Patrick Lawrence: Er is maar één uitweg voor Trump

Ik sprak onlangs met een bevriende belegger en vroeg hem of ik een van die prijsvaststellingsovereenkomsten moest aangaan met de leveranciers van onze stookolie. Meestal heeft hij goede antwoorden op dit soort vragen, maar deze keer kon ik hem via de telefoon bijna zijn schouders ophalen horen terwijl hij op bezorgde toon zei: “Hoe gaat Trump dit oplossen!? Hij zit in een impasse. De markten raken er nu door van slag. Hoe moet het nu verder? Niemand ziet een uitweg.“

Donald J. Trump lijkt dat ook niet te kunnen, schrijft Patrick Lawrence.

Om de zionisten te behagen die hem in hun greep hebben, is Trump een oorlog binnengestapt die nooit te winnen was, en de militaire optie lijkt op dit moment in te storten. Hij heeft de Iraniërs zo vaak verraden dat zij alle diplomatieke kanalen hebben afgesloten. De Trumpster weet niet eens hoe hij deze roekeloze oorlog moet verliezen: dat is, zo lijkt het mij, waar het op neerkomt.

Ik heb wel vaker gezien dat politici in Washington zich in een lastig parket bevonden, meestal als gevolg van hun eigen dwaze machinaties en misrekeningen. Zelden, of nooit, heb ik een politicus gezien die daaruit wegkroop en zich omdraaide om de tak af te zagen terwijl hij of zij daar nog zat.

De hele afgelopen week bleef Trump dreigen met een grote escalatie van de oorlog waar Bibi Netanyahu hem afgelopen februari toe had overgehaald. “Volgende week wordt het echt erg voor hen,” zei Trump in een interview met Fox News dat half juli werd uitgezonden, waarbij “volgende week” de week was die net voorbij is. “We gaan al hun elektriciteitscentrales uitschakelen. We gaan al hun bruggen uitschakelen, tenzij ze aan de onderhandelingstafel komen zitten.”

Afgelopen vrijdag, terwijl er niemand aan de onderhandelingstafel zat, zei Trump tegen Barak Ravid, de zionistische spreekbuis van het Witte Huis bij Axios,: “Ik overweeg een grootschalige aanval. Groter dan ooit tevoren. Ik sta op het punt een besluit te nemen.”

Een dag later, na een vergadering met militaire adviseurs en leden van zijn kabinet, bleek Trumps besluit te zijn dat er helemaal niets zou worden uitgeschakeld. Nu komt naar buiten dat het Amerikaanse leger bijna geen wapens meer heeft — luchtverdedigingssystemen, ‘stand-off’-raketten, enzovoort — en dat de oliereserves bijna op zijn.

The New York Times, in het omfloerste Engels dat de krant in de loop van decennia tot in de perfectie heeft geperfectioneerd, meldde het volgende in haar zaterdagedities:

Dit is niet wat ik elders lees, behalve in de Times. Ik lees dat hoge functionarissen van het Pentagon met een nuchter hoofd – waarbij Pete “High–T” Hegseth, de minister van Defensie, buiten beschouwing wordt gelaten – luidkeels eisen dat het Witte Huis zich terugtrekt uit de oorlog met Iran, omdat het Amerikaanse leger zich gevaarlijk buiten zijn mogelijkheden bevindt.

Barak Ravid – hij weer – meldde vorige week in Axios dat Brad Cooper, hoofd van het Central Command, het Witte Huis heeft laten weten dat het tijd is om de bombardementen te staken “omdat de effectiviteit ervan zijn grenzen heeft bereikt.“

Een cruciaal moment

Dit is een cruciaal moment. Uit berichten uit Washington blijkt dat de Trumpster plotseling de grenzen van zijn macht heeft ontdekt en dat dit hem zeer tegen de borst stuit.

Dit klopt op beide punten, maar het is nog lang niet het hele verhaal. Het is het imperium in zijn nadagen dat tegen de grenzen van zijn macht is aangelopen, en de wereldhistorische betekenis van deze nieuwe realiteit kan nauwelijks worden overschat.

Wat die grenzen betreft: de Verenigde Staten hebben een beroep gedaan op onttrekkingen uit hun Strategische Olievoorraden om de olieprijzen onder controle te houden en de dreigende crisis in de beschikbare voorraden uit te stellen, maar deze “vinger-in-de-dijk“-strategie bereikt nu het punt waarop ze niet langer houdbaar is. Sinds het begin van de Amerikaans-Israëlische agressie op 28 februari is er 172 miljoen vaten uit de S.P.R. vrijgegeven. Hierdoor bedraagt de reserve nog ongeveer 300 miljoen vaten, terwijl het wettelijk voorgeschreven minimum 250 miljoen vaten is.

Reken maar uit, zoals men zegt: dit is simpelweg geen houdbare situatie.

Het doet me denken aan die oude, bittere zin uit The Sun Also Rises. “Hoe ben je failliet gegaan?”, vraagt een van Hemingways personages aan een ander. ”Op twee manieren. Geleidelijk, en dan plotseling.” Het Trump-regime lijkt van de eerste manier op de tweede af te stevenen.

Karl Miller, een conservatieve commentator op het gebied van economie en geopolitiek — de Washington Examiner, het Manhattan Institute — voegde een veelzeggend detail toe aan deze berekening in een rapport dat mij via Larry Johnsons website Sonar 21 bereikte.

Miller beschrijft een operatie van het Pentagon om brandstof in te kopen en een groot deel daarvan naar het buitenland te verzenden. Dit gebeurt in het geheim en is daarom niet controleerbaar, zoals zo veel van wat het Amerikaanse leger doet, blijkt te zijn. Van mei tot juli, zo schrijft Miller, heeft het Pentagon zo’n 160 miljoen vaten aan producten, destillaten en vliegtuigbrandstof naar het buitenland verzonden om zijn operaties in West-Azië draaiende te houden.

Ik kan Millers cijfers niet bevestigen. Maar tenzij ik iets over het hoofd zie, komt het verbruik van de Amerikaanse oorlogsmachine in alleen al de afgelopen drie maanden volgens zijn onderzoek en berekeningen neer op zo’n 90 procent van de afname van de S.P.R. sinds het begin van de oorlog.

Het verbaast me niet te lezen dat Trump, sinds hij afgelopen vrijdag afzag van zijn “grootschalige aanval”, nu spreekt over het onderhandelen over een nieuw staakt-het-vuren-akkoord met degenen die hij onlangs nog “uitschot” noemde.

In een bericht van Axios van afgelopen weekend (en wat zou het Trump-regime wel niet moeten zonder Axios?) werd Trump geciteerd met de woorden: “We zijn op dit moment in gesprek [met de Iraniërs]. Ik denk dat ze met de dag serieuzer worden. We zijn klaar voor de strijd en staan in de startblokken, maar we zijn met hen in gesprek.”

Volledig paraat en klaar om in actie te komen, en toch praten we met hen: dat zijn twee onzinuitspraken in één zin. Zoals de situatie zich nu ontwikkelt, is de Verenigde Staten noch volledig paraat en klaar om in actie te komen – omdat het niet genoeg voorraad heeft om dat te doen – noch is het zeker in gesprek met de Iraniërs, om de simpele reden dat zij verdere onderhandelingen met het Trump-regime ronduit hebben afgewezen.

Uit het bericht op “X“ van The Hormuz Letter, nadat Trump afgelopen vrijdag zijn terugtrekking had aangekondigd:

Bovendien beschouwt een bron die dicht bij de Iraanse [Mohammad Bagher] Ghalibaf staat, de operationele stilte van de afgelopen 15 uur als een opmaat naar een intensivering van de aanvallen en niet als een nieuwe poging tot onderhandelingen, terwijl het Amerikaanse leger nog steeds plannen voorbereidt voor een terugkeer naar grootschalige gevechtsoperaties.”

Dit is de prijs die het Trump-regime betaalt voor het standpunt van de president dat twee hebzuchtige New Yorkse vastgoedmagnaten, Steve Witkoff en Jared Kushner – de ene een vriend uit de vastgoedsector, de andere zijn schoonzoon – gekwalificeerd zijn om diplomatieke onderhandelingen te voeren met Iran, Rusland en wie weet wie nog meer. Ik heb altijd geweten dat Trumps vulgaire minachting voor expertise en zijn primitieve begrip van staatsmanschap een prijs zouden hebben.

Nu betaalt hij die prijs.

Watertrappelen met zionisten

Trump kan niet eens een oorlog voeren, laat staan die winnen, en de tegenstander weigert met hem te praten omdat zijn herhaaldelijke verraad het vertrouwen heeft verwoest dat essentieel is voor effectieve diplomatieke contacten. Nergens om naartoe te vluchten, nergens om zich te verbergen, zo lijkt het.

Trump zit zelfs vast aan het zionistische regime. Toen de laatste topontmoeting tussen Bibi Netanyahu en Trump naderde, werd gespeculeerd dat de Israëlische premier de altijd beïnvloedbare Trump zou overhalen om de militaire operatie te hervatten en dat de Israëli’s zich daar weer bij zouden aansluiten.

Trump was Bibi voor met zijn terugtrekking afgelopen vrijdag, waarvan de timing ongetwijfeld was berekend om te anticiperen op de aankomst van Netanyahu op dinsdag.

Trump zou naar Zo moeten luisteren – zoals The New York Post de burgemeester van New York zo treffend noemt – en Bibi arresteren zodra hij dinsdag de portiek van het Witte Huis betreedt. Maar voorlopig lijkt het regime met de zionisten water te trappelen. Dit lijkt mij op zich al een subtiele wending in de Amerikaans-Israëlische betrekkingen, waarover straks meer.

Wat zal de Trumpster doen? Dat is de vraag die velen zich op dit moment stellen. Kort gezegd zal Trump moeten beslissen wat hij bereid is te verliezen en vervolgens uitzoeken hoe hij dat kan verliezen — enerzijds een oorlog, of anderzijds de wereldeconomie, het Amerikaanse electoraat en de tussentijdse verkiezingen.

Mijn onmiddellijke antwoord: hoewel Trump niet graag iets verliest, zal hij een oorlog verliezen die tot nu toe regionaal is gebleven, maar op het punt staat uit te breiden.

Sinds afgelopen weekend lijkt hij te accepteren dat hij deze oorlog niet kan winnen, omdat hij die niet langer kan voeren en de economische gevolgen van voortzetting ervan op het punt staan onbeheersbaar te worden. Trumps grotere oorlog – in zijn hoofd, waar alles wat voor hem telt zich afspeelt – gaat om een “nalatenschap“ waarvan hij lijkt te denken dat die hem een plaats op Mount Rushmore oplevert. Dit is de oorlog die hij nu zal voeren.

Het accepteren van een nederlaag in de oorlog met Iran zal een rommelige aangelegenheid zijn die het Amerikaanse publiek niet kan doorzien voor wat het is, en het zal nooit een nederlaag worden genoemd. Naar mijn mening staat ons een variant van ‘vrede met eer’ te wachten – een andere naam voor de overwinning van de tegenpartij, zoals bedacht na de triomf van Vietnam in 1975. Wanneer en hoe dit wordt gepresenteerd, valt nog te bezien, maar ik zie geen alternatief voor Donald J. Trump.

Hier zit een belangrijke implicatie in die niet over het hoofd mag worden gezien. Als Trump deze weg kiest om terug te kruipen uit de hoek waar hij zich in heeft gewerkt, zal wat nu al duidelijk zichtbaar is als een nieuwe kloof tussen Washington en het zionistische regime aanzienlijk breder worden.

Ik heb eerder op deze plek en in The Floutist betoogd dat Trump zijn agressie tegen Iran zou voortzetten omdat hij zo grondig in de greep was van de Israëli’s. Voor Trump was het ‘Israël über alles’, zoals ik het eerder in de oorlog al formuleerde.

Maar het lijkt er nu op dat hij niet langer verplicht is om de psychotische, door oorlog geobsedeerde Netanyahu en alle rijke zionisten te dienen die Trump tot nu toe heeft gediend. Als hij hen verraadt – en bij gebrek aan een kristallen bol of een ouijabord verwacht ik dat hij dat uit puur eigenbelang zal doen – zullen we op dat moment getuige zijn van het schrijven van geschiedenis.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Donroe-doctrine: waarom Trump door zijn Khazaarse opperheren aan de macht is gebracht

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: