Toen de serieuze export van Iraanse olie van start ging, ontstond al snel een probleem. De kust van Iran is relatief ondiep. Grote tankers hebben veel diepgang. Het was dus lastig voor de Iraanse olie-industrie om grote hoeveelheden ruwe olie aan grote schepen te leveren.
Gelukkig lag er een eiland in de buurt van diep water, zo’n 15 mijl voor de Iraanse kust, schrijft Bernhard.
Er werden pijpleidingen aangelegd van het olieproducerende vasteland van Iran naar het eiland en er werden pieren gebouwd om zeer grote schepen met ruwe olie te kunnen laden. De naam van het eiland is Kharg. Tegenwoordig is het met 90% van alle producten de belangrijkste exportterminal voor olie die in Iran wordt geproduceerd.
Al tientallen jaren dromen domme Amerikaanse amateurpolitici ervan om Kharg in te nemen en zo controle te krijgen over de Iraanse olieproductie:
In een interview met een Britse krant in 1988 werd een opkomende vastgoedmagnaat uit New York, Donald Trump, gevraagd naar zijn plannen voor de toekomst. Zoals te verwachten had hij veel te zeggen. Hij pochte dat hij op een dag misschien presidentskandidaat zou worden en beloofde het “respect” voor Amerika op het wereldtoneel terug te winnen. Hij had ook strenge woorden voor de Islamitische Republiek Iran, die na de gijzelingscrisis van 1979 al een gezworen vijand van Amerika was.
“Ze hebben ons psychologisch verslagen en ons voor gek gezet”, zei Trump tegen The Guardian. “Als er één kogel op een van onze mannen of schepen wordt afgevuurd, dan pak ik Kharg Island aan. Ik ga erheen en neem het in.”
Verschillende figuren uit de huidige regering-Trump zijn eveneens van mening dat de verovering van Kharg de VS controle zou geven over alle Iraanse olie-export – nu en in de toekomst:
“Wat we willen doen is zulke enorme oliereserves in Iran uit handen van terroristen houden”, zei Jarrod Agen, een adviseur van het Witte Huis, in een interview in het weekend met Fox Business, waarin hij liet doorschemeren dat Kharg een centraal onderdeel is van de reden voor Epic Fury.
Kharg is een relatief vlak eiland van 6,5 km lang en 3,2 km breed met weinig kenmerken. Het is moeilijk te verdedigen.
De VS hebben onlangs een legeroefening (gearchiveerd) van de 82nd Airborne Division geannuleerd, die de belangrijkste eenheid zou kunnen zijn voor een Amerikaanse operatie om Kharg in te nemen.
Maar hier kleven twee problemen aan.
Het eerste is het innemen en behouden van een eiland dat zeer dicht bij Iran ligt:
Het idee van het eiland Kharg is een volstrekt onbezonnen plan. Je kunt dat niet doen zonder het Iraanse vuur te onderdrukken. Het eiland is niet alleen volledig blootgesteld aan Iraanse raketten en drones, maar ligt ook binnen het bereik van Iraanse mobiele artillerie. Als je een divisie mariniers aan land zet, zullen ze binnen enkele uren moeten worden geëvacueerd nadat ze tientallen, zo niet honderden slachtoffers hebben geleden. Het hele plan gaat ervan uit dat de VS het Iraanse vuur heeft onderdrukt, terwijl het onderdrukken van het Iraanse vuur juist het probleem is dat door het Amerikaanse leger moet worden opgelost.
Schrijvers van de Telegraph lijken te denken dat het probleem kan worden overwonnen door Amerikaanse marine-middelen in te zetten:
Volgens Ian Bremmer, een politiek risicoconsultant die schrijft voor de website GZERO Media over mondiale aangelegenheden: “Het eiland (Kharg) zelf is minder dan half zo groot als Manhattan, is niet uitgebreid versterkt en ligt zo geïsoleerd dat Amerikaanse torpedobootjagers en luchtverdedigingssystemen ver uit de kust een geloofwaardige verdedigingslinie kunnen opzetten.”
Hoe zou men Amerikaanse torpedobootjagers naar de Perzische Golf kunnen inzetten als de Straat van Hormuz is afgesloten? En hoe lang zouden deze het volhouden binnen het bereik van Iraanse antischipraketten?
Elke operatie op Kharg zou vanuit de lucht moeten worden uitgevoerd. Maar hoe zouden de daar gestationeerde soldaten worden bevoorraad? Hoe zou men de waarschijnlijk zware verliezen evacueren?
Wat de Telegraph niet vermeldt, is dat Bremmer zich bewust is van het probleem. Hij ziet een aanval op Kharg niet als een oplossing voor wat dan ook:
Iran heeft nog steeds duizenden korteafstandsraketten en drones die niet kunnen worden uitgeschakeld. Ze hebben laten zien dat ze schepen kunnen raken en vliegtuigen kunnen neerhalen. Een operatie om Kharg in te nemen vereist een massale inzet van Amerikaanse troepen in omstreden wateren tegen een tegenstander die thuisvoordeel heeft en niets meer te verliezen heeft. Zelfs een verzwakt Iraans commando- en controlesysteem kan voldoende coördineren om een amfibische aanval om te zetten in een bloedbad dat Trump politiek niet zou kunnen tolereren.
En het innemen ervan is slechts het halve werk. Stel dat de VS Kharg zonder problemen inneemt en behoudt. Dan zit je vast aan het voor onbepaalde tijd bezetten van kritieke infrastructuur in het midden van de Perzische Golf, waarbij je je moet verdedigen tegen een vijandige staat die er alle belang bij heeft om het terug te veroveren met drones, mijnen, sabotage, proxy-aanvallen, terrorisme en langzame uitputting die je jarenlang bloed kost.
Vanuit militair-operationeel oogpunt kan Khark worden ingenomen, zij het met grote verliezen, en misschien een maand tot een jaar worden behouden.
Maar dan krijg je te maken met het tweede probleem.
De martelaar Ali Khamenei, de hoogste leider van Iran, had gedreigd alles wat Iran wordt aangedaan, te zullen terugdoen in de bredere Golfregio. Als Iran geen olie kan produceren, zal geen enkel ander land dat kunnen. Als Iran wordt belet zijn koolwaterstofproducten te exporteren, zullen andere Golfstaten dat ook worden belet. Zoals de secretaris van de Nationale Veiligheidsraad van Iran verklaart:
Ali Larijani | علی لاریجانی @alilarijani_ir – 12:28 UTC · 10 maart 2026
De Straat van Hormuz zal ofwel een straat van vrede en welvaart voor iedereen zijn, ofwel een straat van nederlaag en leed voor oorlogszuchtigen.
Neem Kharg en alle exporthavens in de Golfregio zullen onder voortdurende Iraanse raketaanvallen komen te staan. De tien dagen van oorlog tot nu toe hebben al aangetoond dat Iran daartoe in staat is. Vandaag werd de Al Ruwais-raffinaderij in de VAE, de grootste in de Golf met een capaciteit van 900.000 vaten per dag, gesloten na een aanval door Iraanse drones.
Als Kharg wordt ingenomen en bezet door Amerikaanse soldaten, zullen de olie-exporthavens – Al Başrah in Irak, Mina Al Ahmadi in Koeweit, Fujairah in de VAE, Ras Laffan en Mesaieed in Qatar en Ras Tanura in Saoedi-Arabië – allemaal onder voortdurend vuur komen te liggen en worden gesloten.
Dus nee. Kharg innemen is geen optie.
Militair gezien zou het ingewikkeld zijn, ernstige verliezen veroorzaken en onhoudbaar blijken. Economisch gezien zou het catastrofaal zijn, omdat Iran, zodra het wordt verhinderd zijn producten te exporteren, andere Golfstaten kan en zal verhinderen dat ook te doen.
Laten we hopen dat de Trump van 1988 sindsdien wat slimmer is geworden.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Influencers die propaganda voor Israël verspreidden, werden niet betaald
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Trump is het product van the American dream. hij is, zoals de meeste Amerikanen, ongeacht politieke voorkeur zo geprogrammeerd. ik heb ruim twaalf jaar met Amerikanen gewerkt en kan je vertellen dat ze stuk voor stuk, hoewel academisch geschoold een verknipt wereldbeeld hebben waar niet door te komen is.
Amerikanen: ‘Wat kost het?’ ‘Wat levert het op?’ Verder komen ze meestal niet. Op elk vlak.
Nu ook in de EU.
Waarbij iedere nieuwe manager, in elk bedrijf, met de kaasschaaf komt ten einde meer winst te genereren.
immers : minder winst is verlies.
Resultaat : kwaliteit voor de prullebak oftewel wergwerpprodukten.
Steeds slechter wordende produkten, slechtere service, slechtere werkomstandigheden.
Een steeds groter wordende kloof tussen arm en rijk.
En alles is een verdienmodel.
Cultuur wordt door globalisten afgebroken, wat je kunt kopen in Berlijn, kun je retourneren in Zuid-frankrijk.
De wereld wordt een groot winkelcentrum zonder smaak of kraak.
Als de VS Kharg innemen hebben ze de Iraanse olieleveringen onder controle. Euh, gaat via een pijpleiding. Als Iran door die pijp modder pompt i.p.v. olie, wat dan? (Of gewoon de kraan dicht draait).
Simon dit wist ik niet, Gelukkig lag er een eiland in de buurt van diep water, zo’n 15 mijl voor de Iraanse kust, schrijft Bernhard
Ja wat dan? Dan doen ze een Nord streampje. Oekraïne is ook al bezig met de pijpleidingen, het lijkt wel een plan🥳
Zo’n eiland is relatief makkelijk in te nemen.
Maar het is niet te verdedigen : Iran kan de V.S. er gewoon weer af bombarderen.
Maar het probleem blijft, extreem dure olie en daarmee armoede. Hoewel het valt wel mee, het kabinet kreeg een waarschuwing. Van wie eigenlijk? Dat 90% die dure benzine makkelijk kan opbrengen. Kortom betalen.
Wat een smerig ziek land zijn we geworden. Maar ja, wel democratisch voor gekozen.