Ik herinner me een tijd in mijn lange, bewogen leven waarin mensen nog echt nieuwsgierig waren. Er waren natuurlijk nog steeds hardliners – die alles zonder onomstotelijk bewijs snel van de hand wezen – maar er was geen goddelijke tussenkomst voor nodig om mensen ertoe te bewegen de zaken op zijn minst eens vanuit een andere invalshoek te bekijken. Mensen leken toen meer bereid om tegenstrijdig bewijs in overweging te nemen. Als een al lang bestaande overtuiging onder vuur kwam te liggen, mopperden ze misschien of rolden ze met hun ogen, maar ze gaven het vaak een eerlijke kans: ze lazen het artikel, keken de film, of discussieerden er in ieder geval over tijdens het avondeten zonder de brenger van die tegenstrijdigheid onmiddellijk als een gevaarlijke zonderling te bestempelen.
Neem The Word als een goed voorbeeld van de andere houding toen ik een tiener was. De roman van Irving Wallace uit 1972 (verfilmd als een meeslepende CBS-miniserie uit 1978 met David Janssen in de hoofdrol) draait om de ontdekking van een oud manuscript – een zogenaamd verloren evangelie geschreven door Jezus’ eigen broer Jakobus. Dit ‘Resurrection Two’-document onthult zogenaamd voorheen onbekende details over het leven van Christus en daagt de pijlers van het Nieuwe Testament uit. Een gladde PR-manager wordt ingehuurd om het te promoten als de basis voor een revolutionaire nieuwe Bijbel, maar raakt vervolgens verstrikt in een wervelwind van controverse, institutionele paniek en een persoonlijke geloofscrisis. Het verhaal gaat uit van de impliciete veronderstelling dat als dit bewijs aan het licht zou komen en stand zou houden, het de fundamenten van het christendom daadwerkelijk zou kunnen doen wankelen – wat een wereldwijd debat zou ontketenen, instellingen zou dwingen zich aan te passen of in te storten, en miljoenen mensen ertoe zou brengen te heroverwegen wat zij als heilig beschouwden. Kijkers en lezers in die tijd werden uitgenodigd om de ernst ervan te voelen: “Wat als dit echt is? Wat als de waarheid daadwerkelijk aan het licht zou komen?” Genoeg mensen bezaten nog de intellectuele nederigheid, of gewoon ouderwetse nieuwsgierigheid, om de mogelijkheid op zijn minst te overwegen. Ze slikten het misschien niet klakkeloos, maar ze gingen er wel op in. Ze debatteerden. Ze vroegen zich dingen af. Tegenwoordig zouden ze er niet eens over nadenken, schrijft Todd Hayen.
Diezelfde geest bezielde tal van andere verhalen uit die tijd. In Capricorn One (1977) wordt een vervalse Marslanding ontmaskerd, waarbij de samenzwering tussen de regering en de NASA om de illusie in stand te houden aan het licht komt. De film gaat ervan uit dat als het publiek de geënsceneerde beelden, de dreigingen en de menselijke tol zou zien, het vertrouwen in de officiële verhalen zou afbrokkelen en er zou worden aangedrongen op verantwoording. The China Syndrome (1979) dramatiseert een door bedrijven en toezichthouders verzwegen bijna-smelting van een kerncentrale; de duidelijke boodschap was dat overtuigend bewijs van wangedrag echte verandering zou afdwingen. Zelfs parallellen met de echte wereld, zoals All the President’s Men (1976), werkten vanuit hetzelfde vertrouwen in de nieuwsgierigheid van het publiek – Watergate was niet zomaar een schandaal; het was het bewijs dat volhardend graven een presidentschap ten val kon brengen omdat genoeg burgers er nog genoeg om gaven om op te letten.
Je zou nog verder terug kunnen gaan met allegorieën als Invasion of the Body Snatchers (1956) of The Day the Earth Stood Still (1951), waarin verborgen krachten de mensheid uithollen of van binnenuit controle uitoefenen. Het onuitgesproken pact met het publiek was altijd: “Als de mensen het maar wisten – als ze de peulen zagen, de waarschuwingen hoorden, de manipulatie doorzagen – dan zouden ze wakker worden en zich verzetten.” Filmmakers en auteurs gokten op nieuwsgierigheid als vonk. Ze geloofden (of hoopten in ieder geval) dat de waarheid, ondersteund door bewijs, de kracht had om denkwijzen te veranderen, de macht uit te dagen en de loop van de gebeurtenissen te wijzigen.
Ik zeg niet dat iedereen in de jaren ’70 of ’80 een onbevangen waarheidszoeker was. Herinner je je de beroemde “Bat Boy” nog? Dat groteske, halfmenselijke, halfvleermuisachtige wezen met puntige oren en hoektanden dat in 1992 in een grot in West Virginia werd “ontdekt” en de voorpagina van de Weekly World News haalde? De tabloid bleef jarenlang op het verhaal hameren – Bat Boy die ontsnapte, gevangen werd genomen, de regering hielp, zich kandidaat stelde voor het presidentschap, noem maar op. Het werd een fenomeen in de popcultuur, met een verkoop van bijna een miljoen exemplaren bij de lancering en inspiratie voor een Off-Broadway-musical en Halloween-maskers. Of de eindeloze waarnemingen van Bigfoot in het noordwesten van de VS en de wazige foto’s van het monster van Loch Ness dat door de Schotse wateren glijdt. De meeste mensen zagen de onwaarheden (of op zijn minst de overdrijvingen) in de meeste van deze verhalen – hoewel ik zelfs vandaag de dag geloof dat er in sommige een kern van waarheid zou kunnen zitten! Ook toen hielden velen vast aan hun zekerheden. Maar er was ruimte om te ademen. Een bereidheid om op zijn minst te kijken. “Bat Boy” en Bigfoot waren erg populair! Mensen stelden vragen, waren soms vol ontzag, en de meesten waren oprecht nieuwsgierig. Ze grinnikten misschien om de absurditeit, terwijl ze zich toch afvroegen: “Wat als … ?”
Tegenwoordig is die ruimte ingestort. De machine hoeft het bewijs niet meer zo wanhopig te verbergen – ze hoeft er alleen maar voor te zorgen dat wanneer het aan de oppervlakte komt, niemand de moeite neemt om het te onderzoeken. De waarheid zou mensen recht in het gezicht kunnen slaan – compleet met documenten, klokkenluiders, gelekte gegevens en onweerlegbare patronen – en de reactie is vaak een schouderophalen, een spotlach of een onmiddellijke terugkeer naar het goedgekeurde narratief. “Dat is gewoon complotgedoe.” “Desinformatie.” “Ik vertrouw de experts.” De nieuwsgierigheid die ooit het debat aanwakkerde, is vervangen door een reflexmatige afwijzing. Bewijs? Afgedaan. Tegenstrijdige studies? Genegeerd of uit het geheugen gewist. Persoonlijke getuigenissen van degenen die achter de schermen hebben gekeken? Afgedaan als anekdotisch of besmet.
Waarom deze verschuiving? Deels komt het door de langzame kook die we allemaal hebben doorgemaakt – de normalisering van controle, het als wapen inzetten van “vertrouw de wetenschap” tot dogma, de stortvloed aan informatie die paradoxaal genoeg echt onderzoek zinloos doet aanvoelen. Maar dieper gezien is het de dood van verwondering. Wanneer nieuwsgierigheid sterft, bloeit de agenda. Er is geen hardhandige censuur nodig als mensen hun eigen gedachten controleren en alles wat ongemakkelijk is als gevaarlijk bestempelen. De doordringende blik van de wappie wordt paranoia genoemd; het blinde grazen van het schaap wordt voorzichtigheid genoemd.
Nieuwsgierigheid blijkt dodelijk te zijn voor de agenda. Want zonder nieuwsgierigheid zullen zelfs de meest explosieve waarheden onopgemerkt uitdoven, terwijl de pot blijft koken.
Het is duidelijk dat dit allemaal een enorm probleem is. Het gaat ook dieper dan je denkt. De dood van de nieuwsgierigheid is in wezen de dood van de mens in materiële vorm – zonder nieuwsgierigheid heeft het weinig zin om mens te zijn. Dan sterft alles: creativiteit sterft, alle echte vooruitgang in technologie en geneeskunde sterft (wat misschien geen slecht idee is in onze huidige technocratische koortsdroom), zelfs liefde sterft. Zeker sterven betekenis en doel. We zouden een leven leiden van saaie, volgzame herhaling – ademhalen, consumeren, gehoorzamen en langzaam oplossen in de grijze uniformiteit van een geregisseerd bestaan, meer automaat dan ziel.
Vanuit het oogpunt van de agenda zou er niets beters kunnen zijn. Zonder nieuwsgierigheid vallen we rechtstreeks in de handen van de kwaadwillenden. Als we niets in twijfel trekken, worden we perfect vee: volgzaam, voorspelbaar en eindeloos uitbuitbaar. Geen lastige opstanden, geen gevaarlijke ‘wat als’-vragen, geen ongemakkelijke zoektochten naar de waarheid. Gewoon gehoorzame schapen die tevreden grazen terwijl de herders ons precies daarheen leiden waar ze willen – naar welk glanzend nieuw controleraster of welke bioveiligheidsutopie ze ook maar hebben bedacht.
Ons enige echte wapen tegen deze langzame begrafenis van de menselijke geest is om die vonk in onszelf levend te houden en, waar mogelijk, die bij anderen aan te wakkeren. Prik, por, vraag, verwonder je – zelfs als het zinloos voelt. Want zodra nieuwsgierigheid echt is uitgestorven, is het spel voorbij.
Blijf nieuwsgierig. Het is de laatste echt subversieve daad die we nog hebben.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
“I believe that any man without principles that he is ready and willing to die for at any given moment is already dead and is of no use or consequence whatsoever.”
Behold a pale horse – Milton William Cooper — (Pagina 10) ( gratis download op http://www.WeLib.org )
Vertaling: “Ik geloof dat iedere man die geen principe(s) heeft waarvoor ie op elk willekeurig moment zou willen sterven, reeds dood is en van geen enkele betekenis is.”
amerikaanse kristenen zijn zo gek als een (kerk)deur
als je je hele leven uit het volgen van narratieven bestaat
dan op een gegeven moment donder je die hele jezus
aan de kant en ga je lekker verder met die broer van hem
Jakobus die net als de rest van de familie amper in de bijbel voor komt.
dat heet dan straks neo-christelijk
… het als wapen inzetten van “vertrouw de wetenschap” tot dogma, de stortvloed aan informatie die paradoxaal genoeg echt onderzoek zinloos doet aanvoelen.
Nieuwsgierigheid is ook gierigheid. Dan liever curiosity = cure.
degenen bij wie het manasische principe te sterk of onderontwikkeld is …
Kom ik weer….
Ik probeer vaak duidelijk te maken wat het gevolg is als zakenmensen politici worden:
Zakenmensen die bdrijven leiden met 3 doelen :
1.winst
2.winst
3. nog eens winst
En die komen aan de knoppen van het militaire apparaat nadat ze de democratie kapen en de burgers monddood hebben gemaakt.
De politici luisteren immers naar het grote kapitaal en de burgers zijn belastingmelkkoeien geworden, zoals recent voor de doodmaakindustrie gebeurd is.
Je ziet de zakenmensen steeds meer de politiek instromen of via lobbyisten de politiek beinvloeden.
Al dan niet via kleurijke denktanks of investeringsmaatschappijen dan wel rijke mensen clubjes als Bilderberg, WEF, WHO, council on foreign relations, enfin noem maar op.
Dat de politici hun oor bij dat volk te luister leggen wordt gerechtvaardigd door de gedachte :
“zij kennen de markt, zij zijn de deskundigen en een politicus kan niet alles weten”
En nu draai ik het even om :
De zakenmens politici die van de wereld een grote chaos maken in hun streven naar winst, winst en nog eens winst zijn ook bedrijfseigenaren/grootaandeelhouders en laten hun visie top/down in de bedrijven neerdalen.
Veel bedrijven die ooit (semi) overheidsbedrijven waren, zijn al decennia geprivatiseerd en keer op keer door een nieuwe manager bezocht met de opdracht de winstmarges te vergroten dat aandoeningen als burn-out, stress bij de werkenden geen vreemd verschijnsel meer is.
Mensen worden echt helemaal gek gemaakt en opgejaagd met targets, doelen, marges, statistieken, gluren bij de buren, uit de comfortzone komen, motivatietrainers, de neus weer in de goede richting zettende interim managers die de “boel” komen schoonmaken enzovoorts enzovoorts
Dan onstaan bedrijven, waar bij mensen die bij de koffieautomaat de grootste mond hebben over het falende beleid, of in de kantine dan wel in de pauzeruimtes de managers en de leiding compleet afgezaagd worden en waar als een leidinggevende binnenstapt ijzige stiltes ontstaan met van die plichtmatige vergaderingen.
Personeel denkt
– als de vergadering maar snel voorbij is
– even twee vrije uren meepakken
– hopelijk hebben ze broodjes
dat soort zaken, maar het ergste is.
ze denken :
stom kijken en niks zeggen wetende dat degene die de mond open doet zijn kop boven het maaiveld uitsteekt en dat kan vervelende gevolgen hebben voor carriere, arbeidsplek, sfeer, takenpakket enzovoorts.
Want uiteindelijk hoeverder je naar boven gaat in de hierarchie, je komt vroeg of laat de “minder winst is verlies” klootzak tegen.
Die dus nu de politiek binnen stromen.
Die tot alles in staat zijn.
Die hun methodes hebben om op de werkplekken nieuwsgierigheid te onderdrukken.
De wereld wordt er echt niet beter op met de “minder winst”is verlies ratrace creëerders.
Iedereen, overal voelt dat !
We vechten tegen een maffia van psychopaten en pedofielen die bijna iedereen tot narcistische codependents met Stockholm syndroom hebben gemaakt.
Leer over diagnoses narcistische codependency en Stockholm syndroom om te begrijpen waarom de gedemoraliseerde normies niet wakker worden. Zodra je deze diagnoses begrijpt, verandert alles.
Kennis is macht. Begrip geeft rust.
Theme, ik zeg altijd dat als iemand dom is, dan is dat niet erg, maar als iemand daarbij ook nog eens eigenwijs is, dan houdt alles op. Dan kun je praten als Brugman, maar het lijkt dan wel alsof de woorden een averechts effect hebben; hoe meer je zegt, des te pissiger wordt de ander. Het ego is écht verschrikkelijk als de mens niet redelijk wil zijn. En dat is vaak zo. En laat de maffia daar nu lekker gebruik van maken?
u heeft een hypotheek ?
Een aspect wat ook belangrijk is waarom zo weinig mensen tegenwoordig bereid zijn om alternatieve of andere narratieven op zijn minst te overwegen is het gebrek aan, en interesse in, algemene kennis (al is het maar op basisniveau). Veel mensen nemen zich niet de moeite, hebben geen zin om zich de moeite te doen om zich ergens serieus in te verdiepen in iets wat ze niet meteen interesseert.. De aangeleerde korte tijdspanne on je te focussen door o a smartphones en clickbait-filmpjes verergerd dit probleem. Een docu kijken van een uur (of godverbied nog langer) is oor velen al te moeilijk, laat staan een (dik) boek lezen, na een minuut of tien verslapt de aandacht tenzij er telkens iets spectaculairs gebracht wordt. Je informeren wat nieuws betreft beperkt zich bij velen hoogstens tot twintig minuten journaal en eventueel een praatprogramma, waarna men denkt alles van een onderwerp af te weten. Bovendien brengen ongemakkelijke feiten onrust in de comfort-bubble. Resultaat, vertrouw op de ‘experts’, de rest is desinformatie of wappiepraat.
Gelukkig zie ik ook dat vee,l ook jongere, mensen doorhebben dat ‘er iets niet klopt’ met het wereldbeeld dat ze voorgeschoteld krijgen, helaas is voor velen (vanwege bovenstaande) zich echt ergens in te verdiepen moeilijk. Ook een rol hierbij spelen de vele idiote theorieën die er in de ‘alternaieve’ kringen rondgaan waar velen in blijven hangen of geen zin kunnen opbrengen om na te gaan wat wel of geen onzin is en afhaken.
wie betaald bepaald
Hoe ik het zie: is dat je het verschil moet weten tussen jou juridische fictie en jij als levend mens. Jou juridische fictie wordt geschreven met jou initialen en achternaam. Het wordt ook wel een natuurlijk persoon of rechtspersoon genoemd. Deze juridische fictie is bij jou geboorte door de overheid gecreëerd en het in een juridische trusts constructie geregistreerd. Deze papieren kopie van jou als levende geborene mens. Jij als levende mens werd direct dood verklaard door de overheid, zodat vele aanname dat zij die papieren kopie waren. Deze juridische fictie staat borg voor de overheid. Wat ze/we burgers noemen. Zo kun jij als levend mens alleen communiceren met bedrijven, overheden en banken, als jij je laat identificeren alsof jij de juridische fictie bent. Zoals met je paspoort/ID en rijbewijs (deze zijn staatseigendommen)
Jij kunt bij je gemeente een ” Attestatie de Vita ” aanvragen, dit document geeft aan dat jij een levende bent met jouw voornamen voluit met achternaam zonder BSN nummer. Dan kun je voortaan alle overheidsbrieven die met jou initiale met achternaam geschreven staan negeren. Want die zijn gericht aan jou juridische fictie en niet aan jou als levend mens.
De frauduleuze wissel truc, die de overheid uithaalt met jou is namelijk dat zij de eigenaar zijn van de juridische fictie, maar ook dat zij de trustee ervan zijn. Een trustee betaald alles voor de juridische fictie. Maar de overheid wil graag de rol van executeur en de begunstiger zijn en proberen jou telkens te overtuigen dat jij de juridische fictie bent en zodanig de trustee. Zodat jij dan hun schulden gaat betalen in de vorm van allerlei belastingen. Jij als levend mens bent namelijk de executeur en de begunstiger van jouw geboortetrusts.
Overheden zijn afhankelijk van ons en niet andersom. Zo staat de levende mens juridisch boven de overheden i.p.v. er onder. Zodra de massa dit gaat beseffen, kunnen al die schimmige praatclubjes zoals de WEF, WHO, EU, Bilderberg enz….. niets meer uitrichten bij het volk. Dan implodeert hun agenda 21 en 2030.
https://amg-news.com/evidence-uncovered-booom-you-are-a-trust-fund-asset-your-birth-certificate-created-a-secret-cestui-que-vie-account-and-nobody-told-you/
Ik zie het schaap op de foto als vrouwen die voor zogenaamde liefde, alleen maar op zoek zijn
voedsel, onderdak, vervoer, samengaan in schaapmassa, etc. Vrouwen gaan niet meer ‘versieren’.
Misschien na het lezen van deze tekst wel……..maar dat is dan nep.