“Racistisch” – Een woord bedacht door Leon Trotski uit de USSR

Het woord ‘racist’ is al lange tijd het meest effectieve angstwoord in het arsenaal van links en neoconservatieven. Al decennialang gebruiken ze het met succes in de politieke arena om traditionalisten te belasteren, debatten te smoren en tegenstanders op de vlucht te jagen. In de sociale arena hebben ze nog meer schade aangericht door het te gebruiken om beïnvloedbare kinderen en jonge studenten te hersenspoelen en mensen te leren hun land, hun culturele tradities en, het ergste van alles, zichzelf te haten.

Wat verrassend genoeg bijna helemaal niet wordt besproken, zelfs niet door de harde kern van de traditionele rechtse beweging, is de oorsprong van het woord. Komt het van een liberale socioloog? Een marxistische universiteitsprofessor uit de jaren 60? Misschien een politicus van de Democratische Partij? Nee. Het blijkt dat het woord is bedacht door niemand minder dan een van de belangrijkste architecten van de 74 jaar durende Sovjet-nachtmerrie, de oprichter en eerste leider van het beruchte Rode Leger, Leon Trotski, schrijft Dustin Stanley.

Neem eens een kijkje in dit document, beste lezer.

Славянофильство, мессианизм отсталости, строило свою философию на том, что русский народ и его церковь насквозь демократичны, а официальная Россия — это немецкая бюрократия, насажденная Петром. Маркс заметил по этому поводу: “Net zoals de Teutoonse ezels het despotisme van Frederik II enz. op de Fransen afschuiven, alsof achtergebleven slaven niet altijd beschaafde slaven nodig hebben om de nodige opleiding te krijgen.” Deze korte opmerking vat niet alleen de oude filosofie van de Slavofielen volledig samen, maar ook de nieuwste openbaringen van de “racisten”.

Dit is het werk van Leon Trotski uit 1930, “De geschiedenis van de Russische revolutie”, waaruit bovenstaand fragment afkomstig is. Het laatste woord in dat fragment is “расистов”, waarvan de Latijnse transliteratie ‘racistov’ is, d.w.z. “racisten”. Dit werk is de eerste keer in de geschiedenis dat men dat woord tegenkomt.

Mijn meer twijfelende lezers kunnen het internet, de microfiches en microfilms in de plaatselijke bibliotheek raadplegen, evenals de talrijke boeken die daar in de schappen staan, maar ze zullen nooit een eerder gebruik van het woord “racist” vinden dan Trotski’s woordcreatie hier.

De volgende logische vraag is dus: wat was het doel van Leon Trotski toen hij dit woord bedacht? Om daarachter te komen, kijken we naar een volledige Engelse vertaling van de paragraaf die we eerder hebben bekeken.

“Het slavofilisme, het messianisme van de achterlijkheid, heeft zijn filosofie gebaseerd op de veronderstelling dat het Russische volk en hun kerk door en door democratisch zijn, terwijl het officiële Rusland een Duitse bureaucratie is die hun door Peter de Grote is opgelegd. Mark merkte hierover op: “Op dezelfde manier gaven de Germaanse idioten de Fransen de schuld van het despotisme van Frederik de Tweede, alsof achtergebleven slaven niet altijd beschaafde slaven nodig hebben om hen op te leiden.” Deze korte opmerking maakt niet alleen een einde aan de oude filosofie van de slavofielen, maar ook aan de laatste onthullingen van de ‘racisten’.”

De slavofielen waar Trotski naar verwees, waren historisch gezien een groep traditionalistische Slaven die hun inheemse cultuur en levenswijze zeer waardeerden en deze wilden beschermen. Trotski daarentegen zag hen en anderen zoals zij als een belemmering voor zijn internationalistische communistische plannen voor de wereld. Deze man gaf geen moer om de Slavische Russen die hij zogenaamd diende. Voor hem waren slavofielen, d.w.z. Slaven die de “misdaad” begingen hun eigen volk lief te hebben en hun traditionele levenswijze te beschermen, gewoon ‘achterlijk’, en anderen zoals zij waren gewoon “racisten”.

De werkelijkheid achter de oorsprong van het woord staat inderdaad ver af van de links-liberale versie van het verhaal: dat het woord in goed vertrouwen werd bedacht om mensen aan te duiden die gewoonweg onverdraagzaam waren tegenover bepaalde raciale groepen, en als strijdkreet voor goede liberalen om de raciale minderheden te beschermen tegen de onverdraagzamen. Integendeel, werd het werkelijke concept achter het woord (ook al had hij het nog niet helemaal bedacht) – dat etnocentrische ‘achterlijkheid’ ondergeschikt moet zijn aan ‘verlicht’ internationalisme – vaak gebruikt door leger- en marinecommissaris Trotski als strijdkreet voor goede communisten van het Rode Leger om moorddadige gewelddadige acties te ondernemen tegen volkeren die zich verzetten tegen het verdwijnen van hun traditionele levenswijze en de vervanging daarvan door een vreemd systeem. [1]

Als we snel doorspoelen naar vandaag, in 2010, zijn de enige veranderingen in het woord en het onderliggende concept ten opzichte van 1930 (afgezien van het feit dat marxisten de kunst hebben geperfectioneerd om hetzelfde te bereiken met minder bloedvergieten maar niet minder ellende) dat de doelwitten van het woord zijn uitgebreid van alleen Slaven die zich niet willen onderwerpen aan het marxistische internationalistische plan om hun cultuur en traditionele levenswijze te ontwortelen en te vernietigen, naar alle blanken, Slaven of anderszins, die zich niet willen onderwerpen aan datzelfde verachtelijke marxistische plan. Ook zijn degenen die zich met het woord bewapenen uitgebreid van een handvol communisten tot het hele liberale en neoconservatieve establishment in landen over de hele wereld.

Leon Trotski, die Lenin had geholpen bij het opzetten van de Sovjetmoordmachine waarmee hij en Trotski 1 tot 4 miljoen[2] mensen hebben vermoord, werd in 1929 uit de macht gezet en uit de Sovjet-Unie verbannen nadat hij een machtsstrijd om Lenins opvolger te worden had verloren van Josef Stalin. Voordat hij echter in de vergetelheid raakte, deed Leon Trotski in 1930 nog één laatste ding dat het Westen waarschijnlijk meer schade zou berokkenen dan het hele Sovjet-kernwapenarsenaal van Stalin en zijn opvolgers ooit had kunnen doen. Hij zou een woord bedenken dat letterlijk de meest verrotte, verraderlijke wezels binnen het Westen in staat zou stellen om degenen die loyaal waren aan hun volk, hun culturele tradities en hun manier van leven te herdefiniëren als het ergste kwaad, en om de regering, het onderwijssysteem en de massamedia op een absolute koningskruistocht te sturen totdat zijzelf en vrijwel iedereen om hen heen het ook daadwerkelijk zouden geloven. En deze onheilige creatie zou keer op keer worden herhaald, ondersteund door een revisionistische geschiedenis die werd verzonnen door meer van dezelfde verrotte wezels die de blanke man ten onrechte afschilderden als de enige dader van slavernij en genocide in de wereld, en dit zou doorgaan totdat het Westen zich door demoralisatie zou onderwerpen aan de hele trotskistische internationalistische agenda zonder dat er ook maar één schot werd gelost. We kunnen de laatste fasen hiervan nu zien, met raciale dubbele normen die hier in Amerika zijn gecreëerd (ten koste van Amerikaanse blanken, natuurlijk), met de invoering van “racisme” en “haatzaaiende uitlatingen” als strafbare feiten in Europa (alleen gericht tegen de inheemse bevolking, natuurlijk), met de Canadese en Australische regeringen die “multiculturalisme” als officieel overheidsbeleid hebben ingevoerd (ten koste van de bestaande Canadese en Australische culturen), en vooral met de enorme golf van immigratie uit de derde wereld naar het Westen, gesteund door alle westerse regeringen (anders zou het niet gebeuren), die de samenstelling en cultuur van die landen radicaal verandert en hun oorspronkelijke bevolking dreigt binnen enkele decennia tot een minderheid in hun eigen land te maken.

Vooral dankzij Trotski’s aandeel in de moord op miljoenen mensen onder het regime van Lenin, en de aanhoudende wereldwijde recessie, waardoor veel twijfelaars een standpunt innemen in deze kwesties, hebben rechtse politici een reële kans om voor eens en voor altijd een einde te maken aan dit woord, simpelweg door de waarheid te vertellen over wie het woord heeft bedacht en wat het doel ervan was (en is). Het is een kans die we niet mogen missen. Het is moeilijk voor te stellen dat er een echte euro-nationalistische beweging bestaat waarvan de meeste leden zichzelf als “racisten” beschouwen omdat ze het aandurven om aan een dergelijk project te beginnen, zoals het huidige heersende systeem ons wil doen geloven.

Opmerkingen:

[1] Er is een schrikbarend gebrek aan goed materiaal op internet over de extra tragedie van de onderdrukking van regionale soevereiniteit en zelfbeschikkingsbewegingen na de val van de tsaar in Rusland door het Rode Leger van Trotski. Een van de beste dingen die je hierover op internet kunt vinden, is het interview met Nina Turmarkin, dat ik als laatste heb gelinkt in de alinea die door deze voetnoot wordt afgebakend, en dat hier te vinden is:

(http://www.pbs.org/heavenonearth/interviews_tumarkin.html). Mevrouw Turmarkin bespreekt het optimisme dat heerste na de Februarirevolutie die de tsaar ten val bracht, over dorpen die hun onafhankelijkheid van het regime uitriepen en hun eigen vlaggen naaiden, enz. Ze vertelt niet wat er met die dorpen en dergelijke is gebeurd, maar als je de geschiedenis kent, weet je natuurlijk dat ze onder dwang van de bajonetten van het Rode Leger, onder bevel van Trotski, weer in het gareel werden gedwongen, en wel in een nog slechter gareel dan dat van de tsaar. Degenen die niet terug wilden keren naar dat slechtere gareel, werden natuurlijk gedood. Hoe dan ook, ik raad geïnteresseerde lezers over dit onderwerp echt aan om boeken te lezen voor meer informatie, want helaas is wat er op het internet te vinden is van zeer slechte kwaliteit.

[2] De hoogste schatting van het aantal staatsmoorden (4 miljoen) onder het regime van Lenin/Trotski is die van politicoloog R.J. Rummel in zijn boek Lethal Politics: Soviet Genocide and Mass Murder Since 1917, te vinden op: (http://www.hawaii.edu/powerkills/NOTE4.HTM). Zelf heb ik tijdens mijn schooltijd een lagere schatting van 1-2 miljoen geleerd. De belangrijkste factoren in de sterfgevallen waren executies van dissidenten, brute onderdrukking van de zelfbeschikkingsbewegingen die ontstonden na de val van de tsaar en als reactie op de vroege Sovjetpolitie-staat, en de Russische hongersnood van 1921. De nieuwe Sovjetregering was zeker verantwoordelijk voor de eerste twee. Ze waren op zijn minst enigszins verantwoordelijk voor de derde, maar hoe verantwoordelijk precies is een kwestie van discussie die buiten het bestek van dit artikel valt. Hoe dan ook, of het nu 1-2 miljoen, 4 miljoen of ergens daar tussenin is, het is absoluut gruwelijk wat er onder dat regime is gebeurd.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Gebruikt Israël voetbal om zijn racistische politieke model naar Europa te exporteren?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: