Instortend Imperium: VS overklast in bewapening, hoeveelheid, productie

Op 29 juli publiceerde de door het Pentagon gefinancierde “denktank” RAND Corporation een baanbrekende beoordeling van de staat van het Amerikaanse leger en Washington’s 2022 National Defense Strategy (NDS), opgesteld door een door het Congres in het leven geroepen commissie van “niet-gouvernementele experts op het gebied van nationale veiligheid.” De bevindingen zijn grimmig, een onverbiddelijk sombere analyse van elk aspect van de opgeblazen, aftakelende wereldwijde militaire machine van het imperium. Kort samengevat is de VS op geen enkele zinvolle manier “voorbereid” op serieuze “concurrentie” met haar belangrijkste tegenstanders – en kwetsbaar of zelfs aanzienlijk overklast op elk gebied van oorlogvoering.

De 2022 NDS werd in oktober van dat jaar met veel tamtam uitgebracht. De inhoud ervan verkondigde op bombastische wijze een gedurfde, allesomvattende routekaart te bieden voor hoe de Amerikaanse nationale veiligheidsstaat en al zijn onderdelen zouden evolueren en zich zouden aanpassen aan “dramatische veranderingen in geopolitiek, technologie, economie en onze omgeving”. Met de belofte om de hegemonie van Washington voor “de komende decennia” veilig te stellen, verklaarde de inleiding van de Strategie hoogdravend dat het Pentagon het zowel aan het Amerikaanse leger als aan het publiek verplicht was:

“Om een duidelijk beeld te schetsen van de uitdagingen die we verwachten aan te gaan in de cruciale jaren die voor ons liggen – en we zijn hen een duidelijke en rigoureuze strategie verschuldigd voor het bevorderen van onze defensie- en veiligheidsdoelen… Van het helpen beschermen van het Amerikaanse volk, het bevorderen van de veiligheid in de wereld, het benutten van nieuwe strategische kansen en het realiseren en verdedigen van onze democratische waarden.”

Spoel door naar vandaag en de beoordeling van de RAND Commissie van de NDS kan niet vernietigender zijn. Het begrip van het Pentagon van de economische, militaire en politieke bedreigingen voor de “belangen van de VS” die uitgaan van China en Rusland en het opkomende, wereldbepalende partnerschap van die twee – voor zover ze überhaupt werden erkend – is gevaarlijk gebrekkig, zo niet onbestaand. En de voorstellen van de NDS om deze problemen op te lossen en de wereldwijde dominantie van het Imperium te behouden, worden in het beste geval vreselijk ontoereikend bevonden, in het slechtste geval ronduit misleidend, schrijft Kit Klarenberg.

Meerdere tegenstanders

De NDS had één ding goed begrepen: China en Rusland vormen een grote bedreiging voor het Imperium en “proberen actief wereldwijd de invloed van de VS te ondermijnen.” Vooral Peking werd bestempeld als een “grote uitdaging” op economisch en militair gebied, gezien de buitengewone snelheid en omvang van de wetenschappelijke en technologische innovatie en groei van het land. De NDS ging er echter van uit dat Washington een grote voorsprong had op zijn rivaal en dat het verder vergroten van die voorsprong snel en gemakkelijk haalbaar was. Het RAND-rapport is het daar op zijn zachtst gezegd niet mee eens:

“Wij geloven dat de omvang van de dreigingen waarmee de VS wordt geconfronteerd onderschat is en aanzienlijk erger… In veel opzichten is China de VS voorbijgestreefd… in defensieproductie en groei van de troepenmacht en, in toenemende mate, in troepencapaciteit en het is vrijwel zeker dat dit zo zal blijven… [Beijing] heeft het militaire voordeel van de VS in het westelijke deel van de Stille Oceaan grotendeels tenietgedaan door twee decennia van gerichte militaire investeringen. Zonder significante verandering door de VS zal het machtsevenwicht blijven verschuiven in het voordeel van China.”

Deze nijpende situatie wordt nog eens versterkt door China’s “no limits” partnerschap met Rusland, ondertekend in februari 2022, en expliciet “gericht op het uitdagen van het internationale leiderschap van de VS.” De ontluikende alliantie van het paar met het Mondiale Zuiden, in het bijzonder Iran en Noord-Korea, verergert de situatie nog. Alliantie en samenwerking tussen deze landen betekent dat ze allemaal “moediger” worden, wat weer ten koste gaat van Washingtons “troepenplanning en troepenstructuur… ontworpen om agressie door anderen af te schrikken, wanneer de VS elders in een conflict verwikkeld is.”

Deze steeds verder uitdijende unie van ontevreden landen – door RAND stompzinnig “An Axis of Growing Malign Partnerships” genoemd – betekent dat “pogingen om deze staten te isoleren en te dwingen met internationale middelen – zoals sancties, embargo’s en censuur – veel moeilijker zullen zijn.” Nog ernstiger is dat het “de kans vergroot dat een conflict met één van hen zich uitbreidt naar meerdere fronten, waardoor gelijktijdig een beroep wordt gedaan op de middelen van de VS en de geallieerden”:

“De VS moet er op zijn minst van uitgaan dat als het een direct conflict aangaat waarbij Rusland, China, Iran of Noord-Korea betrokken zijn, dat land zal profiteren van economische en militaire hulp van de anderen… Deze nieuwe groepering van naties die tegen de belangen van de VS zijn, creëert een reëel risico, zo niet de waarschijnlijkheid, dat een conflict waar dan ook kan uitgroeien tot een multi-theater of wereldwijde oorlog… Nu Amerikaanse tegenstanders nauwer samenwerken dan voorheen, moeten de VS en hun bondgenoten voorbereid zijn om een as van meerdere tegenstanders te confronteren.”

Het partnerschap tussen Beijing en Moskou is sinds februari 2022 alleen maar verdiept. In de woorden van Stockholm’s Institute for Security and Development Policy: “De wereldorde is in de Russische en Chinese opvattingen veel ongunstiger en vijandiger geworden en heeft nauwere banden en onwrikbare wederzijdse steun gerechtvaardigd.” De revolutionaire geopolitieke vertakkingen van hun alliantie waren overduidelijk toen de NDS datzelfde jaar werd gepubliceerd. Toch werd er in dat document met geen woord gerept over de “no limits” relatie.

Het voor de hand liggende vooruitzicht dat een oorlog van de VS tegen één van de twee onvermijdelijk een oorlog met de ander zou betekenen – een dreiging die nu des te dodelijker is door de uitbreiding van de alliantie – werd evenmin overwogen. Het Imperium heeft het grote geluk dat een dergelijk conflict in de twee jaar sinds de publicatie van de NDS niet heeft plaatsgevonden. Zoals het rapport van de Commissie in forensisch detail beschrijft, zou Washington bijna volledig weerloos zijn in zo’n scenario en waarschijnlijk vrijwel onmiddellijk verslagen.

Meerdere passages hekelen het gebrek aan “paraatheid” van het Amerikaanse leger voor een grootschalig conflict. Recente “crises”, waaronder de genocide van de Zionistische entiteit in Gaza, “hebben geleid tot ongeplande troepenverplaatsingen naar Europa en het Midden-Oosten, waardoor een grote vraag is ontstaan naar ‘gestresste’ troepenonderdelen met meerdere vereisten in verschillende gebieden, zoals luchtverdediging en bijtanken vanuit de lucht.” Daarnaast heeft de “constante vraag naar aanwezigheidsoperaties, oefeningen en veiligheidssamenwerkingsactiviteiten de uitdagingen op het gebied van paraatheid verergerd, vooral in combinatie met de trainingsvereisten ter voorbereiding op grootmachtconcurrentie en conflicten.” Ondertussen:

“De Amerikaanse marine heeft ook te kampen met paraatheidsproblemen die voortkomen uit het hoge operationele tempo, verouderende schepen, achterstanden op scheepswerven en bemanning-vermoeidheid. Voortdurende ongelukken op zee en in de militaire luchtvaart vormen een risico voor de veiligheid van de troepen en zijn symptomatisch voor een afnemende paraatheid, die zowel een gebrek aan ervaring als de toegenomen complexiteit van de toekomstige oorlogsvoering weerspiegelt. De gestage eisen van het voeren van campagnes op een kleinere militaire macht – en een nog kleiner aantal responsieve, gemoderniseerde en gevechtskwaliteiten – heeft de paraatheid van de strijdkrachten onder druk gezet.”

Betaalbare kosten

Het is niet alleen het te dun verspreid zijn op het grote schaakbord dat betekent dat de militaire machine van het Imperium “zowel de mogelijkheden als de capaciteit mist die nodig zijn om er zeker van te zijn dat het kan afschrikken en zegevieren in gevechten.” Munitie, of het gebrek daaraan, is een fatale gevoeligheid. “Buitengewone” niveaus van “consumptie en vraag” naar Amerikaanse wapens “door bondgenoten en partners in Europa,” gecombineerd met de hebzuchtige honger van de Zionistische entiteit naar zware bommen, hebben ervoor gezorgd dat Washingtons eigen voorraden “nu al ontoereikend zijn voor een hoogstaand conflict.”

Het vernieuwen van die voorraden, laat staan het Imperium uitrusten voor een toekomstige oorlog, zal niet eenvoudig zijn. De RAND-commissie ontdekte dat Washingtons “defensie-industriële basis” absoluut “niet in staat is om te voldoen aan de behoefte aan uitrusting, technologie en munitie” van de VS, laat staan van zijn bondgenoten. “Een langdurig conflict, vooral in meerdere gebieden, zou een veel grotere capaciteit vereisen om wapens en munitie te produceren, te onderhouden en aan te vullen dan momenteel het geval is, aldus het rapport. Het opnieuw opbouwen van die capaciteit “vereist een grotere urgentie en meer middelen” en “moet een topprioriteit blijven” voor het Pentagon.

Decennialang heeft het Amerikaanse leger “geavanceerde technologie gebruikt om zijn beslissende voordeel te behalen.” Deze “aanname van onbetwiste technologische superioriteit” van het Imperium betekende dat Washington “de luxe had om exquise capaciteiten te bouwen, met lange aankoopcycli en weinig tolerantie voor mislukkingen of risico’s.” Die dagen zijn echter al lang voorbij, nu China en Rusland “technologie steeds sneller integreren” en “zelfs relatief onontwikkelde actoren” zoals de Jemenitische Ansar Allah “in staat zijn om moderne technologie (bijv. drones) te verkrijgen en te gebruiken voor strategisch effect.”

Het Imperium houdt het nu al niet bij en zal in elke toekomstige oorlog “nieuwe technologieën moeten blijven ontwikkelen, adopteren en itereren met grotere snelheid en op grotere schaal en tegen betaalbare kosten,” terwijl tegelijkertijd “bestaande munitie” voor een “langdurige” periode moet worden aangevuld “om gelijke tred te houden met de behoeften van de oorlogsvoerders.” De huidige onderzoeks-, ontwikkelings- en inkoopsystemen van het Pentagon waren volgens de Commissie volstrekt ontoereikend voor deze taak. En Amerika’s “defensie industriële basis” brokkelt vandaag de dag af en heeft te kampen met een groot aantal schadelijke problemen:

“Deze tekortkomingen zijn onder andere de verslechterende staat van defensiedepots, problemen met contractonderhoud en de onderproductie van reserveonderdelen. Het resultaat is een Amerikaans leger dat vandaag minimaal operationeel klaar is, maar waarschijnlijk niet klaar zal zijn voor morgen… [De VS] is niet in staat om de wapens, munitie en andere apparatuur en software te produceren die nodig zijn om zich voor te bereiden op en deel te nemen aan grote machtsconflicten. Consolidatie en onderinvestering hebben geleid tot te weinig bedrijven, lacunes in het personeelsbestand, onvoldoende productie-infrastructuur en fragiele toeleveringsketens.”

Om deze problemen aan te pakken roept de Commissie op om enorme hoeveelheden geld in eigen land te besteden aan “de capaciteit om munitie te bouwen,” “de herkapitalisatie van wapenfabrieken” en “geavanceerde fabricage en verdere opslag van munitie”. Ondertussen moet het Pentagon “samenwerken met andere landen om de productiecapaciteit voor munitie uit te breiden” en er tegelijkertijd voor zorgen “dat het alle munitie op voldoende grote schaal kan kopen om de gewenste operationele effecten te leveren.”

Natuurlijk geeft het Imperium al exorbitante bedragen uit aan het operationeel houden van zijn bestaande onderbewapende, in de minderheid zijnde, ondergeproduceerde militaire machine, die het eerste contact met een echte oorlog niet zou overleven. Dit vereist het drukken van verbazingwekkende hoeveelheden dollars, die op hun beurt zo’n hoge inflatie veroorzaken dat wapenleveranciers nu contracten met het Pentagon afwijzen en bestaande contracten verscheuren omdat ze “money-losers” zijn geworden. Het antwoord van Washington? Het defensiebudget van de VS wijst nu meer dan $1 miljard aan nieuw gedrukt geld toe om hen te compenseren voor inflatiegerelateerde verliezen.

We zijn in een vreemd, laat Imperium tijdperk beland, vergelijkbaar met de Glasnost van de Sovjet-Unie, waarin elementen van de Amerikaanse imperiale brain trust met verblindende helderheid kunnen zien dat Washingtons hele hegemoniale wereldwijde project snel en onomkeerbaar door zijn laatste handelingen heen struikelt, en dit ook publiekelijk aankondigen – maar hun inzicht vertaalt zich niet in ontwijkende regeringsacties in eigen land. Het rapport van de RAND-commissie heeft geen enkele mainstreamaandacht gekregen, wat aantoont dat er geen gelijktijdige inspanning is om instemming te kweken voor de radicale, verstrekkende voorschriften.

Als we in een unipolair tijdperk zouden leven, zou er onmiddellijk een veelzijdige PR-campagne volgen om Amerikanen te overtuigen van de rechtschapenheid van de missie van het Imperium en de noodzaak om miljarden, zo niet triljoenen, te investeren in de “verdediging” van de VS. Het stilzwijgen van de media over de bevindingen van de Commissie weerspiegelt per definitie een omertà onder de Amerikaanse politieke klasse. De “disconnect” tussen de operationele en industriële planning van het Pentagon die door RAND werd geïdentificeerd zal blijven bestaan. Dat geldt ook voor de militaire onmacht van de VS.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Vervagend imperium: De waanzinnige hulpkruistocht en het existentiële moment van de NAVO in Oekraïne – Dood van een hegemoon?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: