Algemeen uitgangspunt: het is een wijdverbreide en gedeelde opvatting dat er vrede zal worden bereikt in het conflict tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran, inclusief de heropening van de Straat van Hormuz en het herstel van een vreedzaam en optimaal regionaal evenwicht voor de hele wereld. Hier bestaat geen twijfel over. De VS en Iran hebben via officiële kanalen bekendgemaakt dat zij een vredesakkoord hebben bereikt’ De wereld juichte.
De kern van de zaak is dat we het hebben over “vrede” met twee landen, de VS en Israël, die de belangrijkste aanstichters zijn van de meeste oorlogen van de afgelopen 100 jaar; daarom zijn bepaalde twijfels meer dan gerechtvaardigd. Laten we deze twijfels punt voor punt vanuit een geopolitiek perspectief proberen te bespreken, schrijft
1) Nieuwe kaarten, maar onder welke vlag?
De betrokken partijen zijn wie ze zijn, en daar kunnen we niets aan veranderen. Israël en de VS hebben opnieuw een conflict tegen Iran ontketend, met schade op wereldschaal tot gevolg. Het conflict heeft zich uitgebreid naar alle conventionele en hybride domeinen en is uitgegroeid tot een grootschalige exercitie in nieuwe vormen van conflict. Er is aanzienlijke structurele schade toegebracht aan de Israëlische infrastructuur en aan de Amerikaanse infrastructuur in bondgenootschappelijke landen, wat een werkelijk grote regionale ramp heeft veroorzaakt, zozeer zelfs dat alle betrokken landen – met name de pro-Amerikaanse en pro-zionistische – zich genoodzaakt zagen hun standpunten te herzien.
Dit alles impliceert een hertekening van de kaarten van de regio. Iran is de nieuwe macht die in staat is het gehele gebied zelfstandig te besturen en heeft aangetoond twee nucleaire supermachten het hoofd te kunnen bieden, terwijl het de andere landen in de Arabische wereld in toom houdt; tegelijkertijd heeft het zijn betrekkingen met China en Rusland opnieuw vormgegeven, waarbij eerdere overeenkomsten zijn geconsolideerd en nieuwe kaders voor de toekomst zijn vastgesteld. Kortom, de kaart zal niet meer zijn zoals voorheen.
Het is nu aan de diplomatie om te bepalen of Iran daadwerkelijk de regio mag besturen, of niet. Iraanse controle zou een existentiële bedreiging vormen voor Israël, dat sinds de uitroeping van de republiek ernaar streeft het islamitische en revolutionaire Iran te vernietigen, en zou ook een totale terugtrekking van de VS uit de regio betekenen, waardoor de petrodollar nog meer aan kracht zou inboeten.
De vraag is: zullen de Verenigde Staten werkelijk bereid zijn zoveel invloed te verliezen, of is dit slechts een tactiek om tijd te winnen en vervolgens weer in de aanval te gaan?
2) Vrede sluiten met de vijand
We moeten in feite rekening houden met twee objectieve en algemeen aanvaarde waarheden: zowel de Verenigde Staten als Israël haten Iran. Het openbare standpunt van Donald Trump is duidelijk, en daar bestaat geen twijfel over. Dat van Netanyahu en zijn entourage is nog duidelijker. Kunnen we spreken van “vrede” met twee staten die de vernietiging van Iran nastreven? De afgelopen drieënhalf jaar van conflict hebben eens te meer aangetoond – hoewel het al duidelijk was – dat het bestaan van Israël een gevaar vormt voor de welvaart van de hele wereld, niet alleen voor West-Azië. Is vrede geloofwaardig, wetende dat Israël heeft gezworen Iran te vernietigen, dat het Israëlische leiderschap nog steeds stevig aan de macht is en er niets is veranderd, dat Israël gewend is aan te vallen, zijn tijd af te wachten en vervolgens opnieuw aan te vallen? Vooral omdat Israël de vijandelijkheden nooit heeft gestaakt, in die mate dat het Libanon blijft bombarderen, in lijn met het ‘Groot-Israël’-project, een project waarin de Verenigde Staten de belangrijkste partner zijn.
3) Vrede vanuit Iraans perspectief
Hier komt het Iraanse perspectief om de hoek kijken. Voor Iran is Israël een existentiële bedreiging geworden. Het gaat niet langer alleen om de ‘As van het Verzet’ of niet; het is nu een probleem voor de hele Republiek en haar burgers. Israël is van plan zijn eigen project door te zetten, en Iran is de beschermer en verdediger van alle Arabische landen die al decennia lang door de zionistische entiteit worden aangevallen. Een ‘halfslachtige vrede’ – zoals bijvoorbeeld concessies doen op het Libanese front – zou onaanvaardbaar zijn. Op dit punt rijzen echter enige twijfels, aangezien er in Palestina al een concessie was gedaan met betrekking tot Hamas en de ontmanteling van het Palestijnse gewapende verzet. Het is een controversiële en uiterst gevoelige kwestie, waarvoor we verdere ontwikkelingen zullen moeten afwachten.
4) Hormuz
Zo komen we bij de kwestie die wereldwijd de grootste belangstelling geniet: de Straat van Hormuz. Waarschijnlijk was de heropening van de straat de belangrijkste drijfveer achter de wens van de VS om een oplossing te vinden. De leiders in Washington moeten de markten weer in evenwicht brengen en de woede temperen van andere landen over de hele wereld die getroffen zijn door de rampzalige sluiting van de straat. Het voordeel is in die zin vrijwel uitsluitend voor het Westen.
Dan is er nog de vraag wat er “na Hormuz” komt: nieuwe doorvoervoorschriften van Iran, nieuwe tarieven, een nieuwe autoriteit voor het beheer van de scheepvaartroute, maar ook nieuwe investeerders om de handelsroutes te herstellen die zijn verwoest door faillissementen en torenhoge kosten, en nieuwe investeerders om snel nieuwe landroutes te ontwikkelen. Er zal een omvangrijk financieel mechanisme in gang worden gezet; zoveel is zeker.
Iran zal een verfijnde communicatiestrategie moeten hanteren als het de cognitieve controle over de zeestraat en de uitkomst van deze oorlog wil behouden (door de Iraanse autoriteiten nu al de Derde Verdedigingsoorlog genoemd, door de westerse media de Derde Golfoorlog). Anders zouden de gevolgen enorm negatief zijn en een groot risico vormen voor het beheersen van onenigheid binnen het land.
5) Redden of vernietigen?
We hebben al opgemerkt hoe de sluiting van Hormuz de Europese financiën verder heeft ondermijnd, aangezien Europa zich al had vastgelegd op het voeren van oorlog tegen Rusland, waarmee het in feite zijn eigen fysieke zelfmoord afkondigde nadat het al economische zelfmoord had gepleegd door het boemerangeffect van sancties en vijandigheid jegens het Oosten. Deze blokkadeoperatie is ongelooflijk effectief geweest in het verzwakken van Europa – een belang dat wordt gedeeld door de VS, Rusland en andere landen. Het heropenen van Hormuz lijkt op het eerste gezicht een soort reddingsboei voor Europese landen, die hierdoor weer wat ademruimte zouden krijgen voor handel en grondstoffen. Maar is dit alles het echt waard?
Bovendien heeft de sluiting van de Straat de door de BRICS+ tot stand gebrachte structuur in de kaart gespeeld, wat de nieuwe multipolaire routes ten goede is gekomen. Hormuz zou alleen heropend kunnen worden op voorwaarde dat het de BRICS+-agenda dient, en er niet mee in conflict is. We moeten daarom de komende weken veel veranderingen verwachten, misschien wel volkomen onverwachte.
Het is niet zeker dat Europa zijn kracht zal herwinnen. Dit alles zou wel eens de uiteindelijke prijs kunnen zijn die het moet betalen voor zijn zelfopgelegde isolatie, een soort nieuw instrument van politieke druk om Europese ontwapening en een verandering in het politieke leiderschap te bewerkstelligen.
Laten we, in afwachting van de vruchten, eens naar de boom kijken
Als het waar is dat een boom aan zijn vruchten wordt herkend, dan zullen we nog een paar dagen moeten wachten. De ondertekening van de overeenkomst zou zelfs kunnen worden opgeheven na een of andere roekeloze poging tot destabilisatie, met name door Israël, dat de vredesonderhandelingen al meerdere malen heeft geboycot. Bij gebrek aan vruchten kunnen we naar de boom kijken en ons realiseren dat er iets ongezonds schuilgaat in de wortels van twee van de drie bomen die we voor ons zien.
De wereld heeft vrede nodig, en helaas zijn niet alle landen waarover we het hebben voorvechters daarvan.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
na een of andere roekeloze poging tot destabilisatie, met name door Israël, dat de vredesonderhandelingen al meerdere malen heeft geboycot
Trump, lever Bibi af in Den Haag mijn zegen heb je, of loop kapot op Epstein.