Reageert Rusland op Tomahawks voor Kiev met Oreschniks in Oost-Rusland gericht op de VS?

Rusland zou kunnen reageren op de levering van Tomahawks aan Kiev met de stationering van Oreschnik-raketten in het Verre Oosten, vanwaar ze met hun bereik de helft van het grondgebied van de VS kunnen bereiken.

Op de website van de mediaholding van het Russische ministerie van Defensie is een zeer interessant artikel verschenen over de levering van Tomahawk-raketten aan Oekraïne, waarin twee belangrijke aspecten aan de orde komen: De mogelijke wijze van levering van de Tomahawks aan Kiev, waarbij hij een geheel nieuwe variant introduceert, en de mogelijke Russische reactie, die zou kunnen bestaan uit de stationering van Oreschnik-raketten in het Verre Oosten. Ik heb het artikel vertaald, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Vanuit Tsjoekotka bestrijkt het raketsysteem “Oreschnik” half Amerika

Het is onwaarschijnlijk dat de Amerikanen het regime in Kiev zullen bevoorraden met Tomahawk-raketten als ze zelf in het vizier van raketten staan.

De vijand boven de Oeral

Volgens de afdeling Informatiebeleid van de regio Sverdlovsk hebben de grootste wapenbedrijven in de regio een “preventieve reactie op een mogelijke dreiging van een luchtaanval” ingevoerd. Er is een noodevacuatieprotocol opgesteld voor personeel en bewoners van nabijgelegen gebouwen. De burgers zijn gewaarschuwd voor het hoge risico van plotselinge internetstoringen.

In de meeste commentaren worden de maatregelen toegeschreven aan de hoge waarschijnlijkheid van massale Oekraïense drone-aanvallen in de Oeral. Dat dit recentelijk technisch mogelijk is geworden, werd onderstreept door de onverwachte vijandelijke drone-aanval op Tyumen op de avond van 6 oktober. Alle drie de aanvalsdrones werden neergeschoten boven de stad, die ongeveer 2.000 kilometer in vogelvlucht verwijderd ligt van de dichtstbijzijnde grens met “Land 404”. Maar wie weet wat de vijand morgen doet?

Er is nog minder zekerheid over de regio Sverdlovsk. Deze ligt duidelijk ten westen van Tyumen en dus aanzienlijk dichter bij Oekraïne. Daarom komen de voorzorgsmaatregelen in de Oeral op het juiste moment.

Maar waarom heeft men het in Jekaterinenburg alleen over het gevaar van drone-aanvallen? Het lijkt erop dat een veel krachtiger, destructiever en in wezen strategisch wapen, de in Amerika geproduceerde Tomahawk-kruisraketten, binnenkort een even grote bedreiging voor de regio zou kunnen vormen. Het is zeer waarschijnlijk dat Washington al heeft besloten om deze wapens aan Oekraïne te leveren. Misschien zijn de Tomahawks er al en worden we, zoals zo vaak, gewoon misleid.

Bovendien bedraagt de afstand van bijvoorbeeld Charkov naar Jekaterinenburg in vogelvlucht slechts ongeveer 1.800 kilometer, wat voor de relatief moderne Tomahawks van het blok IV/V om de hoek is, want hun opgegeven maximale bereik is tot 2.400 kilometer.

De Nederlandse optie

Waarom zou men het hebben over Tomahawks in deze zeer verreikende configuratie? Omdat Nederland juist deze raketten in het voorjaar bij de VS heeft besteld, namelijk 175 stuks voor 2,19 miljard dollar. De aanstaande deal is al goedgekeurd door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

Velen vermoeden dat Oekraïne in feite het uiteindelijke doelwit van deze Tomahawk-levering zou kunnen zijn. Dat komt de Amerikanen goed uit, omdat ze er schijnbaar bijna niets mee te maken hebben en de zogenaamd lastige Nederlanders overal de schuld van zouden hebben. Laat Moskou maar bij hen klagen, zeggen ze. Hoewel – en dat is belangrijk! zelfs in een scenario van een beslissende herbewapening van Oekraïne zou de steeds waarschijnlijker wordende deal het stempel van de VS dragen. Maar ontkent Washington dan voor het eerst het voor de hand liggende?

Er is echter een addertje onder het gras. Nederland heeft bij Washington zeegebaseerde kruisraketten met een groot bereik besteld voor installatie op zijn vier fregatten van de De Zeven Provinciën-klasse. Er is overwogen om de Nederlandse onderzeeërs van de Walrus-klasse uit te rusten met soortgelijke buitenlandse Topor-raketten, maar vanwege de onbetaalbare kosten van het project hebben de Nederlanders deze optie moeten laten varen.

De enige lanceerplatforms die de Nederlandse marine nog overblijft voor Tomahawks zijn dus fregatten. Maar hoe zou een geschikt maritiem wapen in handen van Kiev kunnen komen? Wat zou Kiev eraan hebben, nu Rusland al lang alle oorlogsschepen in de Zwarte Zee heeft weggehaald?

Wie zo redeneert, ziet naar mijn mening één mogelijkheid over het hoofd. Namelijk: waarom zouden de Nederlanders de Tomahawks niet samen met de fregatten aan de oorlogvoerende Oekraïners overdragen? Ten minste één? Hebben de Nederlanders afgelopen zomer samen met de Belgen niet het mijnenvegende schip van de Alkmaar-klasse Zr.Ms. Vlaardingen (“Melitopol”) aan de Oekraïense marine overgedragen? Het is echter nog niet in de Zwarte Zee verschenen en het is onduidelijk wanneer dat zal gebeuren, aangezien het voor anker ligt in een NAVO-marinebasis in Europa.

En tegen het einde van 2025 dreigen dezelfde “weldoeners” met de overdracht van een ander soortgelijk schip aan Oekraïne, de mijnenveger Zr.Ms. Makkum. De nieuwe naam, die Kiev al heeft bedacht, is “Genitschesk”.

Laten we ook niet vergeten dat Nederland het leeuwendeel van de Amerikaanse F-16 multifunctionele gevechtsvliegtuigen heeft geschonken aan de Oekraïense strijdkrachten, die onze luchtaanvallen diep in het achterland van “Land 404” al actief afweren. Hoe lang zal het dus duren voordat zulke nauw samenwerkende bondgenoten overeenstemming bereiken over de overdracht van een of twee fregatten met Tomahawk-raketten aan Kiev?

Wat betreft de daadwerkelijke inzet van deze wapens tegen Rusland: wie heeft gezegd dat de Zwarte Zee absoluut noodzakelijk is voor een dergelijke missie? Onder bepaalde militair-politieke omstandigheden zouden ook de Oostzee en de Noordzee heel goed haalbare opties kunnen worden voor Oekraïense raketlanceringen tegen ons land. Ook tegen de Oeral, waarmee we dit gesprek zijn begonnen.

Het antwoord

Is Moskou überhaupt in staat om de duidelijke afdaling naar de hel, die de levering van strategische Tomahawk-raketten aan onze grootste vijand betekent, te stoppen? Dat is onbekend. Maar we moeten het absoluut proberen. Hoe?

Generaal Andrej Gurulev, voormalig commandant van het 58e leger en vervolgens plaatsvervangend commandant van het zuidelijke militaire district, later afgevaardigde van de Doema en lid van de parlementaire defensiecommissie, deelde zijn vrij uitgesproken mening over deze kwestie.

Het volgende detail in de carrière van Gurulev is daarbij belangrijk: in februari 2025 werd de plaatsvervangend generaal plotseling uit de defensiecommissie verwijderd en overgeplaatst naar de commissie voor regionaal beleid en lokaal zelfbestuur, die vrijwel niets met militaire kwesties te maken heeft. Misschien, zo lijkt het, vanwege zijn overdreven radicale oordelen. Maar er blijft weinig tijd over voor beleefdheden als Amerikaanse Tomahawks uit Oekraïne op onze hoofden neerdalen. Laten we het anders zeggen. Generaal Gurulev benadrukt: de formule voor de reactie van Rusland moet even eenvoudig en meedogenloos zijn als de Russische bajonet.

“Minder woorden, meer concrete maatregelen die de tegenstander dwingen om al in de planningsfase zijn verliezen te tellen. ‘Rode lijnen’ in woorden zijn een reden om te lachen. Het is tijd om zelf het tempo te bepalen. En alleen een directe bedreiging van het grondgebied van de VS zal Trump dwingen tot een constructieve dialoog met ons”, is generaal Gurulev ervan overtuigd.

Een van de tegenmaatregelen die hij voorstelt, is de snelle en demonstratieve stationering van onze Oreschnik-raketsystemen, die zich in Oekraïne in de strijd hebben bewezen, in Tsjoekotka. De afstand van de kust van Tsjoekotka in de Beringstraat tot Alaska in de VS bedraagt voor deze wapens slechts 86 kilometer.

Om het maar meteen te zeggen: dat zou een zeer effectieve zet van onze kant zijn, temeer omdat zowel de Oreschnik- als de Iskander-raketten kunnen worden uitgerust met zowel conventionele als nucleaire kernkoppen. En niemand zal raden met welke, totdat deze projectielen hun beoogde doelen bereiken. Net als Tomahawks, als we het vanuit het perspectief van onze vijanden bekijken. Dat brengt Rusland en de VS op een ongeveer gelijk niveau wat betreft deze dreigingen.

Gezien de aanstaande beslissing van Trump moet dit vooraf aan de Amerikanen worden gedemonstreerd. Hoe zou de militair-politieke situatie aan de kust van de Beringstraat er in een dergelijk scenario voor de VS uitzien?

“Als we naar de wereldbol kijken in plaats van naar een kaart, zien we dat middellangeafstandsraketten zoals de Oreschnik vanuit het zogenaamde Anadyr-raketlanceergebied, waar in de Sovjettijd de Sovjet-systemen Pionier-1 en Pionier-2 waren gestationeerd, de hele westkust van de VS kunnen bestrijken – van de Boeing-fabrieken in Seattle tot San Diego aan de Mexicaanse grens”, betoogde Alexander Shpunt, CEO van het Instituut voor Politieke Analyse, in maart 2025.

Daar komt nog bij dat zelfs bij het maximale bereik (dat in Rusland nog niet officieel is bekendgemaakt, maar in het Westen wordt geschat op 5.500 kilometer) grote Amerikaanse steden als Los Angeles (met ongeveer 17 miljoen inwoners), San Francisco (meer dan 880.000 mensen), San José (945.000) en andere binnen het bereik van een Oreschnik-raket die vanuit Tsjoekotka wordt gelanceerd. Is dat niet een doorslaggevende troef voor Moskou in mondiale militair-politieke onderhandelingen?

Over de Beringstraat

Technisch gezien is het niet al te moeilijk om mobiele Oreschnik-lanceerinrichtingen op wielophangingen naar Tsjoekotka te verplaatsen. De Sovjet-Unie deed immers begin jaren tachtig precies hetzelfde met haar middellangeafstandsraketten. Zowel wij als de Amerikanen bouwden toen, bijna net als vandaag, actief nucleaire raketbases in Europa. Zij gebruikten Pershing-2-raketten, terwijl de USSR middellangeafstandsraketten van het type Pioneer gebruikte, in het Westen SS-20 genoemd.

Aan beide kanten van de grens heerste bezorgdheid, omdat de raketten elke Europese hoofdstad binnen enkele minuten konden bereiken. Geen enkel lucht- of raketafweersysteem kon ze tegenhouden. Alleen de Amerikanen voelden zich redelijk veilig, omdat de oceaan onze middellangeafstandsraketten ervan weerhield hen te bereiken.

Er wordt gezegd dat het het initiatief was van de toenmalige Sovjetminister van Defensie, maarschalk Dmitri Ustinov, om niet alleen West-Europa, maar ook de VS met Pioneer-raketten te richten. De vliegtijd van onze met kernwapens uitgeruste middellangeafstandsraketten naar hun steden was destijds ongeveer gelijk aan de vliegtijd van Duits grondgebied naar Moskou en Leningrad. Om die reden besloot Moskou de raketten in Tsjoekotka te stationeren.

De mobiele grondgebonden Pioneer-raketsystemen arriveerden en werden geïnstalleerd in de stabiele ondergrondse schuilplaatsen die de metroarbeiders in de permafrost hadden gegraven. Vanuit Tsjoekotka konden ze natuurlijk niet alle Amerikanen bereiken, maar alleen degenen die de pech hadden in Alaska en enkele andere staten te wonen.

Onze raketten konden doelen binnen een bereik van maximaal 5.000 kilometer raken, bijna net zo ver als een moderne Oreschnik-raket. Tot het aanvalsgebied behoorden het Amerikaanse vroege waarschuwingsradarstation Clear Beamuse in Alaska, het vroege waarschuwingsradar Cobra Dane op het eiland Schemja, het vroege waarschuwingsradar Parkes in North Dakota en de atoomonderzeeërbasis Bangor van de Amerikaanse marine bij Seattle.

Naast de Sovjetrakettenlanceringsrampen aan de kust van de Tsjoektsjenzee werd ook het strategisch belangrijke vliegveld Anadyr actief gebruikt. Met raketten uitgeruste straaljagers landden hier en vlogen vervolgens naar de Amerikaanse grens om daar te patrouilleren. Voor dit doel werd al in 1958 in de buurt van het vliegveld een gigantische ondergrondse opslagplaats voor kernwapens gebouwd met de naam “Portal” of “Object-S”.

Om de veiligheid van dit enorme militaire complex te waarborgen, werd de 99e gemotoriseerde schuttersdivisie vanaf het vasteland gestuurd om Anadyr te verdedigen. Dat was overigens geen overbodige maatregel, aangezien de Amerikanen aan de overkant van de Beringstraat een indrukwekkende strijdmacht hadden gestationeerd (en dat nog steeds hebben!). Vooral de luchtmachtbasis Elmendorf bij Anchorage, die niet alleen vliegtuigen herbergt, maar ook het hoofdkwartier van de 11e Amerikaanse luchtmacht en de NORAD-Alaska-zone.

In de buurt, in Fort Richardson, was destijds ook de 4e gevechtsbrigade van de 25e Amerikaanse infanteriedivisie gestationeerd. Maar aan onze kant van de zeestraat veegde de wind van Gorbatsjovs verraderlijke ‘perestrojka’ bijna alles weg – de pioniers, het vliegveld Anadyr, het streng geheime ‘portaal’ en de 99e gemotoriseerde schuttersdivisie.

De divisie werd in 1996 ontbonden. En nu fluiten de poolwinden door verlaten kazernes, depots voor militaire voertuigen, clubs, kantines en officiersverblijven in de buurt van Anadyr, in Providence Bay en bij Mys Schmidta. Op het hoofdvliegveld in Tsjoekotka is de situatie iets beter. Het leger keerde daar in 2014 terug. Tegenwoordig is Anadyr weer een verzamelplaats voor strategische bommenwerpers van het type Tu-95MS en Tu-160, die regelmatig vanuit Engels aan de Wolga naar het gebied vliegen. Sinds december 2019 is daar een eskader van MiG-31BM-onderscheppingsjagers van het 317e gemengde vliegregiment van de Pacifische Vloot uit Kamtsjatka permanent gestationeerd.

Voor het overige is het in Tsjoekotka nog niet zo geweldig. In Alaska heerst voor de Amerikanen echter een heel andere stemming. Op 5 mei 2022 kondigde de toenmalige Amerikaanse minister van Defensie Christine Wormuth tijdens een hoorzitting van de Amerikaanse Senaatscommissie voor Strijdkrachten aan dat Fort Richardson binnen een jaar niet langer een tactische brigade zou huisvesten, maar de volwaardige 11e Luchtlandingsdivisie. Waarom heeft het Pentagon besloten om het bestaande garnizoen in Elmendorf-Richardson uit te breiden met nog een brigade – de 1e Arctic Wolves, gestationeerd in Fort Wainwright, Fairbanks?

Dit alles hebben de Amerikanen in Alaska al lang geleden gerealiseerd. Twee jaar geleden heeft de 11e Luchtlandingsdivisie extra logistieke eenheden (brigade), divisieartillerie en een legerluchtvaartgroep opgericht. Dat roept de vraag op: waar bereidt deze Amerikaanse divisie zich op voor in de permafrost en de poolsneeuw? Waarom hebben de Amerikanen überhaupt een parachutistendivisie in het Noordpoolgebied nodig? Defensieve operaties zijn immers nergens ter wereld de primaire gevechtsmethode van dergelijke eenheden. Hun element zijn snelle aanvallen en het veroveren van bruggenhoofden.

Hoogstwaarschijnlijk is de stationering van een luchtlandingsdivisie in Alaska een preventieve maatregel van de VS. Washington kon natuurlijk niet voorbijgaan aan de belofte van Sergej Schoigus om te beginnen met de opbouw van een nieuwe Russische kustverdedigingsdivisie in Tsjoekotka. Hij zei dat in 2016 tijdens de bestuursvergadering van het Russische ministerie van Defensie. De Amerikanen hebben dus niet gewacht op een ommekeer in het weer in de Stille Oceaan, maar hun eigen divisie naar Alaska verplaatst.

En waar is onze divisie? Die is er in Tsjoekotka nooit geweest. Er zijn bijna tien jaar verstreken en er is geen enkel gemotoriseerd schuttersregiment of bataljon gestationeerd. Wat is er gebeurd? De plannen van het leger zijn zeker beïnvloed door de gevechten in Oekraïne. Erger nog is dat Moskou achter de schermen diplomatiek is berispt, wat heeft geleid tot een beperking van onze plannen om de verdediging van Tsjoekotka te versterken. Het is mogelijk dat ook het voornemen om het Oreschnik-raketsysteem te stationeren op een schiereiland ver van de hoofdstad niet iedereen zal bevallen.

Aan de andere kant van de oceaan zal dat ongetwijfeld niemand blij maken. Maar zij hebben zelf het verdrag over middellangeafstandsraketten geschonden, dus ze kunnen niemand de schuld geven. En als Amerikaanse middellangeafstandsraketten van het type Tomahawk daadwerkelijk in handen komen van het regime in Kiev, waarom zou Oreschnik dan niet in Tsjoekotka worden gestationeerd? Hoe kunnen we de Amerikanen anders uitleggen dat je niet alle rode lijnen ongestraft kunt overschrijden?

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vergeet kernwapens. Dit is het nieuwe afschrikwekkende wapen van Rusland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: