzaken – ofwel voorspellen de Amerikaanse AI-grootheden terecht een komende tsunami van vervangingen van banen. Wat het ook is, het heeft enorme politieke implicaties.
Of hun oordeel nu juist is of niet, de realiteit is dat de vier grootste Amerikaanse AI-investeerders van plan zijn om volgend jaar 420 miljard dollar in infrastructuur te investeren. Geoffrey Hinton, de ‘godfather van AI’, zegt dat dit niveau van uitgaven alleen gerechtvaardigd kan worden door mensen te vervangen: “Ik denk dat de grote bedrijven erop gokken dat AI zal leiden tot een massale vervanging van banen, want daar zit het grote geld … Ik geloof dat je, om geld te verdienen, menselijke arbeidskrachten zult moeten vervangen”.
Voor alle duidelijkheid: Trump heeft erop gegokt dat de VS de wereldwijde AI zal domineren: “Als je een paar jaar vooruitkijkt, zul je cijfers zien die je nog nooit hebt gezien. We bouwen enkele van de grootste gebouwen die ooit ergens ter wereld zijn gebouwd: de AI-gebouwen”.
Toch vertelde de CEO van Nividia aan de FT dat China de VS zal inhalen op het gebied van AI, en Open AI heeft aangedrongen op een overheidsgarantie voor leningen.
De ‘geologische’ breuklijn hier is dat er niet één Amerikaanse (of Europese) economie is, maar twee vrijwel gescheiden economieën: een gefinancialiseerde overvloed aan de ene kant en gestructureerde armoede aan de andere kant. De twee komen niet samen. Het Westen heeft te veel geïnvesteerd in het ‘overvloed’-model om dit op korte termijn te kunnen veranderen. Het zou betekenen dat diepgaande ‘architecturale structuren’ volledig op hun kop moeten worden gezet.
Als dit zo is, verkeert Trump in gevaar en kunnen de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen in november spannend worden. De vooruitzichten zijn inherent onstabiel. De AI-bubbel kan elk moment barsten en een uitverkoop op de markten veroorzaken. En ook het Amerikaanse Hooggerechtshof zou kunnen oordelen dat Trumps sterke afhankelijkheid van invoerheffingen – zowel als geopolitiek wapen als bron van inkomsten om gaten in de federale begroting te dichten – geheel of gedeeltelijk ongrondwettelijk is.
Trump heeft gezegd dat als het Hooggerechtshof zijn invoerheffingen ongrondwettelijk zou verklaren: “we weerloos zouden zijn, wat misschien zelfs zou leiden tot de ondergang van onze natie”.
Ook op het niveau van Trumps achterban zijn de vooruitzichten onstabiel: MAGA-aanhangers hebben zich deze week teruggetrokken uit de verkiezingen, door thuis te blijven of over te stappen naar de Democraten.
Aan de basis van de ontgoocheling van MAGA ligt zowel de ‘gespleten economie’ als – in de nasleep van de moord op Charlie Kirk – een groeiende kloof tussen MAGA ‘America First’-aanhangers en de pro-Israëlische megadonateurs. Trumps nauwe band met Netanyahu en Israël is een verkiezingsonderwerp gebleken dat hem stemmen kost. Toch is dit het enige gebied waarop Trump niet louter transactioneel is. Hij handelt en spreekt – en ‘walks-the-walk’ – als een fervent zionist.
De grote vraag is dan ook: kan Trump zichzelf herdefiniëren in het licht van een duidelijk signaal dat hij de tussentijdse verkiezingen kan verliezen? Als hij zich niet kan heroriënteren, staat hem een jaar te wachten waarin hij mogelijk te maken krijgt met onderzoeken door het Huis van Afgevaardigden of zelfs afzetting – en waarin de VS in politieke en economische onrust terechtkomt.
Trumps mogelijkheden zijn beperkt: het zal hem niet worden toegestaan terug te draaien op de door donoren gefinancierde diepe architectuur van het buitenlands beleid die al vier decennia van kracht is: d.w.z. onvoorwaardelijke steun voor Israël en het onbeperkte, open teruggrijpen op militair optreden van de VS, overal waar actoren weigeren zich te voegen naar de Amerikaanse en Israëlische standpunten, of weigeren zich te onderwerpen aan het primaat van de dollar in de handel.
Het steunen van AI, dat door een groot deel van MAGA als ‘Orwelliaans’ wordt beschouwd, levert ook geen stemmen op. De sleutel tot de toekomst (zowel voor de VS als voor Europa) is wie de kiezers kan overtuigen dat zij oplossingen kunnen en zullen bieden voor de structurele tegenstellingen die het welzijn van hun kiezers ondermijnen.
Mocht Trump bij de tussentijdse verkiezingen van volgend jaar een nederlaag lijden, dan zal er geen terugkeer zijn naar de neoliberale koers van de afgelopen 40 jaar. Geen enkele kandidaat in de VS of Europa kan nog verwachten te winnen met een pro-globaliserings- of DEI-programma. Dat is overduidelijk. En als politieke oplossingen worden geblokkeerd (of gemanipuleerd) door de heersende klasse, dan wordt opstand mogelijk.
Het eindresultaat? Trumps buitenlands beleid zal worden verstoord, zowel door Israël (wat de onrust binnen MAGA zal vergroten) als door Europa. De Europese elites in de technocratie weigeren nog altijd onder ogen te zien dat zij door hun kiezers op grote schaal worden gezien als disfunctionele mislukkingen. Zelfgenoegzaamheid, namelijk het idee dat er vanzelf een terugkeer naar het ‘normaal’ zal volgen na Trumps verwachte verlies bij de midterms, doordrenkt hun verder afgesloten technocratische omgeving.
Om zich politiek te beschermen tegen een dreigende nederlaag in Oekraïne, is het Europese establishment ervan overtuigd dat het erin zal slagen om afwijkende meningen met geweld te onderdrukken en de berichtgeving in de media verder te controleren. ‘Russophobia’ is hun enige strijdkreet en we kunnen verdere provocaties tegen Rusland verwachten. Ze hopen (nog steeds) te bewijzen dat ze al die tijd gelijk hebben gehad – dat Rusland inderdaad een bedreiging vormt. De elites mogen dat dan wel geloven, maar hun kiezers doen dat niet, ondanks de prevalentie van ‘Estonia-itis’, zoals de ‘Baltische staart die met de EU-hond waggelt’ wel eens wordt genoemd.
De ‘orde’ van Trump is inherent onstabiel. Geconfronteerd met de duidelijke achteruitgang van het Westen, vaart Trump ‘heldhaftig’ tegen de stroom in – in een poging om de gouden eeuw van Amerika te doen herleven. Maar die eeuw, als die ooit goudkleurig was, is niet meer terug te vinden. Hij is voorbij; MAGA vindt zijn waarden meer in de erfenis van Pat Buchanan dan in de wereld van Bush-Cheney.
Wanneer het fundamentele evenwicht van een ‘orde’ voorbij een bepaald punt is verstoord, wanneer jongeren zich tegen illusies keren en op zoek gaan naar iets nieuws om de vermoeide patronen van het oude te vervangen … dan staat dat bekend als wachten op de nieuwe maan.
Dat is waar we nu zijn. Wachten.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Is er een politicus die minder betrouwbaar is dan de Amerikaanse president Donald Trump?
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
wachten inderdaad..evengoed hebben we een paraplu niet meer Nodig…hetgeen op onze hoofden gaat neerkomen is gewoon zwaar genoeg om nog héél lang hoofdpijn te hebben..het zij zo, een andere levensstijl zullen we waarschijnlijk toch niet Overleven, en Trump over de grote plas doet zijn 4 jaar Niet uit..(hoop ik toch)..
We are in the midst of the longest, most excruciating, I TOLD YOU SO, in the history of the world.
War is a waiting game.
Weer een heldere analyse van de westerse situatie. Wachten is de conclusie ervan, maar waarop? Tot de verwoestende oorlog ala GAZA maar dan door volksopstanden? Misschien verliezen we alle democratische waarden en komen autocraten ons “te hulp”? Herbronnen is de enige weg vooruit: het goede benoemen en het verwoestende onder ogen zien en los laten.