Nu Rusland’s SMO zijn vijfde jaar ingaat, duurt de strijd voort (VIDEO’S)

Vandaag is het vier jaar geleden dat de ‘speciale militaire operatie’ van start ging, op 24 februari 2022. Bij deze gelegenheid wil ik een paar woorden schrijven en een aantal controversiële onderwerpen aan de orde stellen rond deze voortdurende oorlog, die nu zijn vijfde jaar ingaat.

Allereerst een paar tegengestelde standpunten. Een van de meest wijdverbreide narratieven over de oorlog aan beide kanten is dat het een uiterst verspillende ‘broederoorlog’ is, waarin Slavische volkeren elkaar zinloos afslachten voor het applaus van de Europeanen. Het is een onbetwistbaar feit dat aan beide kanten enorme aantallen Slavische mannen omkomen, allemaal met als doel Rusland leeg te bloeden ten behoeve van mensen die in werkelijkheid beide partijen haten, inclusief de Oekraïners, die ze alleen maar ‘aardig’ vinden om ze als stormram tegen Rusland te kunnen gebruiken, schrijft Simplicius.

Maar hierover kunnen twee dingen worden gezegd: ten eerste is er, in de traditie van staal dat staal scherpt, een reden waarom Slavische volkeren en Russen in het bijzonder tot op de dag van vandaag de meest geloofwaardige krijgerscultuur van alle ‘Europese’ volkeren hebben behouden. Het feit dat Rusland voortdurend wordt aangevallen door het Westen, meestal via proxy’s zoals in de Tsjetsjeense oorlog, heeft als neveneffect dat het militair scherp blijft en dat zijn bevolking verankerd blijft in de krijgscultuur waarvan zij instinctief weet dat deze op elk moment kan worden ingezet.

De buitenproportionele offers die het Russische volk in elk door het Westen uitgelokt conflict brengt, creëren een generatiebrede afschrikking voor echte existentiële bedreigingen tegen de natie in de vorm van een wereldwijd besef dat je de Russische natie of het Russische volk nooit kunt breken via een directe aanval. Daarom wordt er altijd gekozen voor proxyoorlogen met wegwerpbare “nuttige idioten”, omdat het onverzettelijke karakter van de Russische troepen het Westen heeft laten zien dat het zinloos is om enige vorm van echt directe uitputtingsoorlog tegen Rusland te winnen.

Dit alles om te zeggen dat deze conflicten – waarvan de oorlog in Oekraïne deel uitmaakt – een duidelijk doel dienen om de Russische natie op tal van manieren te scherpen, ook al is het oppervlakkig gezien hardvochtig of misschien brutaal om dit openlijk toe te geven. Velen zullen instinctief emotioneel reageren dat niets een dergelijk verlies aan mensenlevens rechtvaardigt, maar ik ben het daar niet mee eens. Ik geloof dat deze conflicten in zekere zin essentieel zijn voor het Russische ethos en het voortbestaan van het land: ze helpen een gevoel van die oude, oeroude scherpte in stand te houden dat nu in de meeste ‘gemoderniseerde’ landen en bij hun bevolking ontbreekt. Deze mening is misschien controversieel, dus het is begrijpelijk dat velen het er niet mee eens zullen zijn.

De tweede is nog controversiëler, hoewel een beetje grillig, maar toch de moeite waard om te vermelden. In de wereld van vandaag, die met het uur verder wegglijdt in de besluiteloze kloven van de postmoderniteit, vinden vooral mannen steeds minder pure of echt waardevolle bezigheden, laat staan redenen om überhaupt te bestaan. De betekenis wordt volledig uitgehold door de frivoliteiten, dubbelzinnigheden, banaliteiten en regelrechte psychologische onderdrukking van ons huidige digitale, en nu door AI verpeste, informatie-panopticum-tijdperk. In een spiritueel losbandige – en desolate – wereld, waar niet alleen de betekenis verloren is gegaan, maar waar de toekomst voor velen niet eens de moeite waard is om voor te leven of te sterven, wat is er dan tastbaarder en puurder dan oorlog?

Hoe vreemd het ook mag klinken, in dit gefragmenteerde tijdperk kan oorlog filosofisch gezien worden beschouwd als een van de weinige moreel rechtvaardige en nobele ondernemingen, simpelweg omdat het draait om direct tastbare en existentiële doelstellingen: de bescherming van het vaderland, het gezin, het voortbestaan van je beschaving. In onze troebele postmoderne hel zijn er maar weinig dingen die een gewoon mens – en met name een man – in zijn leven kan nastreven die directer impact hebben en betekenisvoller zijn dan de strijd voor het voortbestaan van zijn vaderland en de bescherming van zijn familie. Dit zijn concrete zaken. Het is dan ook aannemelijk dat er in het huidige tijdperk geen grotere of meer bevredigende roeping bestaat dan de rechtvaardige strijd voor tastbare zaken die je met je handen kunt aanraken en voelen. Het is ongetwijfeld een cynische kijk op de zaak, maar velen zullen zich hierin herkennen.

Dit leidt tot de volgende gerelateerde gedachte. Veel voorstanders van Oekraïne, en met name in de westerse media, blijven de Sovjet-Afghaanse oorlog gebruiken als historisch voorbeeld en precedent voor hoe “Rusland kan worden verslagen”. Het probleem hiermee is dat de oorlog in Afghanistan een impopulair militair avontuur was ergens in de verre bergen van Centraal-Azië, ver verwijderd van de zorgen of het begrip van de gemiddelde Russische burger. De oorlog in Oekraïne daarentegen raakt de kern van het Russische begrip van de fundamentele dynamiek van de generatie-overschrijdende, existentiële strijd tegen het verenigde Westen.

Een van de redenen hiervoor ligt in de nauw verweven aard van het Oekraïense en Russische volk, met veel gemengde families die aan beide kanten van de grens wonen. Russen begrijpen heel goed de maatschappelijke verloedering die de Oekraïners is aangedaan door de propaganda van het Westen en de NAVO. De gewelddadige vervolging van Russisch sprekende mensen, het vijandige en sadistische uitwissen van de Russische cultuur is iets wat Russen thuis diep en persoonlijk voelen. De oorlog in Oekraïne is totaal anders dan vage operaties ergens in de duistere ‘periferie’.

De oorlog in Oekraïne wordt door Russen gezien als een steek van de NAVO en het Westen in het hart van de Russische beschaving, een stap te ver. Het wordt geïnternaliseerd als een persoonlijk en spiritueel conflict, en daarom is het idee om Russen simpelweg ‘moe te maken’ van de oorlog onzinnig. In feite worden de Russen met elke maand die Oekraïne en het Westen gedwongen zijn hun provocaties te escaleren, steeds meer overtuigd dat de oorlog tot een beslissend einde moet worden gevochten. Oekraïne bevindt zich in een soort lose-lose-situatie, omdat het zonder grote provocaties het gevoel heeft dat het de oorlog niet “kostbaar” genoeg kan maken voor Rusland. Maar met elke dergelijke provocatie – bijvoorbeeld het rechtstreeks aanvallen van Moskou, enz. – worden de Russen steeds meer overtuigd van de noodzaak van een echt beslissende overwinning op het Westen, wat het aantal vrijwilligersaanmeldingen stimuleert en het moreel en de geest van verzet bij de Russen versterkt. In zijn pogingen om de Russen te overtroeven, maakt Oekraïne hen juist nog vastberadener.

Het laatste nieuws kwam vandaag, toen Poetin aankondigde dat volgens de inlichtingendienst SVR Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk overwegen een kernwapen naar Oekraïne te smokkelen: dat Poetin deze aankondiging zelf heeft gedaan, betekent waarschijnlijk dat de inlichtingen hierover niet zomaar terzijde kunnen worden geschoven. Denkt het Westen echt dat het dreigen met een nucleaire escalatie de Russen zal doen afknappen op de oorlog, zoals in Afghanistan? Dat is gewoonweg ondenkbaar: het kan de Russen alleen maar sterker maken in hun maximalistische denkwijze en in het besef dat de oorlog koste wat kost op beslissende wijze gewonnen moet worden. Als je erover nadenkt, kwam Rusland het dichtst bij een ‘ramp’ in de oorlog juist door de discussie dat Rusland niet maximalistisch genoeg vecht, en niet omgekeerd, toen Prigozhin op Moskou marcheerde in een poging de oorlog naar een hoger niveau te tillen.

Dat Poetin deze aankondiging zelf heeft gedaan, betekent waarschijnlijk dat de inlichtingen hierover niet zomaar terzijde kunnen worden geschoven. Denkt het Westen echt dat het dreigen met een nucleaire escalatie de Russen zal doen afknappen op de oorlog, zoals in Afghanistan? Dat is gewoonweg ondenkbaar: het kan de Russen alleen maar sterker maken in hun maximalistische denkwijze en in het besef dat de oorlog koste wat kost op beslissende wijze gewonnen moet worden. Als je erover nadenkt, kwam Rusland het dichtst bij een ‘ramp’ in de oorlog juist door de discussie dat Rusland niet maximalistisch genoeg vecht, en niet omgekeerd, toen Prigozhin op Moskou marcheerde in een poging de oorlog naar een hoger niveau te tillen.

En zelfs alle fantasieën over het uitschakelen of verdringen van Poetin leiden tot dezelfde logische conclusie: dat alleen een veel nationalistischer en maximalistischer figuur zijn plaats zou kunnen innemen. Voor Oekraïne is er weinig uitzicht op een gunstige ‘zachte landing’ of uitweg op deze manier.

Laten we eindigen met een luchtigere noot en de ‘herauten’ van de vele beroemde uitspraken van het Westen sinds het begin van het conflict vieren.

Denk bijvoorbeeld aan de voorspellingen van een van de meest gerespecteerde militaire ‘analisten’ van het Westen vanaf het allereerste begin van de oorlog:

En hoe kunnen we de illustere Anders Aslund vergeten, die al sinds de jaren 90 bekend staat om zijn voorspellingen over de ineenstorting van Rusland. Alle topfiguren zijn op een weinig eervolle manier vertegenwoordigd:

Alle topfiguren zijn op onwaardige wijze vertegenwoordigd:

Nu u even heeft kunnen lachen, volgen hier nog een paar unieke video’s uit de allereerste dagen van de aanval op Gostomel.

En hier is een zeldzaam moment waarop CNN ‘ingebed’ raakte bij de Russische strijdkrachten, iets wat sindsdien door geen enkele andere westerse media is herhaald:

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het Britse leger zit krap bij kas en is te klein om te vechten

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: