Een nieuwe, NAVO-achtige overeenkomst tussen drie grote soennitische staten roept diverse vragen op:
Turkije, Saoedi-Arabië en Pakistan ondertekenen defensiepact – MEE
Turkije, Saoedi-Arabië en Pakistan hebben vrijdag een gezamenlijke defensieovereenkomst ondertekend, waarmee de drie grootste moslimlanden ter wereld voor het eerst onder één veiligheidsparaplu worden verenigd.
De overeenkomst, waarover sinds vorig jaar werd onderhandeld, creëert een belangrijk nieuw trilateraal kader te midden van een zich verdiepende regionale crisis na de Israëlische en Amerikaanse aanvallen op Iran.
…
De Turkse president Recep Tayyip Erdogan, de Saoedische kroonprins Mohammed Bin Salman en de Pakistaanse premier Shehbaz Sharif hebben de overeenkomst tijdens een gezamenlijke ceremonie in Mekka ondertekend.
…
“De overeenkomst heeft tot doel de collectieve afschrikking tegen alle vormen van agressie te versterken en bepaalt dat een gewapende aanval op een van de drie staten zal worden beschouwd als een aanval op alle drie,” aldus de gezamenlijke verklaring. “De overeenkomst voorziet tevens in de ontwikkeling van defensiesamenwerking tussen de drie staten in al haar dimensies.”
De zinsnede “zal worden beschouwd als een aanval op alle drie” is overgenomen uit artikel 5 van het NAVO-Verdrag:
een gewapende aanval op een of meer van hen … zal worden beschouwd als een aanval op hen allen …
Maar de volgende delen van artikel 5 beschrijven nogal vage gevolgen:
… zij komen overeen dat … elk van hen … de aangevallen partij of partijen zal bijstaan door … dergelijke maatregelen te nemen die zij noodzakelijk acht …
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, bepaalt artikel 5 niet dat de hele NAVO ten strijde zou trekken vanwege een aanval op een van haar lidstaten. Als een protestbrief “noodzakelijk wordt geacht …” om bijstand te verlenen – dan is dat wellicht alles, schrijft Bernhard.
We weten niet welke gevolgen van een aanval op één lidstaat in de nieuwe Turks-Saoedisch-Pakistaanse overeenkomst zijn vastgelegd. Ik vermoed dat deze nog vager zullen zijn dan die in het NAVO-verdrag.
Ik vind het moeilijk te begrijpen hoe deze nieuwe overeenkomst meer dan symbolische waarde zou kunnen hebben.
Pakistan verkeert momenteel in een conflict met het Pashtun-volk in eigen land en met hun broeders in Afghanistan. Het land had onlangs een confrontatie met India, die binnenkort weer zou kunnen oplaaien. India werkt aan het omleiden van de watervoorraden uit de Himalaya die Pakistan nodig heeft om als staat te overleven. Als dat niet wordt tegengehouden, zal Pakistan over een paar jaar gedwongen worden om oorlog te voeren om te overleven. Zowel India als Pakistan beschikken over kernwapens.
Noch Turkije, noch Saoedi-Arabië heeft enig belang bij een strijd tegen India of Afghanistan.
De Saoedi’s zijn in oorlog met Ansarallah in Jemen. De ‘Houthi’s’ hebben onlangs aangekondigd dat ze alle Saoedische zeehavens zullen blokkeren totdat de Saoedi’s hun al langdurige lucht- en zeeblokkade tegen Jemen opheffen. Gisteren nog vielen ze militaire installaties in Saoedi-Arabië aan, evenals Saoedische proxy-troepen in het zuidoosten van Jemen.
Pakistan heeft al troepen naar Saoedi-Arabië gestuurd. Maar deze zijn tot nu toe uitsluitend voor (lucht-)verdedigingsdoeleinden ingezet. Het is moeilijk voor te stellen dat Pakistan of Turkije hun soldaten zouden sturen om deel te nemen aan een onwinbare oorlog in Jemen. (Ze zullen zich herinneren dat Egypte in de jaren zestig een flinke klap kreeg toen het grondtroepen naar Jemen stuurde.)
Saoedi-Arabië biedt ook onderdak aan Amerikaanse troepen die het doelwit zijn geworden van Iraanse aanvallen. Als de VS besluit een nieuwe bombardementscampagne tegen Iran te starten, zullen de vergeldingsaanvallen Saoedische doelen treffen. Dit zou in theorie de nieuwe overeenkomst in gang kunnen zetten. Maar zowel Turkije als Pakistan onderhouden vrij goede betrekkingen met Teheran. Elke interventie van hun kant zou een riskante en kostbare onderneming zijn. Hun bevolking zou een oorlog tegen Iran opvatten als deelname aan de (zeer gehate) Amerikaanse kant.
Het is daarom onwaarschijnlijk dat het nieuwe defensiepact bedoeld is voor of enige invloed zal hebben op de lopende conflicten.
Het belang van Pakistan bij de overeenkomst komt neer op Saoedisch geld, dat het nodig heeft om zijn staat overeind te houden.
Turkije wil wapens verkopen. De clausule over “de ontwikkeling van defensiesamenwerking“ in de nieuwe overeenkomst zal waarschijnlijk nieuwe contracten betekenen voor Turkse dronefabrikanten.
Saoedi-Arabië is wantrouwig geworden ten opzichte van zijn alliantie met de VS. Het bereidt zich voor op het vertrek van de VS en zoekt andere sterke partners. Op de langere termijn is zijn potentiële vijand waarschijnlijk niet Iran, maar Israël of misschien zelfs de Verenigde Arabische Emiraten, die door Israël worden gesteund.
Hoewel deze nieuwe overeenkomst op korte termijn wellicht geen gevolgen heeft, kan zij zich in de loop der jaren echter tot iets sterkers ontwikkelen.
Een teken daarvan zou de stationering van Turkse troepen in Saoedi-Arabië zijn, om de bases over te nemen die de VS binnenkort zullen verlaten.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Zijn helemaal niet de drie grootste Moslimlanden. Men is Indonesië vergeten, dat is de grootste. Ook Bangladesh heeft meer dan Saudi-Arabië. zo een groot land is Saudi-Arabië niet. Wel qua macht in de regio, al valt dat ook nog te bezien want Jemen pakt ze keihard aan
Kijken wat dit brengt. Als het zionisme maar gestopt gaat worden! Dit kan 2 kanten opgaan