UFC America: Meer kont en minder klasse

Dit land straalde in 2015 niet bepaald klasse uit, toen Donald Trump de roltrap afkwam om zijn kandidatuur voor het presidentschap aan te kondigen. Casual Fridays had de cultuur al stormenderhand veroverd. People of Walmart was al een website. Ik denk dat twerken toen al populair was, en de enorme kont van Kim Kardashian stond overal in de schijnwerpers.

Ze waren al gestopt met het geven van maatschappijleer op de middelbare school voordat ik daar begon. Dus je snapt wel dat dat lang geleden was. Maatschappijleer leerde leerlingen de rechten en plichten van burgers in een samenleving. Nu was dat in de jaren veertig en vijftig niet zo hard nodig, toen onze beschaving veel waarde hechtte aan omgangsvormen en beleefdheid. Wat Ambrose Bierce omschreef als “de meest aanvaardbare vorm van hypocrisie”. Natuurlijk wist je dat de meeste mensen het niet meenden als ze zeiden: “Laat het me weten als ik iets voor je kan doen.” Ik bedoel, heeft iemand deze mensen ooit echt laten weten dat ze iets konden doen? Het was een gangbare beleefdheid. Onze wereld zat vroeger vol met zulke gangbare beleefdheden. School versterkte alleen maar wat de meeste ouders hun kinderen bijbrachten. Zeg “alstublieft’ en “dankuwel”. Zoals Barney, de paarse dinosaurus, de generatie van mijn kinderen eraan herinnerde: dat zijn magische woorden. Er is een dunne grens tussen een gebruikelijke beleefdheid en een leeg gebaar. Leeg of niet, ze verhoogden het algemene niveau van de omgang. Onoprechte beleefdheden zijn nog steeds aangenaam, schrijft Donald Jeffries.

Nu zeg je misschien: “O jee, gaat hij nu weer beweren hoe veel beter alles was toen hij jong was? Opscheppen dat niemand tatoeages had, de mannen slank waren en de meiden knap? Vertellen hoe je net zo’n luilak kon zijn als hij, en toch een leefbaar loon kreeg?” Nou ja, oké, misschien roep ik figuurlijk wel “ga van mijn gazon af”. Ik heb me lange tijd verzet tegen het idee dat ik oud was, maar nu maak ik gebruik van elke seniorenkorting die ik kan krijgen. Noem me alleen geen bejaarde. We waren niet zo beleefd als de generatie van onze ouders. Mijn ouders zeiden nooit, maar dan ook nooit “fuck”. Wij wel. Best vaak. We respecteerden hen niet op dezelfde manier als zij hun ouders hadden gerespecteerd. De hippies die net voor mij kwamen, waren de eersten die bepaalde aspecten van het “establishment” in twijfel trokken. Vreemd genoeg leken ze ons banksysteem nooit in twijfel te trekken. Of het medisch-industrieel complex. Hun woede was vooral gericht op de Vietnamoorlog. Maar geen enkele andere oorlog. Nooit. Ze stonden haaks op de conventionele moraal, die huwelijkse seks en drugsgebruik afkeurde.

De basis voor onze huidige Idiocratie werd gelegd door het feminisme. De meeste vrouwen gingen werken, waardoor in de meeste huizen kinderen achterbleven die zelf de deur openden. Echtscheiding zonder schuld. De verheerlijking van alleenstaande moeders in de popcultuur. Gemakkelijke toegang tot abortus. “Als het goed voelt, doe het dan” was een gemoderniseerde versie van “Doe wat gij wilt”, toegeschreven aan de monsterlijke Aleister Crowley, maar eigenlijk afkomstig van Ben Franklins Hellfire Club. Dat was de keerzijde van alle persoonlijke vrijheid waarvan we in de jaren zeventig en tachtig genoten. Ik heb verteld hoe ik een strijd voerde om de achterkant van mijn overhemd buiten mijn broek te houden, in een tijd waarin alles in de broek moest worden gestopt. Zeggen dat we te ver in de tegenovergestelde richting zijn doorgeslagen, is een vriendelijkere manier om te zeggen dat Amerikanen zich de afgelopen vijftig jaar hebben laten gaan; een understatement van de bovenste plank. Ik had nooit gedacht dat ik mensen in het openbaar in pyjama zou zien lopen. Tegenwoordig kan ik soms iemands ras of geslacht niet meer bepalen. Noem me maar een hopeloze bekrompen persoon, maar ik denk dat dat ertoe doet. En ja, je kunt het collectieve boek van onze cultuur beoordelen op zijn kaft.

Maar belangrijker dan louter uiterlijke verschijningsvormen is het karakter van de mensen. Een halve eeuw van duivelse conditionering heeft geleid tot generaties van slappe mannen met een verlaagd testosterongehalte, en agressieve vrouwen met een permanente ‘resting bitch face’. Om nog maar te zwijgen van een toenemend aantal verwarde ‘transgenders’, wier woede resulteert in een schokkend hoog zelfmoordcijfer. Zij allemaal – mannen, vrouwen en ‘zij/hen’ – zijn minder beleefd dan welke eerdere generatie Amerikanen dan ook. Ze zeggen veel minder vaak ‘dank je wel’. Sommigen hebben moeite om simpelweg ‘hallo’ te zeggen als reactie op een begroeting. En menigten vertonen een collectieve domheid die nog verder gaat. Het is tegenwoordig schering en inslag dat duizenden fans bij sportevenementen ‘Bullshit!’ scanderen. Ik vond het al erg toen ze een paar decennia geleden tijdens wedstrijden soms ‘You suck!’ riepen. Een simpel ‘boe’ leek me veel beschaafder. Je zou denken dat het gebrek aan testosteron fysiek geweld minder waarschijnlijk zou maken, maar op de een of andere manier kan een simpel woord, of een simpele blik, het nu uitlokken. Het is dan ook passend dat Trumpenstein – de leider van de vrije wereld – een grootschalig UFC-evenement in de open lucht op het gazon van het Witte Huis heeft opgezet. In onze verwarde, warrige, door elkaar geschudde beschaving is dat de perfecte viering van de 250e verjaardag van onze onafhankelijkheid. Nu verwacht ik niet dat Trumpenstein of de kwaadaardige Democraten zinvol zullen spreken over de Founding Fathers en het belang van menselijke vrijheid. Niemand zal citaten aanhalen uit de Onafhankelijkheidsverklaring, die op dit moment zo goed als bestempeld is als haatzaaiende taal. Niemand zal stilstaan bij dat hele gedoe van boze mensen die zich afscheiden van tirannieke heersers. Zelfs onze fantastisch afgestompte bevolking zou er misschien nog wel een verband mee kunnen leggen. Het evenement was wat je ervan zou verwachten: genoten door wat er nog over is van de MAGA-aanhang, betreurd door een groot deel van Amerika. Het was vermakelijk om een van de vechters te horen roepen: “Michelle Obama is een man!” Hij werd al snel in de verdediging gedrukt door UFC-voorzitter Dana White. Bizarre complottheorieën zijn hier niet nodig.

Trumpenstein besloot ook de bodem van de Reflection Pool op de Mall zwembadblauw te schilderen. Het is een wonder dat hij hem niet met opzichtig goud heeft bedekt, passend bij het nieuwe decor van het Witte Huis. Blijkbaar moet hij de laagstbetaalde illegale schilders met een tijdelijk visum hebben ingezet, want de verf begon meteen af te bladderen. Nou ja, Trumpenstein heeft in ieder geval even afgezien van het verpesten van wat er nog over is van het Midden-Oosten om zich met binnenlandse kwesties bezig te houden. Natuurlijk was het geen heropbouw van de infrastructuur, of een heropleving van DOGE, maar het maakte een deel van de bevolking even gelukkig. Trumpenstein is de perfecte president voor deze tijd, een echte President Camacho voor de Idiocracy. Net als veel van zijn landgenoten/vrouwen/zij/hen is hij onbeleefd, onduidelijk en zonder scrupules. Hij heeft overgewicht en is dol op fastfood. Hij komt zijn beloften niet na. Hij is onbetrouwbaar. Hij is Amerika 2.0. Nu we aan de vooravond van ons 250-jarig jubileum staan, kan het contrast tussen de voormalige reality-tv-ster en de Founding Fathers niet groter zijn.

Vroeger kende ik daadwerkelijk mensen die echte klasse hadden. Niet de klasse van een kastensysteem, dat iemands plaats in de hiërarchie bepaalt. Dit soort klasse was ooit te vinden in woonwagenparken en binnensteden. Het had niet per se te maken met iemands vermogen. Hebben we tegenwoordig nog leiders, laat staan het gewone gepeupel, die echte klasse hebben? Kan iemand zich waardig gedragen? Elke ambassadeur, elke debutante, elke ‘One Percenter’, lijkt slechts een paar woorden verwijderd van het loslaten van een stortvloed aan obsceniteiten, zo niet het uitvoeren van een fysieke aanval. De armen lieten zich nooit iets wijsmaken. Nu heeft het gewone volk dezelfde onwil om dingen uit te praten. Net als hun onvolwassen leiders zien ze af van diplomatie en kiezen ze voor vuisten die vliegen. Bommen die vallen. Zoals bokser-turned-filosoof Mike Tyson zei: “Iedereen heeft een plan, totdat hij een klap in zijn gezicht krijgt.“ Jullie weten allemaal dat ik Candace Owens over het algemeen wel mag, maar ze maakte onlangs bekend dat ze weer zwanger was, en legde uit dat ze, telkens als ze zwanger is, zin heeft om te vechten. Met haar sierlijke vuistjes.

Dat is een vreemde reactie op een zwangerschap, maar alle 57 geslachten praten graag over iemand in het gezicht slaan. Vooral de ‘woke’ linkse beweging fantaseert graag over het in het gezicht slaan van ‘nazi’s’. Aangezien vrijwel iedereen die we niet mogen nu de facto een ‘nazi’ is, maakt dit veel mensen erg kwetsbaar. Ik vraag me af of ‘nazi’s’ mogen zeggen dat ze er dol op zijn om mensen die hen nazi’s noemen in het gezicht te slaan? Stel je eens voor hoeveel klappen de Mark Levins en Ben Shapiros in zo’n scenario zouden moeten incasseren. We zijn echt niet veel verder gekomen sinds de tijd van ‘wil je dit buiten uitvechten?’. Maar een Idiocratie moet nu eenmaal gewelddadig zijn. Iemand in de ballen schoppen, of toekijken hoe iemand in de ballen wordt geschopt. De UFC is, in al zijn pure wreedheid, de perfecte sport voor deze tijd. Geen leeuwen of christenen nodig. Gewoon veel bloed. En hetzelfde soort dronken blanke fans die alle zwarte voetbal- en basketbalteams toejuichen. Het is precies dezelfde massamentaliteit waarmee mensen vroeger met het hele gezin naar de openbare ophangingen gingen kijken. Ik heb wel eens verwezen naar het boek Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds uit 1841 van Charles Mackay. Het maakte enorme indruk op me toen ik het las tijdens mijn verkwiste jeugd. Ik durf gerust te zeggen dat er in de jaren tachtig maar heel weinig andere twintigers waren die dit oude boek lazen, waarin werd beschreven hoe goedgelovig en onnadenkend de massa altijd al is geweest. Het was leerzaam om te weten dat er in de straten van het 18e-eeuwse Londen al regelmatig nietszeggende slogans opdoken, lang voordat een creatieve stadsbewoner met “right on” en “I heard that” kwam. Je hoeft geen monster van Frankenstein te zijn om de menigte met brandende fakkels en hooivorken tegen je in het harnas te jagen.

Frank Capra’s briljante Meet John Doe, een film die ik nog vaker aanhaal, liet zien wat er waarschijnlijk zou gebeuren als er een echte populistische held ten tonele zou verschijnen. Met slechts een vleugje emotionele propaganda zouden gepassioneerde fans hem vernietigen. De meeste mensen zijn volgers. Ze zijn op zoek naar leiding.

De woedende menigte is angstaanjagender dan een verbond van samenzweerders, verscholen in een donker kasteel, waar ze toekomstige wandaden beramen. Kijk eens hoe gemakkelijk mensen kunnen worden beïnvloed door roddels op school, in de buurt of op het werk. Ze hebben de Bilderbergers niet nodig om hen te manipuleren. Er bestaan geboren onruststokers. Mensen die er plezier in scheppen anderen ellende te bezorgen. Met al die misvormde en getatoeëerde lichamen in het hedendaagse ‘Murrica’ hoeven ze niet ver te zoeken om een mooi doelwit voor spot te vinden.

Het probleem is echter: als de meerderheid te zwaar is en maar weinigen zelfs maar proberen er presentabel uit te zien, laat staan aantrekkelijk, welke giftige pijlen worden er dan tegen hen gebruikt? Als het grootste deel van de menigte dik en lelijk is, kun je dan echt iemand dik of lelijk noemen? Misschien worden de weinige knapperds eruit gepikt? “Hé, meneer met de sixpack, kus mijn dikke getatoeëerde kont!” “Hé, juffrouw 2 procent lichaamsvet, juffrouw perfect haar – waarom eet je niet nog een salade zonder dressing?” Misschien spotten de transgenders met degenen die nog steeds hun oorspronkelijke biologische uitrusting hebben.

Dus nee, het was verre van perfect toen ik een zwaarlijvige jongen was in een wereld waarin iedereen veel fitter was. We trapten allemaal op mierenhopen. Gewoon voor de lol. Honden werden buiten gelaten. In een letterlijk hondenhok. De keuken was minder spannend. Pizza was voor zeer zeldzame gelegenheden. Ik wist pas toen ik een tiener was dat er nog ander Chinees eten bestond dan chow mein. Geen Mexicaans. Italiaans bleef beperkt tot spaghetti. Veel rosbief en te gaar gekookte groenten. Maar het spekvet maakte het heerlijk en ik denk er met veel plezier aan terug. Ik vond het eten blijkbaar lekker genoeg om een baanbrekende zwaarlijvige jongere te worden. We hadden maar drie tv-zenders, maar de programma’s waren veel beter dan wat je tegenwoordig ziet op de in totaal 200 kanalen of wat dan ook. Ik was de enige die ik kende die ‘bij bewustzijn’ was. De muziek was geweldig. En de mensen waren in veel betere fysieke conditie. Eerlijk gezegd waren ze ook vaak high. Kijk maar eens naar een willekeurige oude groepsfoto van het strand, zelfs nog uit de jaren tachtig. Je zult zien dat we esthetisch gezien echt iets verloren hebben.

Natuurlijk, mensen waren toen onbeleefd. Maar ze zagen er beter uit terwijl ze onbeleefd waren. En ze waren niet zo onbeleefd. Ik denk niet dat mensen er toen zo lang over deden om uit een parkeerplaats te rijden terwijl anderen zichtbaar stonden te wachten. Ik heb posters op forums gezien die daarover lachten en opschepten. Ze genieten ervan om mensen te laten wachten. Er zijn online persoonlijkheden die zich toeleggen op het betrappen en aan de schandpaal nagelen van mensen die te lui zijn om hun winkelwagentjes naar de daarvoor bestemde plek te duwen, waardoor ze parkeerplaatsen blokkeren. Het meest opvallend is dat ik idioten op praatradio’s heb horen rechtvaardigen dat ze hun handen niet wassen na het poepen. Echt waar. Ik denk dat er toen ook al idioten waren die hun handen niet wasten nadat ze hun kont hadden afgeveegd. Alleen niet zo veel. En niemand zou dat hebben toegegeven, laat staan erover opscheppen. In veel opzichten hebben onze kwaadaardige heersers bijgedragen aan het opbouwen van een natie van sociopaten. Dikke, onaantrekkelijke sociopaten. Kritiekloze sociopaten, klaar om in de rij te gaan staan voor de volgende boosterprik. Wraakzuchtige sociopaten, die staan te popelen om degenen te vervolgen die niet zo dom en gehoorzaam zijn als zij. De waanzin van de moderne Amerikanen bereikt zijn hoogtepunt op Black Friday, wanneer ze bereid zijn leven en ledematen op het spel te zetten voor 20% korting op een elektronica-artikel. Er is geen greintje beleefdheid te bekennen in de detailhandel. Mensen trappen elkaar routinematig onder de voet voor aanbiedingen die niet eens bijzonder zijn. Een paar jaar geleden introduceerde Popeye’s een nieuwe sandwich met gefrituurde kip. Er stonden rijen tot buiten de deur om er een te bemachtigen. Geloof het of niet, ze werden op eBay verkocht. Nu denk ik niet dat ik iemand zou willen ontmoeten die een sandwich op eBay zou kopen. Maar hun stem telt net zo zwaar als de mijne. Ik ben zo ver verwijderd van een snob als maar kan, maar een beschaving vereist enige normen. Kam je haar even. Draag geen pyjama in het openbaar. Trek je broek omhoog. Ongeveer dezelfde instructies die je een peuter zou geven. Als dit zo doorgaat, zullen ‘Murricans’ misschien achteruitgaan en vergeten dat ze zindelijk zijn. Waarom niet? Niemand gaat je ervan weerhouden om het op straat te doen. Kunnen Gen Z’ers de tijd aflezen op een ouderwetse klok? Met de hand optellen en aftrekken? Wisselgeld teruggeven?

Een tijdje geleden bedacht ik een slogan voor Amerika 2.0: ‘Kleinere hersenen en grotere konten’. Wie kan de juistheid daarvan betwisten? Onze president is opgenomen in de WWE Hall of Fame. We zijn nu allemaal WWE. Vrouwen van alle leeftijden zijn bereid om echt op de vuist te gaan, zelfs meer dan de gemiddelde ontmande man. We zijn beïnvloed door die luidruchtige zwarte vrouwen, die dat nekbeweging-gedoe doen. We houden het allemaal ‘real’. Te real. Weinigen kunnen het woord ‘fatsoen’ spellen, en bijna niemand heeft er ook maar iets van. We zijn een onbeschaafde puinhoop. Een onbeschaafde puinhoop die snel boos wordt, maar nooit op de samenzweerders die hun leven beheersen. In plaats daarvan worden ze afgeleid door de rozenstruik van de buurman. Kijk maar eens hoeveel eigendommen er vernield werden nadat de Knicks het NBA-kampioenschap wonnen. Wij hebben gewonnen! Nee hoor, wij winnen nooit. 80% moet verliezen in een gemanipuleerde casino-economie als de onze. Dus steek maar vuurwerk af. Hoop dat de volgende UFC-wedstrijd in het Witte Huis extra bloederig wordt. Trakteer jezelf op een nieuwe tatoeage. En bestel iets extra dikmakends bij Uber Eats.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nep-buitenaardse invasie – Laten we ons opmaken voor de strijd!

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: