In een opiniestuk in de New York Times wordt een “nieuwe definitie van de dood” geëist om het aantal beschikbare donororganen te verhogen.
Ik overdrijf niet, het staat letterlijk in de kop:
“Donororganen zijn te zeldzaam. We hebben een nieuwe definitie van de dood nodig”.
Soms kun je alleen maar naar een krantenkop kijken en je verbazen, schrijft Kit Knightly.
Natuurlijk is het herdefiniëren van woorden en begrippen niets nieuws in de wereld van de Great Reset. “Geval”, “doodsoorzaak”, “vaccin”, ‘terrorist’, “democratie”… allemaal hebben ze de afgelopen jaren een nieuwe definitie gekregen. Het verruimen van de betekenis van woorden, zodat ze kneedbaar worden, met vage of zelfs volledig omgekeerde betekenissen, is een vanzelfsprekendheid, precies zoals Orwell het heeft voorspeld.
Neem in dit geval het woord “dood” en “verruim” de definitie ervan tot… mensen die nog in leven zijn.
Nogmaals, ik overdrijf niet:
“De oplossing ligt volgens ons in het uitbreiden van de definitie van hersendood tot onomkeerbaar comateuze patiënten met levensondersteunende maatregelen. Volgens deze definitie zouden deze patiënten, ongeacht of een machine hun hartslag herstelt, juridisch dood zijn”.
De reden is simpel: we hebben meer donororganen nodig en er zijn niet genoeg mensen die hersendood of circulatoire dood lijden. Daarom moeten we onze definitie van de dood uitbreiden tot mensen die lange tijd in coma liggen.
Mensen die in coma liggen, leven immers niet echt. Het zijn de hogere functies die het leven echt definiëren.
Ja, serieus:
“De hersenfuncties die het belangrijkst zijn voor het leven zijn bewustzijn, geheugen, wil en verlangen. Als deze hogere hersenfuncties onherroepelijk verdwenen zijn, is het dan niet eerlijk om te zeggen dat een persoon (in tegenstelling tot een lichaam) opgehouden is te bestaan?”
Ik ben er zeker van dat niemand die dit leest echt uitleg nodig heeft over wat voor een verschrikkelijk precedent dit zal scheppen… maar ik zal het toch doen.
Laten we eerst het voor de hand liggende benadrukken: op het moment dat “onherstelbaar comateus” de nieuwe norm voor “dood” wordt, wordt er – impliciet of expliciet – druk uitgeoefend op medici om mensen dood te verklaren. Vooral als het gaat om het verwijderen van organen.
Instellingen ontbinden hun verantwoordelijkheid in “protocollen” en “richtlijnen”, dat hebben we gezien bij Covid. Niemand hoeft willens en wetens iemand te doden, het volstaat om een vakje op een formulier aan te kruisen en de machine in gang te zetten.
Er zal worden bericht over de verbeterde resultaten voor patiënten die op een donor wachten (ongeacht of die er werkelijk zijn of niet). De ouders die ziekenhuizen aanklagen omdat ze “te snel” of “zonder uitdrukkelijke toestemming” organen hebben verwijderd, zullen dat niet doen.
Meer in het algemeen: zodra men de grens tussen leven en dood begint te vervagen door te spreken van een “zinvol leven” of een “leven dat de moeite waard is”, komt men op zijn tenen de eugenetica tegemoet. Eerst zijn het de “onherstelbaar comateuze” mensen (die, zoals u weet, weer wakker kunnen worden en gezond kunnen zijn). Dan zijn er de lichamelijk gehandicapten, de verstandelijk gehandicapten, de ouderen en de kwetsbaren.
Kan iemand die aan Alzheimer of dementie lijdt, echt als “levend” worden beschouwd als hij zich niet meer kan herinneren wie hij is of waar hij is? Kan iemand met Parkinson echt als levend worden beschouwd als hij zich niet meer kan bewegen?
Dit is geen gladde helling, maar een steile rotswand die is ingesmeerd met babyolie.
We zien al een toename van andere politieke maatregelen over de hele wereld die het menselijk leven devalueren, van MAID in Canada tot de dreigende wet op euthanasie in het Verenigd Koninkrijk. Ze pakken het ook van de andere kant aan, met het gepraat over late abortus – of zelfs na de geboorte.
Dit soort herdefiniëring van de dood kan niets anders tot gevolg hebben dan de verspreiding van een nihilistische houding die de waarde van het menselijk leven verlaagt.
Simpel gezegd: als ze de definitie van “dood” uitbreiden, beperken ze de definitie van “levend”.
En ik ben echt niet blij met waar dat naartoe zou kunnen leiden.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Maar eigenlijk als je ligt te slapen, ben je toch ook een soort van dood? Je bent je niet meer bewust. Zo donor probleem opgelost!
Dat is inderdaad een goed idee. En je sterft nog in slaap ook, dat wensen de meeste mensen toch? ik zou zeggen, beleid op zetten.
Dat klopt., Eddy
Je weet alleen dat je leeft omdat je de volgende ochtend wakker wordt.
Probeer je maar eens de seconde te herinneren waarop je in slaap viel.
Bij de dood is het of je de lichtschakelaar uit zet en nooit meer aanzet.
Men weet niet of men leeft of dood is als alle zintuigen zijn uitgeschakeld, en dan bedoel ik ook echt alle.
Daarom geloof ik ook niet aan spoken omdat hun zintuigen in hun graf liggen te verrotten.
Ik doneer mijn organen niet. Ik wil ook geen organen van een ander. Ik leef met de natuur, wanneer het mijn tijd is dan is het prima.
Anders dan een ongelijk dat ik heb gehad ben ik in de 70 plus jaren nog nooit ziek geweest. Geen covid geen griep… helemaal niets maar ik eet geen koolhydraten maar wel veel eieren en vet vlees, alle groenten uit eigen tuin, zelfs het vlees en de eieren van mijn eigen dieren die nog nooit ingeënt zijn of medicijnen hebben gezien.
75 en idem dito…al verwelkom ik af en toe een verkoudheid… kwestie van mijn binnenste leger top te houden.. zijn ze weer eventjes wakker geschud..🤔😁
als zoveel mensen een donor nodig hebben…is er iets grondig mis… met de desbetreffende persoon.. dronkenlap of andere Rotzooi.. laat de natuur zijn gang gaan..of hebben ze daar die immigratie voor in elkaar gezet…
Dit is niets nieuws. De term hersendood is ook verzonnen voor de orgaandonatie. Die organen moeten nu eenmaal uit een levend lichaam worden gehaald, aan dode organen hebben ze niets.
Hersendood betekent dat iemand lichamelijk nog aan leven kan lijken (bijvoorbeeld door machines die ademhaling en hartslag kunstmatig in stand houden), maar dat de hersenen zelf totaal niet meer functioneren. Er is geen bewustzijn, geen reflexen, geen ademhaling meer op eigen kracht — het lichaam leeft alleen nog omdat het wordt geholpen door apparaten.
Onderscheid met coma: Iemand in coma kan nog hersenactiviteit hebben en soms herstellen. Bij hersendood is dat uitgesloten.
Vaststelling gebeurt volgens strikte medische protocollen, met meerdere testen, vaak door meerdere artsen. Wordt in Nederland en veel andere landen gezien als juridisch overlijden.
Als je een orgaantransplantatie krijgt en je krijgt ineens zin in kebab, zou dat dan iets zeggen over de persoon van wie het orgaan was? 😁
De defenitie van hersendood hebben ze al eerder bijgesteld. Er mag nog een bepaalde hersenactiviteit zijn voor hersendood verklaring, dus echt hersendood hoeft men niet meer te zijn. Het gebeurd dus dat coma patiënten hersendood worden verklaard terwijl herstel nog mogelijk is.
https://orgaandonatiedewaarheid.nl/
Inmiddels ben ik zodanig teleurgesteld in de Mens dat ik al jaren geen potentiële donor meer ben en ik ook absoluut niet een orgaan van iemand anders wil hebben, als mijn tijd daar is, dan is dat maar zo.
Overigens zou ik ook geen bezwaar hebben als ze de regel hebben: zelf geen donor, dan ook geen organen ontvangen van anderen, met natuurlijk de clausule dat je nog niets mag mankeren als je plotseling besluit je als potentiële donor op te geven, om misbruik te voorkomen.
Het gaat er met – oogsten – van organen anders aan toe dan de meesten onder ons denken. Patienten waarvan men denkt dat die toch zullen overlijden (soms een verkeerde aanname) worden plat gespoten zodat ze zich niet meer kunnen bewegen, niet meer kunnen praten. Daarna worden de organen (onder helse pijnen eruit gehaald, want de patient kan zich immers niet uiten) en de patient sterft daaraan. Artsen hebben niets aan dode organen, vandaar deze walgelijke praktijken.
Ik heb op grote afstand ook zo iemand als een clinisch perfusionist aan de hand die in zijn werk ook bij de organenoogst is betrokken en ik kreeg en heb er een bijsmaak aan overgehouden. We zullen zeker niet dezelfde mening delen weet ik nu al.