Wat is er aan de hand met de Israëlische hardliners? Na een vergadering van het veiligheidskabinet onder leiding van premier Benjamin Netanyahu zei Smotrich:
De huidige situatie, waarin het conflict tussen Iran en de Verenigde Staten beperkt blijft, is de juiste en de beste voor ons. We willen ons hier niet in mengen.
Hij lichtte toe dat het uiteindelijke doel van Israël is om het Iraanse regime te verzwakken en uiteindelijk omver te werpen, en dat economische druk (waarbij hij verwees naar de hoge inflatie en de ineenstorting van de Iraanse munt) momenteel de meest effectieve weg is. Hij stelde dat de beperkte confrontatie tussen de VS en Iran, inclusief de druk met betrekking tot de Straat van Hormuz, Israël ten goede komt zonder dat directe Israëlische militaire betrokkenheid nodig is, schrijft Larry Johnson.
Maar spreekt hij de waarheid? Er kan nog een andere reden zijn waarom Israël, ondanks enkele oorlogszuchtige dreigementen van Netanyahu, wil vermijden om verder betrokken te raken bij de oorlog met Iran. Ik denk dat het antwoord wellicht ligt in een analyse die ik onlangs ontving van een vriend die energiedeskundige is en als actief consultant werkt met landen in het Midden-Oosten. Dit zijn de belangrijkste conclusies:
KERNBEOORDELING: De militaire positie van Israël is in hoge mate afhankelijk van brandstof. Luchtmacht is van cruciaal belang voor de verdediging van het eigen grondgebied, het strategisch bereik en elk langdurig conflict waarbij Iran, Libanon, Jemen of meerdere fronten betrokken zijn. Het binnenlandse systeem voor middendestillaten is geconcentreerd in twee raffinaderijen, waarbij het grotere complex in Haifa nog steeds structureel aangetast is. Het verlies van beide raffinaderijen zou ongeveer 104 kb/d aan diesel- en jetbrandstof-/kerosineproductie wegnemen. Geen enkel gegarandeerd extern systeem kan de daaruit voortvloeiende behoefte van 88 kb/d bij een langdurige oorlog op de vereiste schaal en met de vereiste snelheid vervangen. Als ook de invoer uitvalt, komt Israël in een situatie terecht waarin de voorraden beperkt zijn, wat geleidelijk een negatieve invloed heeft op het aantal vluchten, de grondlogistiek, de luchtverdediging, de noodstroomvoorziening en het bredere militaire ondersteuningssysteem.
Samenvatting: Vier kritieke tekortkomingen
2. NATIONALE CONCENTRATIE VAN RAFFINADERIJEN.
Israël beschikt niet over een geografisch gediversifieerd binnenlands raffinagesysteem. Twee faciliteiten dragen in feite de volledige nationale last. De huidige planningsbasis bedraagt ongeveer 82,3 kb/d diesel en 22,0 kb/d vliegtuigbrandstof/kerosine; Haifa levert ongeveer tweederde van de gecombineerde middendestillaten en ruwweg 70% van de diesel. Het verlies van alleen Haifa leidt tot een tekort van 52 kb/d in het scenario van langdurige oorlog. Het verlies van beide faciliteiten maakt een einde aan de binnenlandse bevoorrading.
2. BESTAANDE STRUCTURELE KWETSBAARHEID.
Haifa is operationeel, maar het is geen volledig veerkrachtige installatie. De afhankelijkheid van onderling verbonden systemen voor stroom, stoom, elektriciteit, pijpleidingen en overslag maakt het complex kwetsbaar voor common-mode-storingen. Het strategische gevaar ligt niet alleen in de verminderde nominale capaciteit; het is dat verdere functionele verstoringen zich tegelijkertijd over meerdere verwerkings- en ondersteuningssystemen zouden kunnen verspreiden.
3. GEEN GEWAARBORGD VERVANGEND SYSTEEM
Als beide raffinaderijen niet beschikbaar zijn, moet in het scenario van een langdurige oorlog ongeveer 88 kb/d aan middendestillaten afkomstig zijn uit toegankelijke voorraden en import. De aanvoer vanuit de Zwarte Zee is sterk beperkt, de wereldwijde handel in vliegtuigbrandstof en diesel staat onder druk, de raffinagecapaciteit in de Golfregio is aangetast en elk geïmporteerd vat blijft afhankelijk van verzekering, verscheping, ontvangst, certificering en interne distributie. Israël heeft inkoopopties, maar beschikt niet over een gegarandeerde back-up-architectuur die in staat is om zijn raffinagesysteem op grote schaal te vervangen.
4. DE MILITAIRE POSITIE IS VERBONDEN MET MIDDENSTOFEN.
De Israëlische luchtmacht is van cruciaal belang voor afschrikking, binnenlandse verdediging, bereik op lange afstand en elk langdurig conflict op meerdere fronten. Vliegtuigbrandstof houdt vliegtuigen in de lucht; diesel houdt het systeem in stand dat luchtmacht mogelijk maakt – luchtverdediging, mobiliteit op de grond, logistiek, communicatie, noodstroomvoorziening, onderhoud en de continuïteit van de bases. Een brandstofcrisis ondermijnt daarom de gehele militaire positie, niet alleen de luchtvaart op zichzelf.
Laat me dit even voor u samenvatten. Tijdens de eerste vijf weken van „Epic Fury“ werden de Israëlische raffinaderijen in Haifa en Ashdod getroffen en liepen ze aanzienlijke schade op. Deze twee raffinaderijen zijn essentieel voor het vermogen van Israël om diesel en vliegtuigbrandstof te produceren. Op dit moment redt Israël zich nog net, maar het beschikt niet over substantiële reserves.
Verdere schade aan die raffinaderijen zou een brandstofcrisis voor Israël veroorzaken, met name wat betreft het vermogen om vliegtuigbrandstof te produceren. Zonder vliegtuigbrandstof zou het vermogen van Israël om Libanon en Gaza te blijven bombarderen ernstig worden beperkt, zo niet volledig tenietgedaan. Een tekort aan diesel zou ook de grondoperaties van Israël lamleggen. Kortom, hernieuwde Iraanse aanvallen op de Israëlische raffinaderijen zouden Israël mogelijk niet in staat stellen om militaire operaties voort te zetten.
Wat vindt u daarvan?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Waarom heeft Iran de raffinaderijen van Israël niet uitgeschakeld als dit een einde of een sterke beperking zou betekenen van de aanvallen van Israël op Libanon,Syrië en Iran?