De Duits-Russische betrekkingen lijken vandaag in een impasse te zitten. Duitsland steunt Oekraïne, legt sancties op aan Rusland en behandelt Moskou als een vijand. Rusland beschouwt Duitsland op zijn beurt als onderdeel van een vijandig westers blok. Gezien deze situatie zou men gemakkelijk kunnen aannemen dat deze vijandelijkheden generaties lang zullen voortduren. De geschiedenis geeft ons echter nauwelijks aanleiding tot een dergelijke aanname. Bondgenootschappen veranderen. Regeringen vallen. Oorlogen eindigen. De vijand van gisteren kan de partner van morgen worden.
Het oudere geopolitieke argument is eenvoudig. Groot-Brittannië probeerde eeuwenlang te voorkomen dat één enkele macht continentaal Europa zou domineren. Na 1945 werden de Verenigde Staten de leidende westerse macht op het continent en baseerden zij hun strategie tijdens de Koude Oorlog op het indammen van de Sovjet-Unie. Duitsland stond centraal in deze verdeeldheid. Het westelijke deel van Duitsland ontstond uit de Amerikaanse, Britse en Franse bezettingszones, terwijl het oostelijke deel voortkwam uit de Sovjetzone. Duitsland zelf werd de grens tussen de Atlantische wereld en de Sovjetwereld, schrijft Constantin von Hoffmeister.
Sommige Europese denkers stelden zich een andere toekomst voor. Ernst Niekisch, de belangrijkste Duitse theoreticus van het nationaal-bolsjewisme, pleitte in het interbellum voor een Duitse toenadering tot Rusland en tegen de afhankelijkheid van de westerse mogendheden. Later verzette hij zich tegen Hitler, werd gearresteerd, door de nazistaat tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld en door het Rode Leger bevrijd. Jean Thiriart, de Belgische theoreticus van continentaal Europa, stelde zich een grote Euro-Sovjetruimte voor die zich uitstrekte van Dublin tot Vladivostok. Guillaume Faye, de Franse schrijver die in verband wordt gebracht met Nieuw Rechts in Europa en het archeofuturisme, noemde zijn versie van dit idee “Eurosiberië”: een autonoom Europees blok dat nauw met Rusland verbonden is. Alexander Doegin, de Russische filosoof die in verband wordt gebracht met het eurazianisme en de multipolariteit, plaatst de Duits-Russische samenwerking binnen een bredere visie van een wereld die in meerdere beschavingspolen is verdeeld, in plaats van vanuit één centrum te worden bestuurd.
Geen van deze visies bewijst hoe de toekomst eruit zal zien. Precies dat is het cruciale punt. In de internationale politiek bestaat er geen voorbestemming. Stel je voor dat men in 1944 tegen een Fransman had gezegd dat Frankrijk en Duitsland binnenkort het centrale partnerschap van een geïntegreerd Europa zouden vormen. Duitse troepen bezetten Frankrijk nog altijd. Drie grote oorlogen tussen beide landen lagen nog vers in het geheugen. Toch bouwden Charles de Gaulle en Konrad Adenauer binnen één generatie een partnerschap op dat hun vaders zich nauwelijks hadden kunnen voorstellen. Wat blijvend lijkt, is dat vaak niet.
Duitsland zelf zou nu een nieuwe fase van verandering kunnen ingaan. Op 6 september 2026 won de AfD (Alternative für Deutschland) de deelstaatverkiezingen in Saksen-Anhalt met 43,8 procent, tegenover 17,2 procent voor de CDU (Christlich-Demokratische Union, de partij van bondskanselier Friedrich Merz). Vijf jaar eerder had de AfD daar slechts 20,8 procent behaald. De partij behaalde weliswaar geen absolute meerderheid, maar de omvang van het resultaat was buitengewoon. Het maakte van een partij die ooit als protestpartij werd beschouwd de dominante politieke kracht.
Dit is van belang voor de Duits-Russische betrekkingen, omdat de AfD openlijk vraagtekens heeft geplaatst bij de consensus over het buitenlands beleid in Berlijn. Zij heeft opgeroepen tot het herstellen van de betrekkingen met Moskou, zich uitgesproken tegen het huidige beleid ten aanzien van Oekraïne en de sancties tegen Rusland aangevallen. Merz heeft de partij juist om deze reden fel aangevallen en haar ervan beschuldigd Russische belangen te dienen. De opkomst van de AfD betekent dat de verhouding van Duitsland tot Rusland opnieuw een verkiezingsthema wordt en niet langer een afgedane zaak is waarover het establishment van het buitenlands beleid beslist.
Deze verandering is het sterkst voelbaar in Oost-Duitsland. Dat is geen toeval, ook al zijn de redenen daarvoor ingewikkelder dan louter nostalgie naar de Duitse Democratische Republiek (DDR). De DDR werd in 1949 in de Sovjetbezettingszone opgericht en bleef tot 1990 onderdeel van het Sovjetblok, waarbij gedurende de gehele Koude Oorlog Sovjettroepen op haar grondgebied waren gestationeerd. Miljoenen Oost-Duitsers groeiden daardoor op met Rusland en de Sovjet-Unie als onderdeel van hun politieke dagelijks leven.
Voor sommigen is deze herinnering bitter. De Sovjetmacht betekende politieke ondergeschiktheid, censuur en militaire controle. Voor anderen is Rusland nog altijd minder ver weg en minder abstract dan in West-Duitsland. Dit verschil is nog steeds zichtbaar in Oost-Duitsland, waar de houding tegenover Moskou duidelijk minder vijandig is dan in West-Duitsland.
De DDR was een communistische staat. Op sommige terreinen, zoals de arbeidsparticipatie van vrouwen, week zij sterk af van de oude Duitse orde. Toch was de Oost-Duitse samenleving in veel opzichten conservatiever, patriottischer en traditioneler dan haar West-Duitse tegenhanger. De Bondsrepubliek werd onderdeel van de NAVO, onderdeel van de Atlantische economie en in toenemende mate onderdeel van de Amerikaanse culturele wereld. De politieke kaart van Duitsland volgt ook vandaag nog op opvallende wijze de oude grens.
Daarom speelt Oost-Duitsland een rol die veel groter is dan zijn bevolkingsomvang zou doen vermoeden. Politieke bewegingen beginnen vaak aan de rand voordat zij zich naar het centrum verspreiden. Het resultaat van de AfD in Saksen-Anhalt laat zien dat standpunten die ooit uit de Duitse reguliere politiek werden geweerd, massale steun kunnen verwerven. Een partij die zich inzet voor strengere grenscontroles, grotere nationale soevereiniteit, een andere verhouding tot de Europese Unie en een heropleving van de betrekkingen met Rusland, is inmiddels onderdeel van de politieke hoofdstroom in Duitsland geworden.
We moeten ons ook iets herinneren wat in het huidige politieke taalgebruik vaak wordt verhuld: Rusland is eveneens een Europees land, ook al beschouwen we het niet als onderdeel van het huidige politieke Westen. Rusland strekt zich uit over Europa en Azië, maar zijn historische kern, zijn twee grote steden Moskou en Sint-Petersburg, evenals een groot deel van zijn bevolking en politieke geschiedenis, behoren tot de Europese kant van dit enorme gebied. Nog belangrijker is dat Rusland diepe culturele en beschavingswortels deelt met de rest van Europa. Het Russische christendom is afkomstig uit Byzantium en behoort tot de oosters-orthodoxe tak van dezelfde christelijke beschaving die het katholieke en protestantse West-Europa heeft gevormd. Russische literatuur, klassieke muziek, architectuur, filosofie en politiek denken zijn al eeuwenlang verweven met de Europese cultuur. Dostojevski, Tolstoj, Tsjaikovski en talloze anderen kunnen onmogelijk uit de Europese geschiedenis worden weggelaten. Rusland en West-Europa zijn niet identiek. Hun geschiedenissen, kerken en politieke tradities verschillen. Maar verschil betekent niet dat men tot een vreemde beschaving behoort. Rusland kan buiten het politieke Westen staan en toch tot de grotere Europese beschavingsfamilie behoren.
Vanuit dit uitgangspunt wordt iets voorstelbaar dat lijkt op een Euro-Russisch partnerschap. Men kan het Euro-Rusland, Eurosiberië, een continentaal partnerschap of eenvoudigweg een Europees-Russisch bondgenootschap noemen. De naam is minder belangrijk dan de structuur. West-Europa en Rusland beschikken samen over een dicht infrastructuurnetwerk, geavanceerde technologie, immense industriële en wetenschappelijke capaciteiten, belangrijke havens, een enorm grondgebied, enorme energievoorraden en bodemschatten, landbouwgronden, militaire macht en honderden miljoenen mensen verspreid over het gehele noordelijke Euraziatische continent. Thiriart en Faye zagen in deze concentratie van bevolking, hulpbronnen, technologie en strategische diepte de fundamenten voor een continentaal bondgenootschap dat in staat zou zijn als een zelfstandige grootmacht (een hypermacht) op te treden. Hun ontwerpen waren politieke theorieën, geen voorspellingen, maar de geografische omstandigheden die eraan ten grondslag liggen, bestaan nog steeds.
De geschiedenis houdt niet halt bij de instellingen van een bepaald tijdperk. Het Warschaupact leek ooit blijvend te zijn. Hetzelfde gold voor de Sovjet-Unie. Hetzelfde gold voor de deling van Duitsland. Elk van deze verschijnselen verdween of veranderde sneller dan de meeste waarnemers van die tijd hadden verwacht.
En dat brengt ons terug bij het centrale punt.
Er bestaat geen voorbestemming.
Het oude continentale idee zou in een nieuwe vorm kunnen terugkeren: niet Sovjetachtig, niet Amerikaans, niet de Europese Unie zoals wij die vandaag kennen, maar een soevereine Europese ruimte in een duurzaam partnerschap met Rusland.
Van Dublin tot Vladivostok.
Deze toekomst is niet gegarandeerd.
Maar zij kan ook niet worden uitgesloten.
De toekomst is nog niet geschreven.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Europa op weg naar de afgrond? Poetin ziet een continent dat zichzelf economisch verzwakt
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Blanken tegen blanken laten vechten, wie zou er beter van worden?
Hij die dat organiseert is Uw vijand.
Heel dichtbij en recht boven U.
zo simpel
Nee, die tussen ons zijn :
die zich valselijk “het uitverkoren volk” zijn gaan noemen.
Achtergrond, bij het artikel :
Historisch : Rusland is een Europees land – en sinds de 11e eeuw Christelijk.
Moskou, St. Petersburg t/m Odessa, zijn Europese steden.
Noodgedwongen moest het , in vele eeuwen, indringers [ Zweden, Fransen, Turken, Duitsers, e.a. ] , steeds verslaan.
Het is nooit een vijand geweest, ook in/na WW I en II niet.
очень хороший
Wat wilde u daarmee zeggen?
Magdalena
oktober 9, 2026 Bij 16:12
Volgens de vertaler; heel goed
Niet precies want na het adjectief moet in Russisch een substantief komen.
Heel goed – “goed” is in deze combinatie een adverbium en dan krijgt het woord een andere uitgang.
Magda,
Quatsch. Als buitenlander pas je hier krampachtig grammaticaregels toe zonder gevoel voor de levende taal. Het weglaten van het zelfstandig naamwoord is in de alledaagse Russische spreektaal de normaalste zaak van de wereld. Iedereen begrijpt uit de context wat er bedoeld wordt.
“Quatsch” lijkt mij niet meteen hoofse praat tegen een dame, maar dat terzijde, maar jongens en meisjes, taal is juist het ding waarmede wij ‘in de war’ gemaakt zijn en geworden. Echter, dit begrijpen ende verstaen is niet een ieder of een ander gegeven, daar de filosofische aspecten ervan waarschijnlijk een andere kijk in dit diepere aspect van o.a. de literatuur zou verwachten. Wel zouden we moeten kunnen begrijpen dat zonder taal de mensenwereld er -wél met de toepassing van enige diepere dan gebruikelijke inzichten- nogal eens anders uit zou kunnen zien, en zouden we, ook weer wel met enigszins diepere dan de gebruikelijke inzichten, toch wel, meen ik, denkelijk minstens kunnen vermoeden.
Men weet wel; de Babylonische spraakverwarring lijkt e.e.a. nogal puntig te beschrijven. Taal blijkt een wapen? Uiteraard zou iemand kunnen zeggen. Uiteraard wordt alles dat ook maar enigszins kan dienen tot beschaafde onderdanigheid, gebruikt als middel daarvoor.
” Quatsch lijkt me niet hoofse praat tegen een dame .. ”
Hartelijk bedankt Anti Sof
…des te meer dat Jef geen gelijk zou mogen krijgen aangezien hij onvoldoende kennis heeft van het onderwerp, mijns inziens, maar misschien vergis ik me.
of … hij meent alwetend te zijn.
Jef, een Rus zou zo’n combinatie niet formuleren.
Prachtig Antisoof: Jef is onbeleefd, taal is ingewikkeld en de wereld zou raar zijn zonder taal. 👏👏👏
In ieder geval is de VS een walgelijk rotland.
Op de manier hoe ze de oorspronkelijke bewoners uitgeroeid hebben. Daarbij Vanderbilt (spoorwegen) en Rockefeller (olie) met hun zeer omstreden methodes als succesvolle ondernemers portretterend.
De manier hoe het zich ontwikkeld heeft met haar greed is good mentaliteit, Bretton Woods, afschaffen goudstandaard, Russofobie en het streven om een euraziatisch industrieel blok te voorkomen en hun gestook in het midden-oosten.
En nu wederom op de manier hoe de huidige Oval Office Ondernemer als produkt van hun verleden de wereld bedreigt, bombardeert, chanteert om hun globalistisch greed is good mentaliteit op te dringen.
Eerst wilden de founding fathers met alle macht weg en nu komen ze op volle kracht terug.
ter info, the founding fathers :
De Founding Fathers (de grondleggers van de Verenigde Staten) waren de politieke leiders, denkers en revolutionairen die aan het einde van de 18e eeuw hielpen de Verenigde Staten onafhankelijk te maken van Groot-Brittannië en het nieuwe land vorm te geven.
Ze speelden een centrale rol in de Amerikaanse Revolutie (1775–1783), de onafhankelijkheidsverklaring van 1776 en het opstellen van de Amerikaanse grondwet.
En nu bedelt de snob prins Charles om hulp bij het verdedigen van de commonwealth belangen in the citadel of democracy zoals hij het Amerikaans congres noemt.
ter info, the commonwealth :
De Commonwealth heeft een sterk koloniaal verleden. De organisatie van vandaag is namelijk nauw verbonden met het voormalige Britse Rijk, dat eeuwenlang gebieden over de hele wereld koloniseerde.
Tja, het is allemaal niet zo moeilijk om te zien wat er aan de hand is, als je maar door de rookgordijnen van de zogenaamde westerse vrije democratie heen kunt kijken.
Begint u al stervensbereid genoeg te worden om de kansenpakkers een handje te helpen ?
Zonder u lukt het ze namelijk niet.
Inderdaad, de USA is een walgelijk rot land.
Goedkoop, leeghoofdig, geld belust, bijna cultuurloos, corrupt, etc.
maar….. er zijn wat uitzonderingen.
Het wordt voornamelijk door Joden bestuurd, die zijn ruim vertegenwoordigd in de porno industrie, media, bedrijfsleven en banken.
Wellicht speelt dat een rol.
👍🏻‼..de Hoofdrol zelfs, met de LEUGEN als aanvalswapen..‼🤥
The Vanderbilt Family
• Origins: Descended from Jan Aertszoon van der Bilt, a Dutch farmer who emigrated from De Bilt, Netherlands, to New Netherland in 1650.
• Patriarch: Cornelius Vanderbilt (1794–1877) built a massive steamship and railroad empire that made him one of the richest Americans in history.
• Legacy: The family built grand estates such as the Biltmore House in North Carolina and numerous Fifth Avenue mansions before the family fortune dispersed by the mid-20th century.
voor wie dat leuk vind
op youtube zijn hele fraaie goede films over dit soort pioniers in usa geschiedenis te zien
en het zijn niet allemaal van deze nihilisten
bijvoorbeeld: westinghouse – van de electronica, heel sociale ondernemer.
Wat een heerlijk constructief artikel – dank FN.
Zbiegniev Brzezinski heeft zich tegen precies deze organisatorische band tussen Europa en Rusland met hand en tand verzet (The Grand Chessboard). Kissinger heeft de wiggen gezet en de arglistige Britten hebben ze er diep ingeramd.
De klanken van deze veelbelovendd ouverture hebben mijn hart hoop en warmte geboden, iets wat de ijskoude EU-koningin en haar lakeien niet vermochten.
dat chessboard bestaat wel, maar werd doorkruist want
kissinger en nixon openen china,
van achterlijke middeleeuwse zooi naar supermacht in 50 jaar
en geen strijd om siberie, sterker, na ineenstorting ussr krijgen ze nagel nieuwe su 27s kado
sukoi wou in jaren 90 fokker overnemen voor export markt toegang en alu laminaat patenten.
fokker, werd ouderwets, zat op hoge kosten en werkte voor 2e en 3e wereld markten en een paar cityhoppers.
maar mocht niet van nl politiek, liever failliet dan afgave aan kapotte ussr/rusland of “ons” indonesie.
Goed artikel, ik verwacht ook dat dit eens zal gaan plaatsvinden.
Gelul van de bovenste duitse plank…..deze stukjesschrijver gelooft nog in de sprookjes van anderson…
De russen zijn niet gek…die gaan geheel west europa decennialang negeren en laten creperen….en gelijk hebben ze.
Oost europa, de balkan…daar liggen de kaarten wat milder geschud…en laten we de baltische keffertjes maar inlijven bij moedertje rusland….eindelijk rust…de finnen en de scandinaviers staan wederom aan een zijlijn te kwijlen hoe rusland zich verder ontwikkeld als zijnde wereldmacht…..met china…..en een derde partij…het zal in ieder geval niet meer de joe-naait-us-steets zijn…..europa….en veelal west europa w.o. negerland….tja…die zullen op de brandblaren zitten ….met krokodillentraantjes….resultaat alhier van laf wegkijken, chillen,hangen en gamen……chips en aldi biertje op de bank wegrottend het allemaal wel schaapjesfijn vinden…..en de kudde…..zij graasde verder…..
misschien een paar willy brandts ertegen aan gooien, wat denk je ?
Er is een voorstel op tafel in Miami waar Wittkov en Kushner met de Europese partijen en Zelensky praten waarin Russisch gas via de nog bruikbare Nordstream pijpleiding richting Europa gaat. Door een truc van Trump en Poetin wordt het Russisch gas omgekat tot ‘Amerikaans gas’ wat de Europese staten van Washington tegen een redelijke prijs (veel lager dan Amerikaans lng prijs) kunnen kopen.
In feite kochten de Europese staten al jarenlang Russisch gas via India. Blijkbaar zien de Amerikanen wel winstvooruitzichten in het leveren van Russisch gas via deze Nordstream pijpleiding.
Zelensky zal geen partij zijn bij deze onderhandelingen zoals ieder zal begrijpen..
ukraine speelde met russische gas leveringen aan centraal europa via drusba pijplijn.
dan weer open dan weer halfdicht, daarom werd nordstream 1 en 2 aangelegd
en dan nu usa firma tussen schuiven ?
De uitglijderd van ‘onze’ minister van Defensie (met ook excellente banden met het CIDI) zal er mee samenhangen dat mr. NAVO Mark Rutte (halfjoods) de toenadering tussen Europa en Rusland op termijn met lede ogen aanziet en haar parijgenoot blijkbaar opgedragen heeft weer olie op het vuur te gooien.
Rutte zal er achter komen dat de Europese NAVO landen beginnen te beseffen dat de sanctiepakketten tegen Rusland enkel de economieen in de EU hebben geraakt en Rusland eindelijk werk is gaan maken van de oorlog tegen de hoofdstad Kiev wat het al meteen had moeten doen trouwens..
De topbazen in Tel Aviv kunnen de boom in sinds het wippen van Orban die iedere sanctie tegen Tel Aviv veto-de de weg vrijmaakte voor sanctiepakketten tegen Israel. Dat schijnt Rutte niet te hebben gevolgd wat niet vreemd is als je hem destijds vaak aan een stuk hoorde oreren zonder dat je er ook maar een touw aan vast te knopen was.
En dat was natuurlijk ook de bedoeling..