Professor Michael Hudson maakt in een recente discussie bezwaar tegen degenen die tegenwoordig spreken over de ‘neergang van de Amerikaanse hegemonie’. Een neergang impliceert volgens Hudson dat iets omhoog en omlaag gaat, maar zich uiteindelijk altijd herstelt.
Professor Michael Hudson gaat in een recente discussie in tegen degenen die vandaag de dag spreken over de ‘neergang van de Amerikaanse hegemonie’. Een neergang impliceert dat iets op en neer gaat, zegt Hudson, maar dat het zich altijd weer herstelt, schrijft Alastair Crooke.
“Maar statistisch gezien heeft zoiets als een cyclus nooit bestaan … Er is geen neergang, het is een crash” —
“We zijn getuige van het einde van een tijdperk, niet van een neergang, maar van een abrupte verandering. En deze verandering komt niet van buitenaf: het einde van de Amerikaanse macht was niet het gevolg van een buitenlandse burgeroorlog of een andere oorlog tegen de Amerikaanse dominantie. Het einde kwam vanuit de Verenigde Staten zelf, door te proberen hun belangen als hegemon tegenover die van alle andere landen te plaatsen”.
Paradoxaal genoeg zegt professor Hudson:
“Elke stap die is gezet om aan de Amerikaanse ‘neergang’ te ontsnappen, is juist het mechanisme geworden dat deze neergang veroorzaakt. De VS gingen ten strijde om hun dominantie te herbevestigen – en bewezen daarmee dat ze niet langer konden domineren … Ze oefenden veertig jaar lang maximale druk uit om Iran te breken, en smeedden in plaats daarvan juist de tegenstander die nu de Amerikaanse dominantie het hoofd biedt”.
Om de Amerikaanse macht te behouden, probeerde president Trump een reeks knelpunten op te leggen aan de gehele wereldeconomie “door de olie te controleren — want iedereen heeft die nodig”, zegt Hudson.
Dat Trump de oorlog verklaarde aan Iran en Rusland en probeerde China in een wurggreep te nemen, vormt op zichzelf echter niet de volledige matrix van het Amerikaanse streven naar machtsbehoud. Die matrix is breder. Maar olie is een van de belangrijkste dimensies ervan – net als de daarmee verbonden dollarhegemonie. Trump wil duidelijk de wereldwijde controle over energie consolideren, zodat de VS kunnen bepalen wie toegang mag hebben tot energie (d.w.z. niet Iran, noch Rusland, noch Cuba), en wiens energievoorziening zal worden beknot om het concurrentiepotentieel te beperken (d.w.z. China).
Aan de andere kant worden leveranciers van brandstof, zoals Rusland, juist gesanctioneerd om te proberen te beperken aan wie Russische olie en gas mogen worden geleverd. Vazalstaten van de imperiale macht (d.w.z. Europa) lijken verrassend tevreden om op te treden als handhavers van de Amerikaanse energieklem — en transformeren zichzelf daarmee tot een productieve uitgever van sancties op eigen kracht.
De andere facetten (naast de dominantie op het gebied van olie) van de Amerikaanse poging om de economieën van de rest van de wereld in een wurggreep te krijgen, zijn ten eerste, het tariefbeleid — waarmee Trump had gehoopt de dreiging van economisch ontwrichtende tarieven te gebruiken om meegaande staten te dwingen trouw te betuigen aan Washington; in te stemmen met de beleidslijnen van de VS; en Amerika te voorzien van de grondstoffen die het nodig heeft — in ruil voor toelating tot het ‘insidernetwerk’ van Washington (de vazalstaten van Amerika).
In feite zijn er twee ‘insidernetwerken’ in Washington: Het ene bestaat uit Trump, zijn familie en zijn uitgebreide zakelijke partners; het andere is dat van Trumps buitenlandse protégés (Golfstaten, enz.).
Het tariefbeleid is in feite een beleefde manier om te zeggen: ‘we zullen tarieven, of een energie- of financiële druk uitoefenen om jullie economieën te ontwrichten, tenzij jullie ermee instemmen om je aan te sluiten bij het door de VS geleide ‘netwerk’’.
Zowel het tariefbeleid als de energiebegrenzingsmaatregelen zijn echter niet zonder tegenslagen verlopen, niet in de laatste plaats omdat Iran heeft geweigerd hieraan mee te werken en olie blijft leveren aan China en andere Iraanse bondgenoten.
De nieuwe ‘pijler’ van het verstikkingsbeleid is dus het ‘Pax Silica’ -initiatief. Arnaud Bertrand legt uit dat de regering-Trump ‘het doel van haar ‘syndicaat’ expliciet heeft uiteengezet’:
“Landen sluiten zich aan, stemmen hun toeleveringsketens af op Washington, sluiten China buiten (beleefd aangeduid als degenen die zich bezighouden met ‘niet-marktconforme praktijken’ en ‘oneerlijke dumping’) – en in ruil daarvoor krijgen ze toegang tot het imperiale technologische ecosysteem”.
“Om elke onduidelijkheid te voorkomen, verwoordt staatssecretaris Jacob Helberg – een voormalig Palantir-medewerker die de architect achter het initiatief is – het duidelijk: Wie “rekenkracht en de mineralen die daarvoor nodig zijn” beheerst, zal de 21e eeuw domineren, en hij wil een groep “gelijkgestemde” landen rond Washington vormen in een “nieuwe consensus over economische veiligheid” om ervoor te zorgen “dat zij degenen zijn die dat doen”.
De ‘Make America Great Again’-oorlog van Trump heeft daarom wereldwijde implicaties. De wereld kan niet zomaar terugkeren naar hoe het vroeger was. Wall Street en ‘de markten’ lijken te geloven dat dit waarschijnlijk en zelfs onvermijdelijk is (ze kunnen zich geen andere toekomst voorstellen), maar de rest van de wereld ziet de oorlog met Iran als het begin van een systemische verandering naar een nieuw tijdperk, juist omdat fossiele brandstoffen, kunstmest en aanverwante producten de bouwstenen zijn die de wereld ‘laten draaien’.
De oorlog met Iran zal wereldwijd leiden tot een groter besef dat landen (op zijn minst) zelfvoorzienend moeten zijn op het gebied van voedsel om zich te beschermen tegen de Amerikaanse ‘bewapening’ van de buitenlandse handel in voedsel, olie, kunstmest en vrijwel alles waar de VS een knelpunt in kan creëren – en als wapen kan inzetten. Dit impliceert een terugkeer naar zelfvoorzienende economieën met een eigen kringloop — in tegenstelling tot het door de Wereldbank gepropageerde ‘exportgedreven’, met schulden gefinancierde model.
Andrey Bezrukov, hoogleraar aan de Russische universiteit MGIMO en voormalig inlichtingenofficier bij de SVR, ging op 3 juni 2026 tijdens het St. Petersburg Forum specifiek in op de uitdagingen van een veranderende wereld. En hoewel hij zijn opmerkingen in de context van Rusland plaatste, zijn zijn opmerkingen van toepassing op de hele wereld.
In zijn toespraak — die Laura Ru samenvatte — stelde Bezrukov dat Rusland in een nieuwe, langdurige mondiale confrontatie met het Westen is beland. Volgens hem betekent dit conflict een fundamentele verschuiving in de aard van oorlogsvoering die het Russische beleid en de Russische samenleving in de nabije toekomst zal bepalen.
‘Bezrukov benadrukte dat de huidige (militaire) strijd niet in de eerste plaats draait om het veroveren van grondgebied, dat volgens hem veel van zijn traditionele waarde heeft verloren. In plaats daarvan is het een uitputtingsoorlog die gericht is op het ondermijnen van kritieke systemen, waaronder infrastructuur, commandostructuren, technologie, ruimtevaartmiddelen, biologische veiligheid en het informatiedomein … “De strategie van het Westen in deze oorlog is heel eenvoudig: een nucleaire confrontatie met ons vermijden, waaruit zij als verliezers zouden komen. Daarom koken ze de kikker op een zacht vuurtje”’.
‘Hij waarschuwde dat Rusland erop moet rekenen nog vele jaren, mogelijk 20 tot 30 jaar, in een staat van oorlog te blijven. Gedurende deze periode moet Rusland leren samenleven met de realiteit van de oorlog, terwijl het zijn economische ontwikkeling voortzet’.
‘Een centraal thema van zijn toespraak was scherpe kritiek op de huidige aanpak van Rusland. Bezrukov stelde dat het land te toegeeflijk is geweest tegenover zijn tegenstanders — “We zijn traag. We staan [onze vijanden] te veel toe. Ze zijn niet bang voor ons … omdat heel veel van de rode lijnen waarover we spraken, alleen op papier zijn gebleven”’.
‘Om zich aan deze nieuwe realiteit aan te passen, riep Bezrukov op tot een fundamentele herstructurering van de staat en de economie. Hij drong aan op de totstandbrenging van een systeem met een tweeledig doel dat zowel ontwikkeling als defensie op de lange termijn kan nastreven. Kritieke infrastructuur — zoals datacentra, olieopslagfaciliteiten en communicatieknooppunten — moet ondergronds worden aangelegd of volgens dezelfde normen worden beveiligd als kerncentrales. Hij benadrukte ook de noodzaak om de kloof tussen het leger en de burgermaatschappij te dichten en een assertiever beleid te voeren. Rusland kan geen snelle terugkeer naar vredestijdomstandigheden verwachten en moet daarom de samenleving, de economie en de strategie dienovereenkomstig reorganiseren’.
De toespraak van Bezrukov heeft veel aandacht getrokken vanwege de toon ervan en vanwege zijn oproep aan Rusland om zich psychologisch en structureel aan te passen aan een generatielang tijdperk van confrontatie — een thema dat al uitvoerig is behandeld door professor Sergei Karaganov.
Wat deze twee bijdragen vertegenwoordigen, is een veranderende wereld die zichzelf probeert te herstructureren in de nasleep van het agressieve optreden van een tanende Amerikaanse hegemonie, en die zoekt naar manieren om zowel haar economieën af te schermen tegen Amerikaanse importheffingen, energie-, technologie- en dollardruk op de rest van de wereld, als zich tegelijkertijd aan te passen aan het nieuwe tijdperk van asymmetrische geopolitieke oorlogsvoering dat de oorlog met Iran heeft ingeluid.
Professor Hudson concludeert:
“Iran vecht voor een manier van leven tegen mensen die hen … de mogelijkheid willen ontzeggen om hun eigen toekomst vorm te geven. Daar draait de strijd om. En het is uiteindelijk een morele strijd die zich vertaalt in een economische en handelsstrijd — en die leidt tot deze [wereldwijde] verdeeldheid”.
Het is deze morele, beschavingsgerichte manier van zijn versus de radicale, materialistische leegte van het Trumpiaanse Amerika die waarschijnlijk bepalend zal zijn voor de burger- en wereldwijde oorlogen van ons tijdperk.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Iran vestigt escalatiedominantie met allereerste niet-vergeldingsaanval op Israël
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
“Na de oorlog…” nee, helemaal niet. Net zoals het Romeins legioen trekken ze zich terug om binnen twee maand met een veel sterkere aanpak de belegering methodisch uit te voeren. De studiediensten in het Pentagon zullen de volgende weken op volle toeren draaien. De zwakte van Iran is dat het geen andere knuppel nog verborgen in de wapenzak heeft.
We zullen het de volgende dagen gaan merken als de Amerikanen beginnen met het saboteren en afdreigen van iedereen die nog het minste contact met Iran onderhoudt.