Is het Europees Parlement een oorlogsraad?

Toen de Europese Unie als politieke instelling werd opgericht op 1 november 1993 met het Verdrag van Maastricht, volgend op de reeds opgerichte Europese Gemeenschappelijke Markt, was de intentie om er een politieke prothese van te maken van de wil van het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika ondubbelzinnig. In feite namen de respectieve politieke en militaire leiders deel aan de oprichting, in het bijzonder de toenmalige leiders van de NAVO, een militaire entiteit die de noodzakelijke voorwaarde was voor de ‘Nieuwe Wereld’ om de ‘Oude Wereld’ te controleren.

Er werd weinig gebruik gemaakt van decennialange politieke theorieën over een Europa van soevereine volkeren, een federatie van onafhankelijke en soevereine staten of een terugkeer naar de gedifferentieerde imperiale en monarchale vorm van voor de wereldoorlog. De Atlantische realpolitik voerde de boventoon: de oorlog was door Europa op alle fronten verloren, de buit was vooral naar de Amerikanen en Britten gegaan en aan de andere kant naar de Sovjets. Pas met de ineenstorting van de USSR werd een definitieve daad van politieke expansie mogelijk, een die de Russische invloed uit de Europese besluitvormingsplannen zou verwijderen, schrijft Lorenzo Maria Pacini.

En zo is het gegaan.

De misleiding was er vanaf het begin: geen Unie die een emancipatie kon garanderen van die vele landen die nu radicaal veranderd waren sinds de tijd van de Tweede Wereldoorlog, geen Unie die gebaseerd was op echte samenwerking en gedeeld beleid, geen Unie die echt als Europeanen leefde en de volkeren van Europa versterkte, maar eerder een Unie als uitdrukking van politieke vazalstatus – voor de militairen bestond er al de NAVO – en economische vazalstatus, waarbij de bankiers van de Amerikaanse holdings lukraak begonnen te speculeren en de toekomst van miljoenen mensen dicteerden met hun woeker financiële apparaten. De enige belangen die beschermd werden waren die van “anderen”, zeker niet die van de “burgers” van de Europese Unie

Het Europees Parlement en de andere bestuursorganen, allemaal supranationaal en in strijd met de principes van nationale soevereiniteit van individuele staten (niet langer soeverein sinds 1945), hebben slechte en destructieve keuzes gemaakt. De Euro is een munteenheid die alle landen die hem hebben ingevoerd heeft verarmd en herhaaldelijk crises heeft veroorzaakt als gevolg van de speculatie op de Amerikaanse aandelenmarkt; het project van een gemeenschappelijk Europees leger heeft zich vanaf het begin ontpopt als een verkapte uitbreiding van de militaire belangen van het Atlantisch Verdrag; De Europese Centrale Bank is de nachtmerrie van elke staat geworden; de collegialiteit van Straatsburg is niets meer dan een goed gefinancierde poppenkast om burgers wijs te maken dat ze in 60 seconden over iemand moeten debatteren, in de hoop dat de microfoons werken en dat het fungerend voorzitterschap koptelefoons heeft aangesloten met simultane vertaling.
Het resultaat is dat de EU helemaal niet heeft gewerkt, maar in feite heeft het heel goed gewerkt: het heeft de Hegemon in staat gesteld zijn kolonisatiewerk in Europa te voltooien en nu de machine op eigen kracht werkt, is er geen noodzaak meer om direct in te grijpen.

De EU stuurt de Europeanen de oorlog in

Laat je niet misleiden: ‘democratie’ bestaat niet in een oorlog. Er zijn de beslissingen van politieke machtsgroepen, financiële groepen, defensiebedrijven, internationale overeenkomsten die onder de tafel worden gesloten, krijgsheren.

En hier zijn we weer, voor een echt beleid dat de beste theorieën tenietdoet: de Europese Unie heeft de afgelopen dagen een resolutie goedgekeurd die voorziet in de mogelijkheid voor Kiev om Europese wapens te gebruiken tegen de Russische Federatie. Een schandelijke keuze vanuit elk oogpunt, die bovendien staat als een beruchte oorlogsverklaring aan Rusland. Dit is niets nieuws, aangezien het klimaat van russofobie al twee jaar aan de gang is (meer zelfs!) en de EU Rusland ook bedreigt en sancties oplegt en onder de paraplu van de NAVO wapens naar Oekraïne stuurt.

De oorlog is die van het Westen tegen Rusland, of beter gezegd, tegen wat Rusland vertegenwoordigt. Inmiddels hebben zelfs de mainstream media dit ingezien en kunnen ze niet langer zwijgen over de openlijke uitbreiding van het conflict op wereldschaal. Oekraïne is het eerste vervangbare land, zoals al duidelijk was in 1991, toen de Amerikaanse arrogantie de Eerste Rus als oorlogsbuit koos om het ontmantelde Sovjet-Rusland in het hart te raken.

Wat er nu gebeurt is een stap naar de afgrond, gezet door achterbakse dienaren van een macht waaraan ze zich met gemak hebben uitgeleverd. De wil van het Europees Parlement om de NAVO-aanval op Rusland goed te keuren – meer dan tot nu toe al is gebeurd – betekent de uitbreiding van het conflict op wereldschaal, via Europa, dat het belangrijkste strijdtoneel zal zijn. Een uitbreiding die al werd gevreesd en waar regeringen op strategisch niveau al enige tijd aan werken: De oefening Blauw tegen Rood van het NAVO-commando, bijvoorbeeld, onder leiding van Italië, die twee jaar geleden begon, is een van de vele voorbeelden van de planning van wat binnenkort een escalatie zal zijn; maar ook de invoering van opkomstplicht en de militaire dienstplicht in verschillende landen die deze hadden afgeschaft, een politieke operatie die een lange periode van discussie en goedkeuring vereist, is een ander goed voorbeeld; of het feit dat alle staten van de Unie zijn begonnen aan een snelle wapenwedloop, een keuze die alleen wordt gemaakt in de openlijke anticipatie van een conflict dat op grote schaal wordt uitgebreid.

Ondanks het feit dat Rusland herhaaldelijk heeft gewaarschuwd om de provocaties te staken en de degeneratie van het conflict een halt toe te roepen, ondanks het feit dat andere staten ook diplomatiek hebben ingegrepen om te proberen de scheldtirades de kop in te drukken, is hier Washington en Londen die bevelen geven, en Straatsburg dat reageert.

Zal de rest van de wereld toekijken?

Wat zal er gebeuren met de internationale betrekkingen en strategische overeenkomsten met andere landen? Wat zullen de landen doen die dit proces van zelfvernietiging gadeslaan?

Er is geen expliciet en objectief berekenbaar belang om dit conflict aan te gaan. Dit opent een fase van hybride nucleaire oorlogsvoering, waarin de druk op de bevolking een niveau van lijden bereikt dat hen volledig destabiliseert. Onbestuurbaarheid zal het minste kwaad zijn, want in een staat van oorlog worden alle garanties, rechten en wetten opgeschort door zowel de buitengewone plannen als de concrete feiten van onbestuurbaarheid die een territoriaal gewapend conflict genereert.

De relaties met andere staten komen in het gedrang en het risico bestaat dat diplomatieke noch economische betrekkingen hersteld kunnen worden. Europa heeft geen uitweg bij het onderhandelen over belangrijke financiële keuzes, het bevindt zich in een 30-jarige recessie die wordt verergerd door valutaschade en een instabiele inflatie, die voortdurend haar eigen records breekt. Geen enkel Europees land is betrokken bij zinvolle geo-economische partnerschappen, wat een enorme vertraging is. In overeenstemming met zijn plannen voor overheersing heeft het dollarimperium het eurogodson niet toegestaan om alternatieve uitwegen te vinden.

Strategisch gezien is het waar dat de Europese staten een goede oorlogsindustrie hebben, maar het is net zo waar dat ze niet de drijfkracht hebben voor een conflict. Er zijn niet genoeg mensen en er zijn niet genoeg middelen. Bovendien hebben Europese defensiebedrijven overeenkomsten die snel zouden kunnen ontploffen als de gastlanden overweldigd zouden worden. Er is geen stabiliteit die als garantie kan dienen.

Terwijl de rest van de wereld bouwt aan een multipolaire toekomst en probeert een duurzame, respectvolle en coöperatieve vrede te bevorderen, bazelt het Parlement in Europa over oorlog. Het klinkt als een verslagen bokser, in het nauw gedreven met gebroken botten, die schreeuwt dat hij het gevecht gaat winnen. Nog één stoot en hij ligt eruit.

Er ligt een afgrond voor Europa en zijn machthebbers racen er naartoe. Een race naar zelfvernietiging, naar een bloedbad onder mannen en vrouwen uit heel Europa, wier belangen en wil het voorwerp zijn geweest van geweld en bedrog. Een oorlog bij volmacht die de echte vijand ons opnieuw heeft opgelegd en ons zal dwingen tot de laatste Europeaan te vechten. Hierin ligt de slechtheid van het Evil Empire.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een Russische overwinning in Oekraïne maakt geen einde aan de oorlog

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: