Wat gebeurt er als een gebeurtenis zoals een nucleaire oorlog, EMP of pest onze samenleving terugbrengt naar vóór het begin van de 20e eeuw?

Het is een of twee jaar na een EMP-aanval en je zit veilig verscholen in je schuilplaats ergens in de middle of nowhere. Je voorraad voedsel is bijna op en je hightech elektronica is onbruikbaar. Het ergste is grotendeels voorbij. Nu moet je proberen te overleven en te bidden dat de beschaving zoals je die kent weer terugkomt. Je zult je omgeving moeten bewerken om te kunnen leven. Heb je je ooit afgevraagd hoe het leven er dan uit zou zien? Hoe zou het echt zijn om geen stromend water, elektriciteit, riolering, kranten of internet te hebben? Geen supermarkt of brandweer in de buurt?

Ik heb een goede verbeeldingskracht, maar ik besloot om met iemand te praten die uit eerste hand weet hoe het was: mijn moeder. Ze groeide op in een boerderij in het midden van Montana in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Het was een hut van twee kamers in Cottonwood, met de dichtstbijzijnde buurman op vijf kilometer afstand. Ze was met haar negen jaar de oudste, dus zij had de leiding over haar broer en zus. Dit was haar realiteit; ik denk dat wij hier allemaal iets van kunnen leren, schrijft Milan Adams.

Er was een Majestic-kachel die op hout en kolen werkte. De eerste persoon die om half vijf ’s ochtends opstond, meestal haar vader, stookte het vuur op voor het ontbijt. Het was een geruststellend begin van de dag, maar je voeten werden koud als je uit bed kwam.

Er werd een handzaag en een bijl gebruikt om hout voor de kachel te zagen en na die ervaring werd je behoorlijk zuinig met het brandhout, omdat je weet wat het kost om het te vervangen. De ouderen zeggen dat het je verwarmt wanneer je het zaagt, wanneer je het klief, en nogmaals wanneer je het verbrandt. De huizen die typerend waren voor boerderijen en ranches uit die tijd waren kleiner en hadden lagere plafonds dan moderne huizen, zodat ze gemakkelijker konden worden verwarmd. De zaag en de bijl waren geen gereedschappen om haast mee te maken. Je hield een rustig tempo aan en bleef dat volhouden. Een man die haast had met een bijl kon een paar tenen verliezen of erger. Een neveneffect van het gebruik van de zaag en de bijl is dat je voortdurend honger hebt en enorme hoeveelheden voedsel consumeert.

De verlichting in de hut bestond uit ouderwetse petroleumlampen. Het was de taak van de kinderen om de lonten bij te knippen, de schoorstenen schoon te maken en de reservoirs bij te vullen.

Het toilet lag beneden aan de heuvel naast de stal en er was geen toiletpapier. Er werd gebruik gemaakt van oude kranten, catalogi of tijdschriften en in de zomer stond er een pan met lauw water voor de hygiëne. Tijdens een donkere nacht, sneeuwstorm of stofstorm volgde je de palen van de stal – zonder zaklampen.

Er waren twee bronnen in de buurt van het huis met helder, schoon en koud water. De bron er vlak naast was een bron met ‘zacht’ water. Het was geweldig om kleding in te wassen en voelde glad, bijna glibberig, aan op je huid. Als je ervan dronk, reinigde het je net zo effectief als het kleding reinigde. Niet al het schone water is gelijk.

De tweede bron lag een halve mijl van de hut en het water was koud, helder en smaakte heerlijk. De bron zelf was diep – een paal van tweeënhalve meter raakte nooit de bodem – en stroomde het hele jaar door. Hier vulden de kinderen twee vaten op een zware slee met water voor het huis en de dieren. Ze leidden het oude witte paard dat aan de slee was vastgemaakt terug naar de gebouwen en verdeelden het water over de mensen en dieren. In de zomer maakten ze ’s ochtends twee ritten en ’s avonds misschien nog een derde. In de winter maakten ze ’s ochtends één rit en ’s avonds één. Ze deden dit alleen.

Het ontbijt was een uitgebreide maaltijd, omdat ze hard zouden gaan werken. Meestal was er zelfgemaakte worst, eieren en maïsmeelpap of havermout. Er werd meer eten klaargemaakt dan er op dat moment gegeten zou worden. Het extra eten bleef op tafel staan onder een theedoek en werd gedurende de dag gegeten wanneer men daar zin in had. Als het avondeten gekookt was, werden de restjes opgewarmd. De havermout of de pap werd in plakjes gesneden en gebakken voor het avondeten. Het werd geserveerd met boter, siroop, honing of melasse.

De zelfgemaakte worst was afkomstig van een kwart of een half varken. De vleesmolen was een kleine keukenmolen die aan de rand van een tafel werd vastgeklemd en iedereen draaide om beurten aan de slinger. Toen het hele varken was gemalen, werd het worstmengsel toegevoegd en met de hand gekneed. Vervolgens werd het onmiddellijk gebakken tot pasteitjes. De pasteitjes werden laag voor laag in een stenen pot gelegd en bedekt met het gesmolten worstvet.

De pasteitjes werden naar behoefte opgewarmd. Het vet werd gebruikt voor jus en om de pasteitjes opnieuw te bakken. Af en toe werd een vers sneetje brood besmeerd met een laagje worstvet en werd er een groot stuk verse ui bovenop gelegd voor een snelle sandwich. Er werd niets verspild.

Een deel van hun eiwitten kwam uit gedroogde vis of rundvlees.

Meestal moest dit worden geweekt om het overtollige zout of loog te verwijderen. Daarna werd het gekookt. Restjes werden verwerkt in gehakt, vispasteitjes of aardappelkoekjes.

Bonen? In de winter stond er bijna altijd een pan bonen op het fornuis.

Kippen en een paar melkkoeien zorgden voor het nodige voedsel om de voorraadkast in evenwicht te houden. Zonder deze twee bronnen hadden ze een groeiend gezin niet kunnen onderhouden.

De moestuin bestond voornamelijk uit wortelgewassen. Uien, rapen, koolraap, aardappelen en radijs groeiden onder kippengaas. Rabarber werd ingeblikt om in de winter als tonicum te gebruiken tegen scheurbuik. Sla, maïs en andere bovengrondse gewassen hadden te lijden onder herten, ratten en kleiachtige grond. Verrassend genoeg deed kool het goed. De winterpompoen deed het niet zo goed, slechts 2 of 3 kalebassen. Sprinkhanen werden bestreden door de kippen en kalkoenen. Er moest eindeloos worden geschoffeld.

Om kleding te wassen moest water worden verwarmd op het fornuis en in drie gegalvaniseerde wastobbes worden gegoten: één voor de zelfgemaakte loogzeep en schrobbord, de andere twee voor het spoelen. De kleding werd met de hand gespoeld en uitgewrongen, en vervolgens aan een draad gehangen om aan de lucht te drogen. Je handen werden rood en rauw, je armen en schouders deden ongelooflijk veel pijn aan het einde van het wassen. Natte kleding, vooral wol, is zwaar en het grijze schuim van de zeep was moeilijk uit de kleding te krijgen.

Persoonlijke baden waren in een gegalvaniseerde wastobbe afgeschermd door een laken. In de winter was het moeilijk om het water te vervoeren, te verwarmen en te hanteren, dus werd er niet vaak gebaad. De meeste mensen deden sponsbaden.

Iedereen werkte, ook de kinderen. Er waren altijd meer klusjes te doen dan er tijd was op een dag. Dat gold niet alleen voor dit ene gezin, maar ook voor de buren. Je werd in de eerste plaats beoordeeld op je werkethiek en daarna op je eerlijkheid. Dat was cruciaal, want als je op een van beide punten tekortschoot, kreeg je geen extra klusjes die je contant geld, een kwart rund, varken of schaap konden opleveren. Bovendien was de samenwerking met je buren de enige garantie dat je hulp zou krijgen als je die nodig had. Niemand in de gemeenschap kon het helemaal alleen redden. Een paar mensen probeerden het. Toen ze vertrokken, miste niemand hen.

Je hoefde iemand niet aardig te vinden om met hem of haar samen te werken.

Meerdere keren per jaar kwamen mensen samen voor georganiseerde activiteiten: het bouwen van een schuur, het slachten van een dier, de oogst, het leggen van een dak, dansen of picknicken. Er waren veel picknicks, meestal in een beekbedding met cottonwoodbomen voor schaduw of soms bij de kerk. De vrouwen zorgden altijd voor tafels vol eten, volle koffiepotten en, als ze geluk hadden, misschien wat limonade. (Citroenen waren duur en schaars.) Na het werk (zelfs voor picknicks moest er meestal eerst een klus geklaard worden) kwam het gezellige gedeelte. Vaak brachten mensen beddengoed mee en bleven ze overnachten, om de volgende dag weer naar huis te gaan.

Een half dozijn families kwam samen voor een slachtfeest in de koude dagen van de late herfst. Eerst werden de koeien geslacht, daarna de varkens, het schapenvlees en ten slotte de kippen. Het bloed van sommige dieren werd opgevangen in melkemmers, warm gehouden op een fornuis om stolling tegen te gaan, en er werd zout aan toegevoegd. Vervolgens werd het ingeblikt voor later gebruik in bloedkoekjes, worst of pudding.

De huiden werden gezouten om later te worden gelooid; de veren van het gevogelte werden bewaard om te worden schoongemaakt en gebruikt in kussens of matrassen. De gevilde kwartieren van de dieren werden ondergedompeld in koude pekel en opgehangen om volledig af te koelen, zodat ze veilig mee naar huis konden worden genomen om te worden verwerkt. Niets ging verloren.

Het meest gevreesde voorval in het gebied was brand. Als er brand uitbrak, ging die niet uit voordat hij vanzelf was uitgebrand. Mensen konden alles verliezen, en dat gebeurde ook.

Het meest gebruikte wapen was de .22 enkelschots Winchester met .22 korte patronen. Deze werd gebruikt om fazanten, kwartels, konijnen en eenden te doden. Als je laag hield, scheurde de kogel met laag vermogen het vlees niet kapot.

De schutters, meestal kinderen, leerden snel het richtbeeld en de trekkerbeheersing, hoewel ze die termen nooit hadden gehoord. Als je vijf kogels meenam, kon je maar beter voor elke kogel die je afvuurde de munitie of een beestje voor in de pot mee terugnemen. Het was ook een stuk stiller en goedkoper [in die tijd] dan de .22 Long Rifle-patronen.

Als je je onopvallend wilt gedragen, kan de geur van versgebakken brood op een rustige dag meer dan vijf kilometer ver worden geroken. Vooral door kinderen.

Twee keer per jaar werd de hut helemaal leeggehaald. De muren, vloeren en plafonds werden geschrobd met loogzeep en een borstel met harde haren. Alle bezittingen werden ook schoongemaakt voordat ze weer in huis kwamen. Dit was ongediertebestrijding en het was nodig totdat DDT beschikbaar kwam. Bedwantsen, luizen, teken en ander ongedierte waren een feit en werden met brute kracht bestreden. Als je dat niet deed, bleef je achter in ellendige omstandigheden en werd je misschien zelfs ziek.

Voedsel werd bewaard in insectenbestendige containers. De meest populaire waren metalen koffieblikken van vijftien pond met goed sluitende deksels. Deze waren bedoeld voor dagelijks gebruik in de keuken. (Ik heb er nog steeds een. Het is een familiestuk.) Daarna kwamen vaten voor bulkvoedsel zoals meel, suiker, maïsmeel en rijst. Alles werd afgesloten, anders zouden de ongedierte erbij kunnen komen. Er was altijd minstens één, bij voorkeur twee maanden voedsel voorradig. Als het geld in de herfst het toeliet, sloegen ze voor de eerste sneeuwval een voorraad in voor de hele winter.

Het dichtst bij een koelbox kwam een metalen kist in de keukenvloer. Deze had een zeer goed sluitend deksel en werd gebruikt om melk, eieren en boter een dag of twee in te bewaren. Boter werd aan de buitenkant zwaar gezouten om te voorkomen dat het ranzig werd of smolt. Karnemelk, cottage cheese en gewone kaas werden gemaakt van rauwe melk die een dag of twee was verzameld. De kist was relatief koel in de zomer en bevroor niet in de winter.

Muizen en ratten houden van mensen omdat we onze omgeving warm houden en vaak slordig omgaan met voedsel dat zij lekker vinden. Slangen zijn dol op ratten en muizen, dus die waren er altijd. Als de kinderen buiten gingen spelen, hielden ze de omgeving in de gaten met een schoffel en een schop. Nadat ze de ratelslangen hadden gedood en weggegooid – er was er altijd minstens één – konden ze een tijdje redelijk veilig spelen.

De muizen en ratten werden bestreden met vallen, stenen uit katapulten, katten en coyotes. De katten hadden een zwaar en meestal kort leven vanwege de coyotes. De coyotes waren nauwelijks te bestrijden en leken vuurwapens op afstand te kunnen ruiken. Er waren mensen die op de eindeloze aantallen jaagden voor de premie.

Nadat de klusjes waren gedaan, gebruikten de kinderen hun levendige fantasie om te spelen. Ze hadden niet veel speelgoed. Er waren een paar poppen voor de meisjes, een zakmes en wat knikkers voor de jongens, en een heleboel leegte om te vullen. De kalveren van hun vader waren vrij tam tegen de tijd dat ze op de markt werden verkocht – de kinderen reden er regelmatig op. (Die kalveren hadden niet veel vet, maar wel veel spieren.) Ze zochten naar pijlpunten, hagedissen en wilde bloemen. Ze plukten chokecherry’s, buffalo berries, kruisbessen en aalbessen voor jam en siroop. Soms maakten de kinderen chokecherry-wijn.

Op een hete zomerdag in de middag was de schaduw aan de oostkant van het huis zeer gewaardeerd en de oostenwind, als die kwam, nog meer.

Volwassenen hadden een hekel aan hagelbuien vanwege de vernielingen, kinderen waren er dol op omdat ze de hagel konden verzamelen en er ijs van konden maken.

Bevallingen vonden meestal plaats bij een buurvrouw met een vroedvrouw, als je geluk had. Als je ziek werd, werd je behandeld met gemberthee, honing, kippensoep of zwavel en melasse. Ook ricinusolie werd regelmatig gebruikt. Wonden werden schoongemaakt met zeep en gedesinfecteerd met whisky. Kompressen op basis van mosterd werden vaak gebruikt voor verschillende kwalen. Terpentijn, mosterd en reuzel werden op de borst aangebracht bij longontsteking of een hoestbui.

Het enige contact met de buitenwereld was een incidentele rit naar de stad met een wagen en paarden om voorraden in te slaan. ’s Avonds werd er spaarzaam gebruik gemaakt van een radio op batterijen. Deze werd opgeladen met een oplaadbare autoaccu. De school lag op zes mijl lopen en je moest je eigen lunch meenemen. Een lerares bakte regelmatig aardappelen op het fornuis en deelde die uit aan de kinderen. Ze stond bij de kinderen en de ouders hoog in aanzien.

Deze mensen waren gewend aan een beperkte sociale interactie. Ze waren gewend aan geen televisie, radio of entertainment van buitenaf. Ze waren gewend aan slechts drie of vier boeken. Een violist of gitarist voor een picknick of een dansfeest was iets geweldigs om van te genieten. De kerk was zowel een sociale gelegenheid als een religieuze.

De kerkdames en hun boter- en eiergeld zorgden ervoor dat de meeste plattelandskerken konden worden gebouwd en bloeiden. De mannen moesten het zware werk doen, maar de dames zorgden ervoor dat alles op zijn plaats kwam. De beschaving van het westen kwam voort uit deze wortels. Sommige van die dames hadden een ruggengraat van staal. Dat hadden ze ook nodig.

Dat is een gedeeltelijk verhaal van de jaren op de boerderij. De mensen waren erg onafhankelijk, koppig en sterk, maar hadden toch de gemeenschap en toegang tot de technologie van de buitenwereld nodig voor zout, suiker, meel, kruiden, kippenvoer, kleding, kerosine voor de verlichting en natuurlijk koffie. Ik zou nog veel meer dingen kunnen noemen. Zouden ze een alternatief hebben gevonden als iets niet beschikbaar was? Misschien. Hoe zou je in Montana aan zout of nitraten komen zonder deze te importeren? Weet iemand hoe je kerosine maakt? Koffie zou goud waard zijn. Geroosterd graan of cichorei volstonden gewoon niet.

Ik wil mensen niet ontmoedigen om zich voor te bereiden, maar wil er wel op wijzen dat algemene en praktische kennis in combinatie met een coöperatieve gemeenschap nog steeds nodig is om op lange termijn te overleven. Welke tekortkomingen je ook hebt, als je deel uitmaakt van een gemeenschap, is de kans veel groter dat die worden opgevangen. De gemeenschap die in dit artikel wordt beschreven, was minstens twintig tot dertig mijl groot en omvatte naast de stad ook veel boerderijen en ranches. Wie je buren zijn, wat voor soort mensen ze zijn en je relatie met hen is een van de belangrijkste dingen om rekening mee te houden.

Waren er ruzies, meningsverschillen en andere onaangename situaties? Absoluut. Sommige daarvan werden afgehandeld door buren, een predikant of de sheriff. Sommige wrokgevoelens duurden een leven lang. Er waren mensen die volgens alle normen echt slecht waren en die waren ofwel het probleem van de sheriff, ofwel werden ze aangepakt door een van hun potentiële slachtoffers.

Deze kolonisten hadden een zwaar leven, maar ze vonden dat ze een geweldig leven hadden en hun manier van leven werd gedeeld door iedereen die ze kenden. Ze hadden nooit honger, hadden geweldige daglange picknicks met de buren en kenden iedereen binnen een straal van twintig mijl persoonlijk. Elk beetje plezier of vreugde werd gekoesterd als een juweel, omdat het meestal te vinden was in een zee van hard werken. Ze werkten hard, speelden hard en hielden veel van elkaar. In ons comfortabele leven hebben we veel meer “dingen” en “gemakken” dan zij ooit hadden, maar we missen de band die zij hadden met hun omgeving en gemeenschap.

De grootste zorg voor onze toekomst: wat gebeurt er als een gebeurtenis zoals een zonnevlam, EMP of een plaag onze samenleving verder terugbrengt dan het begin van de 20e eeuw door onze technologische basis weg te vagen? Denk eens aan het relatief idyllische tafereel dat zojuist is beschreven en voeg daar dan enkele echte post-apocalyptische moeilijke gevallen aan toe. Sommige sciencefictionverhalen worden plotseling veel realistischer en angstaanjagender.

Een opmerking uit een scène uit Star Trek komt in me op: “In de strijd tussen goed en kwaad moet het goede heel, heel goed zijn.”

Bedenk eens welke voorraden er onder geen beding beschikbaar zouden zijn, simpelweg omdat er geen productiebasis meer is of omdat er geen toeleveringsketen is. In de jaren 1900 hadden ze de spoorwegen als levensader vanuit het industriële oosten.

Hoe lang zou het duren om de middelen voor herstel naar het niveau van het begin van de 20e eeuw te herstellen?

Een van de grootste voordelen die we hebben, is toegang tot een enorme hoeveelheid informatie over onze wereld, hoe dingen werken en alles in ons leven. We moeten slim genoeg zijn om zoveel mogelijk te leren/begrijpen en referenties op te slaan voor al het andere. Sommigen van ons slapen ’s nachts slecht omdat we ons terdege bewust zijn van hoe kwetsbaar onze samenleving en technologische infrastructuur is. Proberen om het leven van een boer te leiden zou voor de meesten van ons erg pijnlijk zijn. Ik zou dat liever niet doen. Ik hoop en bid dat het nooit zover komt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Preppers: Wat je moet doen als je niet weet wat je moet doen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: