Nieuwe Amerikaanse National Security Strategy – Fort Amerika, concurreren met China, Europa wurgen, de rest vergeten

De “Wolfowitz-doctrine” is een onofficiële naam die is gegeven aan de eerste versie van de Defense Planning Guidance voor de boekjaren 1994-1999 (gedateerd 18 februari 1992). Als eerste DPG na de Koude Oorlog stelde deze dat de Verenigde Staten de enige overgebleven supermacht waren geworden na de ontbinding van de Sovjet-Unie aan het einde van de Koude Oorlog, en verklaarde dat het behoud van die status het belangrijkste doel was.

Het memorandum, opgesteld onder leiding van onderminister Paul Wolfowitz, leidde tot veel controverse en werd vervolgens herzien naar aanleiding van kritiek uit het publiek.

Na het einde van de Koude Oorlog waren de Amerikaanse buitenlandse beleidselites ervan overtuigd dat permanente Amerikaanse dominantie van de hele wereld in het belang van ons land was. De zaken van andere landen zijn echter alleen onze zorg als hun activiteiten onze belangen rechtstreeks bedreigen.

De vragen die nu voor ons liggen zijn: 1) Wat moet de Verenigde Staten willen? 2) Welke middelen hebben we om dat te bereiken? en 3) Hoe kunnen we doelen en middelen verbinden tot een haalbare nationale veiligheidsstrategie?

• “Trump Corollary” aan de Monroe-doctrine is nu de belangrijkste pijler.
• China is gedegradeerd van existentiële bedreiging tot economische concurrent.
• Taiwan afschrikking = “ideaal”, maar op voorwaarde dat bondgenoten betalen.
• Indo-Pacific secundair, westelijk halfrond + thuisland eerst.
• Geen democratische kruistochten meer, geen oplegging van waarden in het buitenland.
• Tarieven stilletjes toegegeven als mislukking, focus verschuift naar multilaterale druk.
• Grootste verschuiving sinds 1945: van wereldpolitieagent naar versterkte macht op het westelijk halfrond.
• Bondgenoten zullen worden gevraagd de rekening te betalen terwijl de VS zich thuis herstelt.
• Fort Amerika is terug.

We streven naar goede betrekkingen en vreedzame handelsrelaties met de landen van de wereld zonder hen democratische of andere sociale veranderingen op te leggen die sterk afwijken van hun tradities en geschiedenis. We erkennen en bevestigen dat er niets inconsistent of hypocriet is aan het handelen volgens een dergelijke realistische beoordeling of aan het onderhouden van goede betrekkingen met landen waarvan de bestuurssystemen en samenlevingen verschillen van de onze, zelfs als we gelijkgestemde vrienden aansporen om onze gedeelde normen hoog te houden en daarbij onze belangen te behartigen.

De grotere problemen waarmee Europa wordt geconfronteerd, zijn onder meer de activiteiten van de Europese Unie en andere transnationale organen die de politieke vrijheid en soevereiniteit ondermijnen, het migratiebeleid dat het continent verandert en conflicten veroorzaakt, censuur van de vrijheid van meningsuiting en onderdrukking van politieke oppositie, dalende geboortecijfers en het verlies van nationale identiteit en zelfvertrouwen.
…
De Amerikaanse diplomatie moet blijven opkomen voor echte democratie, vrijheid van meningsuiting en het onbeschaamd vieren van het individuele karakter en de geschiedenis van Europese naties. Amerika moedigt zijn politieke bondgenoten in Europa aan om deze heropleving van de geest te bevorderen, en de groeiende invloed van patriottische Europese partijen geeft inderdaad reden tot groot optimisme.

Ons doel moet zijn om Europa te helpen zijn huidige koers te corrigeren. We hebben een sterk Europa nodig om succesvol te kunnen concurreren en om samen met ons te voorkomen dat een tegenstander Europa gaat domineren.

Het is een kernbelang van de Verenigde Staten om te onderhandelen over een spoedige beëindiging van de vijandelijkheden in Oekraïne, teneinde de Europese economieën te stabiliseren, onbedoelde escalatie of uitbreiding van de oorlog te voorkomen, de strategische stabiliteit met Rusland te herstellen en de wederopbouw van Oekraïne na de vijandelijkheden mogelijk te maken, zodat het land kan overleven als een levensvatbare staat.

De oorlog in Oekraïne heeft het perverse effect gehad dat de externe afhankelijkheid van Europa, en met name Duitsland, is toegenomen. Op dit moment bouwen Duitse chemische bedrijven enkele van ’s werelds grootste verwerkingsfabrieken in China, waarbij ze gebruikmaken van Russisch gas dat ze in eigen land niet kunnen krijgen. De regering-Trump staat lijnrecht tegenover Europese functionarissen die onrealistische verwachtingen hebben van de oorlog en zetelen in onstabiele minderheidsregeringen, waarvan vele de basisprincipes van de democratie met voeten treden om de oppositie te onderdrukken. Een grote meerderheid van de Europeanen wil vrede, maar die wens wordt niet omgezet in beleid, grotendeels omdat die regeringen de democratische processen ondermijnen. Dit is strategisch belangrijk voor de Verenigde Staten, juist omdat Europese staten zichzelf niet kunnen hervormen als ze in een politieke crisis verstrikt zijn.

Ons algemene beleid voor Europa moet prioriteit geven aan:

• Het herstellen van de stabiliteit binnen Europa en de strategische stabiliteit met Rusland;
• Europa in staat stellen op eigen benen te staan en te functioneren als een groep van gelijkgestemde soevereine naties, onder meer door de primaire verantwoordelijkheid voor zijn eigen defensie op zich te nemen, zonder te worden gedomineerd door een vijandige macht;
• Het cultiveren van verzet tegen de huidige koers van Europa binnen de Europese naties;
• Het openstellen van de Europese markten voor Amerikaanse goederen en diensten en het waarborgen van een eerlijke behandeling van Amerikaanse werknemers en bedrijven;
• Het opbouwen van gezonde landen in Midden-, Oost- en Zuid-Europa door middel van handelsbetrekkingen, wapenverkoop, politieke samenwerking en culturele en educatieve uitwisselingen;
• Het beëindigen van de perceptie, en het voorkomen van de realiteit, dat de NAVO een voortdurend groeiende alliantie is; en
• Het aanmoedigen van Europa om actie te ondernemen tegen mercantilistische overcapaciteit, technologische diefstal, cyberspionage en andere vijandige economische praktijken.

De dagen waarin het Midden-Oosten het Amerikaanse buitenlandse beleid domineerde, zowel in de langetermijnplanning als in de dagelijkse uitvoering, zijn gelukkig voorbij – niet omdat het Midden-Oosten niet langer van belang is, maar omdat het niet langer de voortdurende bron van irritatie en potentiële rampspoed is die het ooit was. Het komt eerder naar voren als een plaats van partnerschap, vriendschap en investeringen – een trend die moet worden toegejuicht en aangemoedigd.