Is Trump serieus van plan om oorlog te voeren met Iran? Om dit te begrijpen, is het belangrijk om zijn relatie met Netanyahu te onderzoeken en te kijken wie in het voordeel is als het gaat om het meeslepen van de VS in een oorlog, en of Israël daadwerkelijk een grotere bedreiging voor de VS kan vormen dan Teheran ooit kan zijn.
De valkuil waarin Trump terechtkomt, is dat hij weinig of geen speelruimte heeft om de crisis met Iran onder controle te houden, waardoor Israël hem kan dreigen met isolatie terwijl het doorgaat met zijn aanval, schrijft Martin Jay.
Er zijn hier twee dynamieken in het spel die moeite hebben om een compromis te vinden. Trump wil een akkoord met Iran dat hun nucleaire capaciteit wegneemt, terwijl Israël een oorlog wil die het Iraanse regime omverwerpt en een marionet van de Mossad/CIA installeert. Het probleem is echter dat Israël geen eerlijke bemiddelaar is en steeds van standpunt verandert. De laatste eis is nu dat het verwijderen van de ballistische raketten van Iran centraal moet staan in elk akkoord dat Trump sluit.
Trump zit in de val en is zich ervan bewust hoe Bibi hem manipuleert. Hij mag dan wel af en toe tegen journalisten vloeken en doen alsof hij zijn eigen baas en president is en dat Israël een vazalstaat van Washington is die zich moet schikken, maar in werkelijkheid is het duidelijk dat Israël de touwtjes in handen heeft.
De afgelopen dagen hebben we gehoord dat de enige vliegdekschip die de VS in de regio had, de USS Abraham Lincoln, gezelschap krijgt van een tweede, de USS Gerald Ford. Amerikaanse media melden dat de Lincoln zich in de “Arabische Zee” bevindt, wat een komische manier is om te zeggen dat het afstand houdt van de kust van Iran en de Houthi-raketten voor de kust van Jemen. Maar andere berichten suggereren dat de reden waarom Trump beweert dat hij een tweede vliegdekschip heeft gestuurd – om de “vloot” te versterken voor het geval er een oorlog met Iran uitbreekt – niet waar is. Sommige insiders vertellen journalisten dat de Lincoln technische problemen heeft waardoor het in een gevechtssituatie onbruikbaar is en daarom moet worden vervangen door de meer geavanceerde Ford.
Maar zelfs dit zou een vals narratief kunnen zijn van insiders bij het Pentagon die geen aanhangers van Trump zijn. Een tweede verklaring voor de vliegdekschepen is dat het Trump tijd oplevert. Hij heeft zelfs tegen verslaggevers gezegd dat het ongeveer een maand duurt voordat de Ford daar aankomt, wat volgens hem voldoende tijd is om een akkoord te sluiten met Iran, of hem in ieder geval vier weken extra geeft om een manier te bedenken om met de dreiging om te gaan – dat is de dreiging van Israël, niet van Iran.
Israël heeft Trump eerder bedreigd toen hij in juni vorig jaar akkoord ging met zijn bunkerbrekersbommen, door simpelweg te zeggen: “Als je het niet doet, zullen we Iran met kernwapens aanvallen.” Dat werkte. Deze keer is de dreiging: “Als je niet met ons meedoet, vallen we Iran alleen aan en krijg je te maken met de gevolgen van het feit dat je de eerste Amerikaanse president bent die aan de joodse lobby moet uitleggen waarom Iran Israël van de kaart veegt.” Deze tweede dreiging is veelzijdig en zou ook kunnen werken bij Trump, gezien het feit dat de tussentijdse verkiezingen, die naderen, twee keer zoveel zullen kosten als de verkiezingen die hem in het Witte Huis hebben gebracht. Het zal dit keer Joods geld zijn dat hem financiert, met de bedoeling hem te redden van het verlies van beide huizen en een onvermijdelijke afzetting.
In veel opzichten is Trump dus dichter bij en meer afhankelijk van het regime in Teheran om hem te helpen. Een akkoord dat de verrijking van uranium beperkt en kan garanderen dat er geen atoombom kan worden gemaakt, zou hij aan het Amerikaanse volk kunnen presenteren als een grote overwinning. De ironie is dat het akkoord min of meer een kopie zou kunnen zijn van dat van Obama, dat hij, Trump, tijdens zijn eerste ambtstermijn heeft verworpen, een afwijzing die de huidige crisis heeft veroorzaakt.
Het probleem met elke overeenkomst over verrijking is dat deze waarschijnlijk niet zal voldoen aan de eisen van de Israëli’s, die zich de afgelopen weken meer bewust zijn geworden van de capaciteiten van de nieuwste generatie ballistische raketten van Iran, zowel op het gebied van verdediging als aanval. Bovendien heeft de Amerikaanse aanval op Iran vorig jaar, die twaalf dagen duurde, de inzet nu tot een hoogtepunt gebracht, waardoor de Iraniërs duidelijker en meer gefocust zijn op elke vorm van aanval tegen hen: een totale oorlog.
Volgens enkele betrouwbare bronnen heeft Trump onlangs aan de leiders van het Pentagon gevraagd of de VS een eenmalige aanval zou kunnen uitvoeren om Iran te waarschuwen en tegelijkertijd Israël tevreden te stellen met de dreiging van de VS, maar hem werd verteld dat een dergelijke optie niet haalbaar is. Dit komt doordat Iran nu veel beter voorbereid is op dergelijke aanvallen, zowel militair als op het gebied van inlichtingen, terwijl de operatie van de Mossad om burgeroorlog op de grond te creëren spectaculair mislukt is. De VS bevindt zich momenteel in een zeer lastig parket, aangezien zijn troepen en bondgenoten in de regio in het vizier van Iran komen te staan zodra de eerste bom wordt gegooid, en dus zijn de opties van Trump om oorlog te voeren zeer beperkt. Het zou zelfmoord zijn voor Trump om Iran aan te vallen, aangezien de verliezen voor de Amerikaanse strijdkrachten en de verstoring van de olietoevoer via de Straat van Hormuz te groot zouden zijn, om nog maar te zwijgen van de vernietiging van de infrastructuur in Israël zelf.
Maar er is nog een andere factor die Trump onder druk zet om een akkoord met Iran te sluiten. Sinds de aanval van afgelopen juni en meer recentelijk Trumps verraad aan de hartelijke betrekkingen met Poetin die in Alaska tot stand waren gekomen, samen met de staatsgreep in Venezuela, hebben zowel Rusland als China hun steun aan Iran opgevoerd. Dit is een cruciale factor die Trump er nu van weerhoudt om Iran met wat dan ook aan te vallen. China heeft Iran onlangs zijn nieuwste, ultramoderne radarsysteem gegeven, dat Amerikaanse stealthbommenwerpers op een afstand van 700 km kan identificeren. Een gamechanger. Als je Iran, Israël en de VS beschouwt als drie pokerspelers aan tafel, dan is het nu duidelijk dat Iran de beste hand heeft met de meeste opties. Het kan nu zijn rol maximaliseren en Trumps kwetsbaarheid uitbuiten door te streven naar een deal waarbij sancties worden opgeheven, of het kan volhouden en een langdurig spel spelen dat veel verder gaat dan Trumps adempauze van een maand en de druk op hem verhogen in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen in november. Iran speelt altijd op tijd en is goed in deze strategie. En aangezien zelfs de meest optimistische analyse van het Amerikaanse aanvalsvermogen in Iran uitgaat van twee weken voordat alle raketvoorraden zijn uitgeput, moeten alle haviken in de omgeving van Trump die aandringen op een aanval ook de vernietiging van de VS in hun strategie hebben opgenomen, aangezien Iran in zo’n korte tijd niet tot onderwerping kan worden gedwongen. Dat kan toch zeker niet het doel van Bibi zijn. Nietwaar?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
“Heb geduld, hulp is onderweg”. Met deze bemoedigende woorden gaf Trump de opstandige Iraanse demonstranten het idee dat die hulp snel zou komen. Duizenden onschuldige doden vielen -en vallen nog steeds- door het misdadige regime. De Iraanse demonstranten smeken Trump om in te grijpen. Maar tot nog toe is die hulp niet gekomen. Dat ‘onderweg zijn’ kon nog weleens héél lang op zich laten wachten.
Engelbert,
de “hulp” zal misschien waardeloos zijn als blijkt dat de vliegtuigmoederschepen nog méér technische “mankementen” zouden hebben …Misschien moeten andere schepen ze voorttrekken ? hahahaha ! 😉
Vijf weken geleden deed hij die belofte. “Geduld is een schone zaak” zal hij wel zeggen, maar dat houdt in dat de Iraanse bevolking nóg langer zal moeten wachten op USA-hulp. Ten koste van tienduizenden burgerdoden extra.
mossad/cia sukkels bij hun rottige kloten gepakt, het is de énige Waarheid en het jodendom/us bloeden in IRAANSE kettingen..dat is de énige Waarheid..uw leugens zijn over… er rest enkel uw eigen inteelt weg te werken…het Stinkt
Schitterend gezegd!
Ondertussen voordat hij taco gaat, gooit hij weer iedere keer meer olie op het vuur en wordt de boosheid groter en groter.