Hoogverraad en collaboratie in Europa

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden wrede represailles genomen tegen degenen die met of voor de Duitsers hadden gewerkt. Velen die hadden gecollaboreerd bleven ongedeerd en velen die werden gedood omdat ze collaborateurs waren, waren niet schuldig. Het was dus op zijn zachtst gezegd een zeer ruwe en totaal willekeurige afrekening. De slachtoffers, zo werd beweerd, werden gestraft voor collaboratie met de Duitsers en voor verraad en hoogverraad.

In Frankrijk werden minstens 100.000 mensen vermoord, vaak op de meest beestachtige manier, omdat ze een echte of ingebeelde collabo waren , zoals collaborateurs in Frankrijk werden genoemd. De daders, meestal zelfbenoemde “verzetsstrijders”, hoefden zich nooit te verantwoorden voor hun misdaden en bleven ongestraft. De naoorlogse uitbarsting van gewelddadige wraak in Frankrijk kent zijn gelijke niet in de moderne Europese geschiedenis. In West-Europa komt België op de tweede plaats, met duizenden doden door zowel “verzetsstrijders” als haastig aangestelde ambtenaren. Minstens 700.000 dossiers (voor een volwassen bevolking van iets meer dan vier miljoen) werden opgesteld wegens collaboratie met de Duitsers. Tienduizenden werden veroordeeld, velen werden naar staatskerkers gestuurd of moesten dwangarbeid verrichten in de kolenmijnen. Allen werden beroofd van hun burgerrechten. In Nederland werden meer dan 100.000 mensen naar concentratiekampen gestuurd om de plaats in te nemen van Joden, verzetsstrijders en dissidenten, schrijft Hans Vogel.

Pierre Laval, leider van de Franse regering van 1940 tot 1944, bekend als de “Vichy-regering,” werd voor een kangoeroe-rechtbank gesleept, veroordeeld voor hoogverraad en geëxecuteerd door een vuurpeloton. De leider van de Nederlandse Nationaal Socialistische Beweging (NSB), Anton Mussert, werd ook ter dood veroordeeld voor hoogverraad door een kangoeroe-rechtbank en doodgeschoten. Beiden behoorden tot het kleine aantal Europese politieke leiders die werden gedood voor wat talloze anderen ook hadden gedaan, maar waarvoor ze niet werden gestraft. Andere opmerkelijke figuren waren Vidkun Quisling uit Noorwegen en Jozef Tiso uit Slowakije. De meest gezochte “collaborateur” van België, Léon Degrelle, die het tot generaal in de Waffen-SS schopte, wist op het allerlaatste moment naar Spanje te ontsnappen.

Noch collaboratie noch verraad waren juridisch goed gedefinieerd. Bovendien, met een consequente toepassing van de definities die door de autoriteiten, de rechtbanken en hun volgelingen werden gehanteerd, zouden er zoveel mensen zijn doodgeschoten, in de gevangenis gegooid of veroordeeld tot dwangarbeid dat heel het “bevrijde” Europa een ontvolkt hellegat zou zijn geworden. Desondanks hebben zowel het collectieve Westerse historische narratief als de verschillende nationale historische narratieven op dit punt (en op de meeste andere punten) naar behoren een versie van de geschiedenis geconstrueerd en in stand gehouden die geen rekening houdt met nuances.

Wat de officiële geschiedenis (zoals onderwezen in het onderwijssysteem en gepresenteerd in de media) niet vermeldt, is dat sommige van de meest enthousiaste “collaborateurs” na 1945 ongemoeid werden gelaten. De reden? Ze waren meestal heel rijk, machtig en hadden goede connecties, zoals Frits Fentener van Vlissingen, de machtigste Nederlandse zakenman, die zitting had in de raad van bestuur van alle grote Nederlandse bedrijven. Hij werd benoemd tot voorzitter van de staatscommissie die was opgericht om het Nederlandse bedrijfsleven te zuiveren van nazi-collaborateurs (!).

Wat die oorlogsjaren betreft, toen de Duitsers een groot deel van Europa bezetten, wat was precies collaboratie, wat werd beschouwd als verraad, wat als hoogverraad?

Collaboratie werd beschouwd als het doen van werk voor de Duitsers, zaken met ze doen, of zelfs het hebben van een affaire met een Duitse soldaat. Nadat Frankrijk, Nederland en België zich in de lente van 1940 aan Duitsland hadden overgegeven, vormden de Duitsers daar volgens het internationaal recht (de erkende regels van oorlogvoering) echter een volledig legitieme macht, zij het met lokale variaties. Dit betekende dat het absoluut niet illegaal of moreel verkeerd was om voor of met hen te werken of zaken met hen te doen. Kort nadat hun regeringen en legers zich hadden overgegeven en hun regeringen en veel politieke leiders naar Engeland waren gevlucht, realiseerden de Europeanen onder Duitse bezetting zich dat ze moesten werken om te kunnen leven, en dat betekende vaak werken voor en met de Duitsers. Miljoenen anderen uit die bezette landen gingen in Duitsland werken, waar de lonen en arbeidsomstandigheden beter waren. Totdat de Engelsen en Amerikanen Duitse steden begonnen te bombarderen.

Honderdduizenden Europeanen sloten zich aan bij de Wehrmacht en de SS. Onder hen waren 25.000 Nederlanders, 20.000 Fransen en bijna 20.000 Belgische SS-vrijwilligers uit West-Europa. Wat weinigen zich nog steeds niet realiseren is dat zelfs het toetreden tot de Duitse strijdkrachten geen duidelijk geval van “collaboratie” was, omdat velen dit deden uit een oprecht verlangen om het communisme te bestrijden. Veel Europeanen verafschuwden het Sovjet-communisme en waren bereid hun leven te riskeren om een Sovjet-overname van West-Europa te voorkomen, wat op een bepaald moment een zeer reële mogelijkheid leek.

Sinds de naoorlogse zuiveringen en de golf van wraakacties was een kernelement van het officiële narratief dat, toen de Duitsers vertrokken, iedereen die met hen had samengewerkt gestraft moest worden als voorwaarde voor sociale en economische wederopbouw. Iedereen die de moeite neemt om de feiten te controleren zal concluderen dat dit een sprookje is. Vandaag de dag worden de begrippen collaboratie, verraad en hoogverraad uitsluitend genoemd in verband met de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze worden nooit genoemd in verband met andere, vergelijkbare historische gebeurtenissen, zoals de Franse Revolutie en Napoleontisch Europa. Tussen 1793 en 1815 bezetten de Fransen een groot deel van Europa en genoten ze van de wijdverspreide “medewerking” van alle sociale niveaus van de bezette naties. Maar nadat Napoleon het toneel verliet, werd niemand in Europa beschuldigd van collaboratie, verraad of hoogverraad en niemand werd ervoor gestraft. Hetzelfde geldt voor andere oorlogen in Europa waarin een zegevierende vijand een verslagen natie bezette, met uitzondering van de Tweede Wereldoorlog.

Hoogverraad is natuurlijk een speciaal geval, al was het maar omdat per definitie slechts een zeer klein aantal mensen in staat is om het te plegen. Je moet toegang hebben tot geheime overheidsinformatie of fysiek in de buurt zijn van de hoogste niveaus van de bureaucratie of overheid. Immers, volgens de Romeinse wet, waar het concept van perduellio (hoogverraad) vandaan komt, is het een poging om de hoogste staatsfunctionarissen af te zetten of te doden en zo de nationale regering of het staatshoofd ten val te brengen. Verraad in oorlogstijd is het doen van dingen die schadelijk zijn voor het eigen land, ten gunste van vijandelijke belangen. In vredestijd is het dingen doen die schadelijk zijn voor het eigen land, ten gunste van buitenlandse belangen.

Als de theorie en praktijk van de naoorlogse Europese behandeling van collaborateurs, verraders en hoogverraders zouden worden toegepast op de huidige omstandigheden, wat zou dan het resultaat zijn? Zijn er verdachten van hoogverraad, landverraad of collaboratie?

Ja, die zijn er! In de eerste plaats moet en mag van iedereen die zijn land dient in een hoge of officiële nationale functie in de eerste plaats worden verwacht dat hij de belangen van zijn eigen natie en zijn medeburgers, dat wil zeggen de mensen die hij vertegenwoordigt, verdedigt. Waarnemend NAVO-Genec Mark Rutte bijvoorbeeld, toen hij premier van Nederland was van 2010 tot 2024. Rutte was ook nauw betrokken bij het World Economic Forum als een zogenaamde Young Global Leader.

Wiens belangen heeft Rutte dan al die tijd behartigd? Wiens belangen behartigt de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock, een andere Young Global Leader? Hoe zit het met de Finse premier Alexander Stubb, ook een Young Global Leader? En hoe zit het met de Young Global Leaders Emmanuel Macron en de voormalige premiers David Cameron (VK), Matteo Renzi (Italië) en Leo Varadkar (Ierland)? De officiële WEF-site pocht: “In lijn met de missie van het World Economic Forum streven we ernaar publiek-private samenwerking in het wereldwijde publieke belang te stimuleren. We zijn verenigd door de overtuiging dat de urgente problemen van vandaag een kans bieden om over sectoren en grenzen heen te bouwen aan een betere toekomst.” (mijn nadruk).

Het mondiale publieke belang krijgt dus voorrang op nationale belangen en dit wordt zelfs verklaard als het officiële beleid van degenen die een Young Global Leader zijn geworden. Als dat geen verraad is, of zelfs hoogverraad, dan moet je je afvragen wat dat wel is. Als naoorlogse zuiveringscriteria worden toegepast, dan is het zeker verraad en verdienen de daders berecht en veroordeeld te worden. Misschien zelfs voor een vuurpeloton, maar die beslissing moet aan een rechter worden overgelaten.

Naast deze en honderden andere hoge verraders in heel West-Europa die de belangen van het WEF, de WHO en andere NGO’s dienen ten koste van veel van hun medeburgers, bijvoorbeeld door naar WEF-bijeenkomsten te gaan, zijn er talloze collaborateurs, opnieuw volgens de criteria die zijn opgesteld en toegepast in de onmiddellijke naoorlogse periode. Tot deze collaborateurs behoren, opnieuw volgens de normen die tachtig jaar geleden zijn opgesteld, mensen die op lagere niveaus voor tientallen NGO’s werken, meestal in projecten die worden geleid of gecoördineerd door USAID, dat wordt ontmanteld omdat het een criminele organisatie is.

Ze omvatten ook de tienduizenden leden van de NAVO strijdkrachten (tegenwoordig allemaal vrijwilligers!) die deelnamen aan de illegale door de VS geleide campagnes en expedities tegen Joegoslavië, Servië, Irak, Syrië, Libië en Afghanistan. Wat is precies het essentiële verschil tussen wat zij deden en de vrijwilligers van de SS in oorlogstijd? Ze mogen van geluk spreken dat ze nooit verantwoording hebben moeten afleggen voor hun daden en dat ze nog leven in plaats van te zijn omgekomen in een golf van wraakzuchtige publieke woede.

Nu Donald Trump de strijd is aangegaan met het kwaadaardige monster dat Globalisme heet, is de kans groot dat de Europeanen zich bij hem aansluiten. In ieder geval is het hoog tijd dat de criminelen die de verschillende EU-regimes leiden en hun volgelingen (zoals de persstituees die voor de MSM werken) zich moeten verantwoorden voor de verschrikkelijke misdaden die ze hebben begaan, waarvan niet de minste is dat ze hun medeburgers hebben gedwongen om Covid-prikken te nemen.

Als je de orgie van wraakzuchtig geweld tegen “collaborateurs” en verraders aan het einde van de Tweede Wereldoorlog vergelijkt met de achteloosheid waarmee zo veel van onze tijdgenoten collaboreren, oorlogsmisdaden helpen en aanzetten en allerlei soorten misdaden begaan, dan wordt er nog een flagrante tegenstrijdigheid toegevoegd aan de vele die ons al omringen.

Zoals zoveel andere is ook deze tegenstrijdigheid het gevolg van een combinatie van hersenloze buitensporigheid en opzettelijke verblinding. De naoorlogse afrekening was vreselijk schandalig. Bovendien is het gemak waarmee zovelen tegenwoordig misdaden begaan waarvoor ze eigenlijk gestraft zouden moeten worden, geconditioneerd door een systematische vervorming van de geschiedenis: alle Duitsers waren zogenaamd slecht, terwijl alle geallieerden en “verzetsstrijders” zogenaamd goed waren.

Nu vooral de Duitsers in de oorspronkelijke Bondsrepubliek hun eeuwige schuld en verantwoordelijkheid voor alle misdaden begaan tijdens de Tweede Wereldoorlog naar behoren hebben geïnternaliseerd en aanvaard, lijken de nakomelingen van vooral de Westerse Geallieerden te geloven dat ze kunnen doen en laten wat ze willen. Het zijn allemaal afstammelingen van dezelfde mensen die in 1939 de oorlogshonden hebben losgelaten.

Vandaag de dag schreeuwt diezelfde War Party om een oorlog met Rusland. In feite kan de hele wereld nu zien dat ze de ergste vorm van verraad plegen: aandringen op een oorlog die de meeste kiezers absoluut niet willen.

Sommige mensen leren het nooit.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Politiek schisma in Europa

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: