De afgelopen dagen verschenen twee opmerkelijke artikelen. Ze houden verband met elkaar, aangezien beide auteurs doorgewinterde rechtse strategen zijn die nauw betrokken waren bij de regering van George W. Bush en haar oorlog tegen Irak.
Het eerste artikel is van Turki Al-Faisal:
Hij is een kleinzoon van de stichter van Saoedi-Arabië, koning Abdulaziz, en zoon van koning Faisal. Hij is voorzitter van het Centrum voor Onderzoek en Islamitische Studies van de Koning Faisal Stichting.
Van 1979 tot 2001 was prins Turki directeur-generaal van Al Mukhabarat Al ‘Ammah, de inlichtingendienst van Saoedi-Arabië. Hij trad af op 1 september 2001, tien dagen voor de aanslagen van 11 september, waarbij 15 Saoedische staatsburgers Amerikaanse passagiersvliegtuigen kaapten.
Prins Turki was vervolgens ambassadeur bij het Britse hof en in de Verenigde Staten.
In een opiniestuk dat zaterdag verscheen in het semi-officiële Arab News onthult Faisal de grote samenzwering achter de Amerikaanse oorlog tegen Iran, schrijft Bernhard.
Hoewel de Saoedi’s geïrriteerd zijn door Iran, erkennen ze wel dat het niet de echte boosdoener is die de chaos heeft veroorzaakt waarin de hele Golfregio zich nu bevindt:
Toen Iran en anderen probeerden het Koninkrijk in de vuurzee van vernietiging te sleuren, koos ons leiderschap ervoor de pijn te verdragen die door een buurland werd veroorzaakt, om zo het leven en de bezittingen van zijn burgers te beschermen. Als het Koninkrijk had gewild – en het is daartoe in staat – om op gelijke wijze op Iran te reageren door Iraanse faciliteiten en belangen te vernietigen, had dat kunnen leiden tot de vernietiging van Saoedische oliefaciliteiten en ontziltingsinstallaties langs de kust van de Arabische Golf, en zelfs diep in het Koninkrijk.
Als het Israëlische plan om een oorlog tussen ons en Iran te ontketenen was geslaagd, zou de regio in ruïne en verwoesting zijn gestort. Duizenden van onze zonen en dochters zouden zijn omgekomen in een strijd waarin wij geen belang hadden. Israël zou erin zijn geslaagd zijn wil aan de regio op te leggen en de enige speler in onze omgeving te blijven.
Dankzij de wijsheid en vooruitziendheid van kroonprins Mohammed bin Salman heeft het Koninkrijk de verschrikkingen van de oorlog en de verwoestende gevolgen daarvan weten te vermijden. Samen met Pakistan dooft het nu inderdaad het vuur van de strijd, helpt het escalatie te voorkomen en geeft het voorstanders van vrede hoop dat zij zich gerust kunnen voelen over het leven van hun dierbaren en de veiligheid van hun belangen.
Het opiniestuk ontkracht alle geruchten die werden verspreid door zionistische propagandisten die beweerden dat de Saoedi’s aandrongen op een uitbreiding van de oorlog.
Sinds de Chinese gematigdheid drie jaar geleden heeft geleid tot een politiek akkoord tussen Iran en Saoedi-Arabië, is er geen grote confrontatie meer geweest tussen die landen. Ondanks de oorlog verwelkomt Saoedi-Arabië Iraanse pelgrims voor de hadj. Hoewel Iran Amerikaanse installaties in Saoedi-Arabië heeft aangevallen, heeft het zich onthouden van aanvallen op belangrijke Saoedische oliebelangen. Als gevolg daarvan boekt Saudi Aramco, de staatsoliemaatschappij, recordwinsten.
Het standpunt van Saoedi-Arabië is een van de vele tekenen dat de VS zijn hegemonie in de Golf heeft verloren.
Een tweede opiniestuk, van de aartsneoconservatief Robert Kagan in het oorlogszuchtige tijdschrift The Atlantic, bevestigt die visie. Kagan, die de regering-Bush/Cheney had aangespoord tot een oorlog tegen Iran, geeft toe dat de VS de oorlog tegen Iran heeft verloren:
Schaakmat in Iran – Washington kan de gevolgen van het verlies van deze oorlog niet ongedaan maken of beheersen – (gearchiveerd) – Atlantic
Het is moeilijk om een moment te bedenken waarop de Verenigde Staten een totale nederlaag leden in een conflict, een tegenslag die zo beslissend was dat het strategische verlies noch hersteld, noch genegeerd kon worden.
…
Een nederlaag in de huidige confrontatie met Iran zal van een geheel andere aard zijn. Deze kan noch hersteld, noch genegeerd worden.
Er zal geen terugkeer zijn naar de status quo ante, geen uiteindelijke Amerikaanse triomf die de aangerichte schade ongedaan zal maken of overwinnen. De Straat van Hormuz zal niet “open” zijn, zoals het ooit was. Met de controle over de straat komt Iran naar voren als de belangrijkste speler in de regio en een van de belangrijkste spelers in de wereld. De rollen van China en Rusland, als bondgenoten van Iran, worden versterkt; de rol van de Verenigde Staten wordt aanzienlijk verminderd. In plaats van de Amerikaanse kracht te tonen, zoals voorstanders van de oorlog herhaaldelijk hebben beweerd, heeft het conflict een Amerika blootgelegd dat onbetrouwbaar is en niet in staat is om af te maken wat het is begonnen. Dat zal een kettingreactie over de hele wereld teweegbrengen, terwijl vrienden en vijanden zich aanpassen aan het falen van Amerika.
Kagan erkent dat de VS geen uitweg heeft uit dit dilemma:
Zelfs als Trump zijn dreigement om de Iraanse “beschaving” te vernietigen door middel van meer bombardementen zou uitvoeren, zou Iran nog steeds in staat zijn om vele raketten en drones te lanceren voordat het regime ten val zou komen – ervan uitgaande dat het ten val zou komen. Slechts een paar succesvolle aanvallen zouden de olie- en gasinfrastructuur van de regio jarenlang, zo niet decennia lang, lamleggen, waardoor de wereld, en de Verenigde Staten, in een langdurige economische crisis zouden worden gestort. Zelfs als Trump Iran zou willen bombarderen als onderdeel van een exitstrategie – om stoer over te komen en zo zijn terugtrekking te maskeren – kan hij dat niet doen zonder deze catastrofe te riskeren.
Als dit geen schaakmat is, komt het daar dicht bij in de buurt.
Kagan overweegt het alternatief, een totale oorlog tegen Iran, maar verwerpt dit als een slechtere weg die waarschijnlijk tot een nog grotere mislukking zal leiden:
Tenzij de VS bereid is een grootschalige grond- en zeeoorlog te voeren om het huidige Iraanse regime omver te werpen en vervolgens Iran te bezetten totdat een nieuwe regering voet aan de grond kan krijgen; tenzij het bereid is het verlies te riskeren van oorlogsschepen die tankers door een omstreden zeestraat begeleiden; tenzij het bereid is de verwoestende langetermijnschade aan de productiecapaciteiten van de regio te accepteren die waarschijnlijk het gevolg zal zijn van Iraanse vergeldingsacties – zou nu weglopen de minst slechte optie kunnen lijken. Politiek gezien zou Trump wel eens kunnen denken dat hij meer kans heeft om een nederlaag te doorstaan dan een veel grotere, langere en duurdere oorlog te overleven die nog steeds op een mislukking zou kunnen uitlopen.
Een nederlaag voor de Verenigde Staten is daarom niet alleen mogelijk, maar ook waarschijnlijk. Zo ziet die nederlaag eruit.
…
De nieuwe status quo in de zeestraat zal ook een aanzienlijke verschuiving in relatieve macht en invloed teweegbrengen, zowel regionaal als wereldwijd. In de regio zullen de Verenigde Staten zich als een papieren tijger hebben bewezen, waardoor de Golfstaten en andere Arabische staten gedwongen worden Iran tegemoet te komen. Zoals de Iran-deskundigen Reuel Gerecht en Ray Takeyh onlangs schreven: “De Arabische economieën in de Golf zijn opgebouwd onder de paraplu van de Amerikaanse hegemonie. Haal dat weg – en de vrijheid van scheepvaart die daarmee gepaard gaat – en de Golfstaten zullen onvermijdelijk bij Teheran moeten aankloppen.”
Zij zullen niet de enigen zijn. Alle landen die afhankelijk zijn van energie uit de Golf zullen hun eigen afspraken met Iran moeten maken. Welke keuze hebben ze?
Kagan is van mening dat het verlies van de oorlog tegen Iran veel bredere gevolgen zal hebben voor de positie van de VS wereldwijd:
De wereldwijde aanpassing aan een post-Amerikaanse wereld versnelt. De eens zo dominante positie van Amerika in de Golf is slechts het eerste van vele slachtoffers.
Later deze week zal de Amerikaanse president Donald Trump naar verwachting een bezoek brengen aan China. Een vooruitblik van de regering op het bezoek, gepubliceerd in de Financial Times (gearchiveerd), doet alsof de VS hun oorlog nog steeds kunnen gebruiken om wereldwijd druk uit te oefenen:
“Ik verwacht dat de president druk zal uitoefenen,” zei een Amerikaanse functionaris tegen verslaggevers tijdens een briefing.
Hij zei dat Trump eerdere gesprekken met Xi zou hervatten over de steun van China aan Iran en Rusland, waaronder het leveren van componenten voor tweeërlei gebruik en mogelijke wapenexporten.
“Ik verwacht dat dat gesprek zal worden voortgezet. Ik denk dat jullie de afgelopen dagen al enkele maatregelen, dat wil zeggen sancties, van Amerikaanse zijde hebben gezien die ongetwijfeld deel zullen uitmaken van dat gesprek,” voegde de functionaris eraan toe.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft vrijdag sancties opgelegd aan drie Chinese satellietbedrijven voor het leveren van beeldmateriaal en andere diensten aan Iran, waarmee het land militaire aanvallen op Amerikaanse troepen in het Midden-Oosten kon uitvoeren. Het ministerie van Financiën heeft ook Yushita Shanghai International Trade gesanctioneerd voor het helpen van Iran bij de import van draagbare luchtverdedigingssystemen [Manpads] uit China.
Trump heeft nog steeds niet ingezien dat, nu hij de oorlog heeft verloren, het sanctiespel ook voorbij is. Het is zeker niet in het belang van China, of van wie dan ook, om de VS te helpen de hegemonie terug te winnen die het nu in de Golf heeft verloren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Usa, het land van oorlog en chaos krijgt nu de rekening gepresenteerd van hun eigen, decennia lang, gevoerd (wan)beleid van overheersing, leegplunderen en in chaos achterlaten. Dollars, dollars en nog VEEL meer dollars voor…., juist de zxx elite zooi.
De rupsen nooit genoeg. En Europa gaat met dit huidige gevoerde (wan) beleid dezelfde weg. De door de EU bende / nato terreurorganisatie geplande oorlog tegen Rusland, kent maar een verliezer. En dat is NIET Rusland.
Alles mooi en aardig, maar naast Trump zijn er meer mensen die baat hebben bij oorlog.
Het is nog altijd los van stijgende olieprijzen een lucratief zaakje voor velen.
Even uit de losse pols:
– Investeringen in de wapenindustrie en stijgende aandelen.
– Taxopbrengst voor hogere benzineprijzen.
(nederlandse belasting voor 1 liter benzine bedraagt voor de burgers momenteel 50-55%)
– Banken die geld uitlenen aan bedrijven in nood.
– migratie met haar verdienmodellen in land van aankomst en herkomst
Trump is gewoon het gezicht van het democratische westen zonder de gebruikelijke facade.
Hij beslist dit echt niet alleen, al doet hij dit zo voorkomen.
From the Occidental Oberver:
Neocon Robert Kagan: U.S. should “engage in a full-scale ground and naval war to remove the current Iranian regime, and then to occupy Iran until a new government can take hold.”