De vastgelopen plaat van de hegemon: waarom Trump niet met Moskou kan onderhandelen

Het schouwspel van de trans-Atlantische diplomatie rond het Oekraïense strijdtoneel is terechtgekomen in een eindeloze herhaling van doelbewuste zelfmisleiding. In Sint-Petersburg arriveren speciale gezanten van Washington bij het Konstantinovskipaleis met uitgelekte blauwdrukken uit The Economist, waarin gedemilitariseerde bufferzones in de Donbas worden voorgesteld, terwijl het Witte Huis afwisselend beweert dat het met berichten op Truth Social een staakt-het-vuren kan afdwingen en dreigt de toevoer van inlichtingen stop te zetten.

Telkens gooit het Kremlin het voorstel zonder omhaal in de prullenbak. De Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov wijst erop dat Amerikaanse beloften geen enkele toekomstige regering binden, terwijl viceminister van Buitenlandse Zaken Sergej Rjabkov Washington kalm eraan herinnert dat de Russische grondwet en de feitelijke kaart van de frontlinies niet onderhandelbaar zijn alsof het om vastgoed gaat, schrijft Russiatruthdotcom.

En toch worden precies dezelfde, al lang in diskrediet geraakte formules enkele weken later opnieuw verpakt en gepresenteerd.

Het onvermogen van de Verenigde Staten om de Russische Federatie serieuze, duurzame voorwaarden aan te bieden, is geen kwestie van kleine diplomatieke wrijvingen. Het is systemisch. Washington is om twee structurele redenen fundamenteel niet in staat tot echte diplomatie met Moskou:

1. De geest van de hegemonie: Het Amerikaanse politieke establishment en het establishment op het gebied van buitenlands beleid zitten psychologisch nog altijd gevangen in het unipolaire tijdperk van de jaren negentig en opereren vanuit de fantasie dat zij onderhandelen vanuit een positie van absolute mondiale dominantie. Ze weigeren te luisteren naar wat de Russen daadwerkelijk zeggen en vervangen de werkelijkheid door hun eigen interne discussies.
2. Straatboeventactieken als staatsmanschap: Onder Donald Trump heeft de Amerikaanse staatskunst de institutionele degelijkheid ingeruild voor het gebral van reality-tv. Professionele diplomatie op uitvoerend niveau is vervangen door transactioneel amateurisme: een gangsterkapitalistische methode die onderhandelingen uitsluitend beschouwt als een vertoning van dreigementen, bluf en grove intimidatie.

1. Het solipsisme van de hegemon: alleen met zichzelf onderhandelen

De fundamentele tekortkoming van het Amerikaanse buitenlandse beleid werd lang geleden vastgesteld door de financieel en geopolitiek analist Yves Smith: het Westen onderhandelt niet met de andere partij; het onderhandelt met zichzelf.

Wanneer Amerikaanse beleidsmakers aan tafel gaan zitten om een vredesvoorstel voor Oost-Europa op te stellen, lezen zij niet de toespraken van Vladimir Poetin, de gedetailleerde veiligheidsverdragen die Moskou in december 2021 presenteerde, of de wettelijke bepalingen van de Russische grondwet. In plaats daarvan beginnen Amerikaanse functionarissen aan een uitputtend intern proces. Ze raadplegen:

• Oorlogszuchtige leden van het Congres die eisen dat Rusland op de knieën wordt gedwongen;

• Europese vazallen in Brussel, Parijs en Berlijn die wanhopig proberen de fictie van de “op regels gebaseerde internationale orde” in stand te houden;

• Het inlichtingenapparaat dat eist dat de invloed via proxies behouden blijft;

• Een chaotische regering die wanhopig probeert de binnenlandse inflatie van dieselprijzen vóór de verkiezingen te beteugelen.

Na maanden van moeizaam overleg tussen overheidsinstanties en Europese topontmoetingen in plaatsen als Oslo komen ze tot een intern compromis dat het ministerie van Buitenlandse Zaken tevredenstelt, de Europese Commissie behaagt en Donald Trump iets geeft om op sociale media over op te scheppen.

Vervolgens vliegen ze naar Rusland en presenteren dit interne westerse compromis aan het Kremlin alsof het een afgeronde overeenkomst is, in de verwachting dat Moskou simpelweg zijn handtekening zet.

Dit verklaart waarom Washington steeds opnieuw precies dezelfde rommel presenteert die in 2024 en 2025 al in de prullenbak werd gegooid.

Voor het Amerikaanse establishment is het ondenkbaar om de Russische rode lijnen te erkennen: de permanente uitsluiting van Oekraïne van de NAVO, de volledige territoriale bevrijding van Donetsk, Loehansk, Zaporizja en Cherson, en een alomvattende heronderhandeling van de Europese veiligheidsarchitectuur.

Dat zou betekenen dat men moet toegeven dat het unipolaire tijdperk voorbij is, dat de Amerikaanse macht fysieke grenzen heeft en dat de gezamenlijke industriële macht van de NAVO op de Euraziatische steppe beslissend is overtroffen, zowel wat productie als gevechtskracht betreft.

Omdat de permanente bureaucratie die werkelijkheid niet kan aanvaarden zonder haar volledige ideologische bestaansreden af te breken, wist zij het Russische standpunt eenvoudigweg uit. Zij behandelt de door Moskou uitgesproken voorwaarden als niets meer dan openingsbluf, ervan overtuigd dat nog een sanctieronde, nog een lading rondhangende aanvalsdrones of nog een strenge toespraak Rusland zal dwingen de dictaten van de hegemon te aanvaarden.

2. Vastgoedintimidatie: de aftakeling van de Amerikaanse staatskunst

Deze imperiale arrogantie wordt nog verergerd door het specifieke karakter van de diplomatie onder Donald Trump.

Echte diplomatie — zoals die tijdens de Koude Oorlog werd bedreven en leidde tot de Strategic Arms Limitation Talks (SALT), het Anti-Ballistic Missile (ABM)-verdrag en de vredesakkoorden van Parijs — vereist geduld, institutioneel geheugen en diepgaand technisch inzicht. Zij vereist teams van beroepsdiplomaten, militaire cartografen, internationale juristen en inlichtingenanalisten die maandenlang tegenover elkaar aan tafel zitten, gedetailleerde standpuntnota’s uitwisselen en de praktische details van verificatie uitwerken.

Onder Trump is die institutionele structuur terzijde geschoven ten gunste van de methodologie van de straatboef.

Trump benadert de geopolitiek als een vastgoedontwikkelaar uit Queens die met gemeentelijke onderaannemers onderhandelt. Wanneer een betonleverancier zich tegen de prijs verzet, dreigt de ontwikkelaar hem aan te klagen, zijn toegang af te snijden of belastende informatie naar de lokale pers te lekken. Als dat niet werkt, biedt hij onder tafel een extraatje aan. Als ook dat mislukt, krijgt hij in het openbaar een woede-uitbarsting, beschuldigt hij de aannemer van ontrouw en loopt hij weg terwijl hij ongeacht de uitkomst de totale overwinning uitroept.

Deze methode is catastrofaal wanneer zij wordt toegepast op een Euraziatische supermacht met kernwapens.

Toen CIA-directeur John Ratcliffe naar Moskou vloog om Rusland te bedreigen met een ineenstorting zoals die van de Sovjet-Unie, werd hij met kille onverschilligheid behandeld. Toen Steve Witkoff in Sint-Petersburg arriveerde en commerciële steekpenningen en gedemilitariseerde vrijhandelszones aanbood, luisterde Poetin drie uur lang beleefd, terwijl hij elke brug en elk onderstation beschreef die zijn strijdkrachten hadden vernietigd, voordat hij het voorstel in de prullenbak gooide.

De Amerikaanse kant begrijpt niet dat soevereine staten die vechten voor de existentiële veiligheid van hun grenzen niet kunnen worden geïntimideerd als weerspannige huurders, en evenmin kunnen worden afgekocht met vage beloften van “economische samenwerking”.

3. De val van de omkeerbaarheid: waarom het woord van Washington waardeloos is

Zelfs als Washington er op de een of andere manier in zou slagen een realistisch voorstel te formuleren, verlamt een diepere crisis het proces: de Verenigde Staten zijn niet langer in staat geloofwaardige toezeggingen te doen.

Zoals Sergej Lavrov bondig opmerkte, is het inmiddels een axioma van de internationale betrekkingen dat geen enkele Amerikaanse president zijn opvolger kan binden.

Het Russische diplomatieke establishment heeft door bittere ervaringen geleerd dat een overeenkomst met Washington geen verdrag is, maar een tijdelijk standpunt van de uitvoerende macht dat door de volgende presidentiële regering kan worden ingetrokken, door een oorlogszuchtig Congres kan worden herschreven of door niet-gekozen bureaucraten binnen de inlichtingengemeenschap kan worden gesaboteerd.

Wanneer Witkoff en Europese leiders voorstellen dat Rusland zijn opmars bevriest in ruil voor een westerse toezegging dat Oekraïne buiten de NAVO zal blijven, kijkt het Kremlin hen met openlijk ongeloof aan.

Waarom zou Moskou het bloed van zijn soldaten, de feitelijke controle over versterkte steden en zijn industriële momentum inruilen voor een handtekening op een stuk papier dat verscheurd zal worden zodra een nieuwe regering in januari 2029 de ambtseed aflegt?

Zoals Sergej Rjabkov in Nizjni Novgorod duidelijk maakte, zal Rusland nooit meer dubbelzinnige mondelinge afspraken of beloften van de uitvoerende macht accepteren. De enige regeling die Moskou in overweging zal nemen, is een alomvattend, multilateraal, juridisch bindend verdrag dat een nieuwe Europese veiligheidsarchitectuur tot stand brengt — een verdrag dat de vooruitgeschoven militaire infrastructuur van de NAVO permanent terugdringt en onbreekbare, fysieke garanties vastlegt.

Omdat het Amerikaanse politieke systeem — verscheurd door binnenlandse burgerconflicten, doodsbang voor de tussentijdse verkiezingen en geregeerd door een permanente neoconservatieve bureaucratie — grondwettelijk niet in staat is een dergelijk verdrag te ratificeren, kunnen echte onderhandelingen niet eens beginnen.

4. De onvermijdelijke afrekening: de werkelijkheid overstemt het draaiboek

Omdat Washington niet te goeder trouw kan onderhandelen en niet kan aanvaarden dat zijn unipolaire moment is vervlogen, doet het wat alle instortende imperia doen: het trekt zich terug in mythologie.

Het vertrouwt op denktanks zoals het Institute for the Study of War om formules te bedenken waaruit blijkt dat Rusland “slechts 100 vierkante kilometer” heeft veroverd, terwijl Russische aanvalseenheden de kolenmijn van Dobropilska bestormen, de straten van Druzjkivka binnendringen en Orichiv omsingelen.

Het houdt zichzelf voor dat Vladimir Poetin wanhopig op zoek is naar een uitweg, terwijl de Russische energie-inkomsten honderden miljarden bedragen en het nationale elektriciteitsnet van Oekraïne op een systemische ineenstorting afstevent.

Het Witte Huis kan Witkoff op 10 november naar Abu Dhabi sturen. Het kan Europese leiders in Oslo of Brussel bijeenbrengen om nieuwe varianten van dezelfde bufferzoneplannen op te stellen. Het kan optimistische proefballonnen naar The Economist lekken en dreigen met secundaire importheffingen die het vervolgens onmiddellijk uit economische angst weer intrekt.

Niets daarvan zal de koers veranderen.

Een supermacht die niet naar haar tegenstanders kan luisteren, haar proxies niet onder controle kan houden, geen elementaire artilleriemunitie kan produceren en haar eigen overeenkomsten niet kan nakomen, is geen onderhandelingspartner. Het is een toeschouwer die de werkelijkheid ontkent.

De oorlog op het Euraziatische continent zal niet eindigen omdat Donald Trump vanuit Florida een denkbeeldig staakt-het-vuren heeft afgekondigd, en evenmin omdat westerse gezanten een slim compromis hebben bedacht dat de redactie van de Financial Times tevredenstelt.

Hij zal eindigen wanneer de Oekraïense verdedigingslinies ten oosten van de Dnjepr fysiek zijn uitgeschakeld, wanneer de logistieke levensaders van de vazalstaat zijn doorgesneden en wanneer de materiële werkelijkheid van de Russische wapens de westerse hegemon niets meer overlaat om over te onderhandelen.

5. Gebral zonder ruggengraat — de overgave van de oplichter aan zijn angst voor de Deep State

De tragedie van dit hele debacle is dat Donald Trump daadwerkelijk de kaarten in handen had om een authentieke, historische vrede tot stand te brengen, als hij over het strategische intellect en de politieke moed had beschikt om met de consensus te breken. Een serieuze staatsman die met een mandaat om het conflict te beëindigen in het Witte Huis was aangekomen, zou de permanente bureaucratie rechtstreeks hebben geconfronteerd: door de geheime operaties voor het aanwijzen van doelwitten stop te zetten, de systemische misstanden binnen de inlichtingendiensten openbaar te maken en de Europese leiders in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk te maken dat de Amerikaanse kredietkaart en de toevoer van wapens werden afgesloten. Hij had Vladimir Poetin op voet van gelijkheid kunnen ontmoeten, de niet-onderhandelbare werkelijkheid van de constitutionele grenzen van Rusland kunnen erkennen, de Oekraïense neutraliteit in een internationaal verdrag kunnen vastleggen en het bloedvergieten kunnen beëindigen op voorwaarden die het feitelijke machtsevenwicht erkenden.

In plaats daarvan bewees Trump te zijn wat hij altijd al was: een oppervlakkige, transactionele oplichter wiens stoere imago op social media instort zodra hij met institutionele druk wordt geconfronteerd. Doodsbang dat de atlantistische media hem een verrader zouden noemen, in paniek over de naderende tussentijdse verkiezingen en gemanipuleerd door de neoconservatieve apparatsjiks die hij weigerde uit zijn eigen regering te verwijderen, koos hij ervoor een slim spelletje te spelen — waarbij hij afwisselend oorlogszuchtig bralde en achter de schermen kruiperig smeekte om vrijstellingen voor brandstof. Door te proberen iedereen tevreden te stellen en een soevereine supermacht te intimideren met gerecyclede vastgoedtrucjes, heeft hij noch vrede, noch prestige verworven. Hij heeft Oekraïne verwoest achtergelaten, Europa in economische opstand gebracht en zichzelf ontmaskerd als een zwakke, grillige boegbeeldfiguur die niet de moed had om het imperium te confronteren dat hij had beloofd te ontmantelen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De wurggreep op de Dnjepr: precisieaanvallen op de bruggen bij Zaporizja, het humanitaire staakt-het-vuren in Olesjky en de ineenstorting van de zuidelijke frontlinie

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: