Israël is opvallend stil

Vreemd genoeg – of misschien ook niet – is de oorlog weer opgelaaid, maar lijken er slechts twee partijen bij betrokken te zijn: Iran en de Verenigde Staten. Israël houdt zich stil, wat vreemd is aangezien de oorlog juist is begonnen omdat Israël ermee is begonnen (Trump heeft dit publiekelijk erkend). Nu lijkt het erop dat Israël helemaal niet bij de oorlog betrokken is.

Fascinerend, zoals Mr. Spock zou zeggen, schrijft Eric Peters.

De waarheid is natuurlijk dat deze oorlog tussen Iran en de Verenigde Staten een voorbeeld is van ‘laat jullie maar vechten’ – ten gunste van Israël. Het dienen van de belangen van Israël is misschien een nauwkeurigere manier om het te zeggen. Vraagt iemand zich af waarom we in oorlog zijn met Iran? Dit verre land dat ons niet heeft aangevallen voordat wij (samen met Israël) het aanvielen? Waar gaat dat allemaal over? Amerika – om precies te zijn: de Amerikanen (in tegenstelling tot de belangen die Amerika beheersen) – hebben geen enkel voordeel bij een oorlog met Iran. Maar Israël wel. Het dient de belangen van Israël om de Iraniërs hard aan te pakken. Maar waarom pakt Amerika Iran hard aan ten behoeve van Israël? We horen zulke vragen niet te stellen. Het is “antisemitisch“ om zulke vragen te stellen.

Oy vey, zoals ze zeggen.

Israël is plotseling stil omdat Amerikanen hun stem lieten horen – over deze vreemde en kwaadaardige zaak dat ons land ten behoeve van Israël ten oorlog trekt. Over het feit dat Trump zich gedraagt alsof hij de president van Israël is – een ambt waar hij blijkbaar naar streeft – in plaats van de president van de Verenigde Staten. Over het betalen van 4 dollar of meer voor benzine vanwege Israël. Tot ongeveer twee weken geleden – net voordat Trump zich via het Memorandum of Agreement aan de Iraniërs overgaf – was de publieke opinie over Israël en zijn schuld aan het ontketenen van deze oorlog en het aansporen van Trump om ons erbij te betrekken, aan het verzuren als kwark die te lang in de zon heeft gestaan. Er moest iets gebeuren. De Israëli’s (en hun agenten in dit land) zijn geen domme mensen.

Er was een koerswijziging nodig. De oorlog – die nu weer in volle gang is – is niet langer een driepartijenoorlog. Het is – zo kan het worden gepresenteerd – een tweepartijenoorlog. Alsof het altijd al een oorlog tussen twee partijen is geweest. Mensen vergeten het omdat de belangengroepen willen dat ze het vergeten.

Wat er gebeurde, was een schijnbare staakt-het-vuren op basis van een schijnbare aanvaarding van de overgavevoorwaarden van Iran, met name de afspraak dat Iran nu de baas is over de Straat van Hormuz. Het staat er zwart op wit in het Overgavememorandum waarmee Trump deed alsof hij instemde, zonder er daadwerkelijk mee in te stemmen. Hij deed tegenover het Amerikaanse volk alsof hij er niet mee had ingestemd, terwijl hij tegenover de Iraniërs deed alsof hij dat wel had gedaan. Het Amerikaanse volk werd ertoe gebracht te geloven dat de Straat op bevel van de Oranje MacArthur weer voor alle scheepvaart zou worden opengesteld. De Iraniërs werden ertoe gebracht te geloven dat de Oranje MacArthur met hun voorwaarden had ingestemd, dus toen die voorwaarden werden geschonden, deden de Iraniërs wat je zou verwachten en reageerden ze met geweld. Dit werd het excuus dat Trump nodig had om de oorlog opnieuw aan te wakkeren en – zo hoopte hij – de strijdlust van het Amerikaanse volk aan te wakkeren ter ondersteuning van de oorlog, die is geherdefinieerd als een oorlog tussen Iran en de Verenigde Staten en – kijk eens aan! – de Iraniërs zijn ermee begonnen.

Ongetwijfeld lacht ‘Bibi’ zich hier rot om.

Maar wie zal er uiteindelijk het laatst lachen? Is er iets veranderd, afgezien van de perceptie dat dit een oorlog is tussen Iran en de Verenigde Staten? Anders gezegd: denkt de Verenigde Staten – dat wil zeggen, Trump – dat hij de oorlog kan winnen die hij tot nu toe heeft verloren? Hoe dan precies? Nog meer bombardementen? Tot nu toe heeft dat de Iraniërs niet veel van hun stuk gebracht. Waarom zou het hen nu wel van hun stuk brengen? Naar schatting 10 miljoen van hen stroomden een paar dagen geleden de straten op om hun respect te betuigen aan de door Trump vermoorde ayatollah. Het doet er niet toe of jij de ayatollah respecteert. Wat telt, is dat 10 miljoen Iraniërs dat wel doen. Trump lijkt dit niet te begrijpen – en ‘Bibi’ evenmin.

Er speelt ook een tijdsfactor mee – en de tijd dringt. Trump heeft geen paar maanden de tijd om de Iraniërs met bombardementen terug naar de “vredes“-tafel te dwingen. Het gerucht gaat dat de Strategic Petroleum Reserve (SPR) bijna leeg is en als die niet snel wordt aangevuld, is het niet onwaarschijnlijk dat benzine binnenkort veel meer dan 4 dollar per gallon zal kosten, als er al benzine beschikbaar is. Trump zou de binnenlandse voorraad kunnen gebruiken om in de Amerikaanse behoeften te voorzien, maar dan zou de schokdemper voor de rest van de wereld verdwenen zijn en zou de impact van de oorlog (en de afsluiting van de Straat, opnieuw) wereldwijd voelbaar zijn, in de trant van een beurscrash zoals in 1929. Of erger.

En dat allemaal ter wille van dat opstandige kleine land, dat, voorlopig stil is geworden.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iran-oorlog: de olievoorziening komt opnieuw in de knel – dit keer echt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: