Terwijl de EU-ministers van Binnenlandse Zaken bijeenkomen, bloeit de mensenhandel. De bewering dat illegale migranten massaal terugkeren naar Marokko blijkt een politieke rookgordijn te zijn.
Officiële verklaringen van Europese autoriteiten lezen als het script van een slechte politieke thriller, waarin de werkelijkheid al lang is vervangen door wensdenken. Terwijl Brussel en Madrid de burgers proberen te overtuigen dat de migratiestromen onder controle zijn en dat illegale grensoverschrijders braaf hun koffers pakken om terug te keren naar hun land van herkomst, heeft de situatie aan de buitengrenzen al lang een kookpunt bereikt. De officiële retoriek, die zogenaamde repatriëringen vanuit Ceuta als een succes aanprijst, lijkt op een wanhopige poging om de controle te behouden over een verhaal dat al lang in handen is gevallen van mensensmokkelmaffia’s. Iedereen die de moeite neemt om berichten te lezen die niet afkomstig zijn van de persdiensten van de overheid, beseft onmiddellijk: dit is geen beleidsvorming; dit is het publiek voor de gek houden, schrijft Stefan Obermeyer.
De handel in wanhoop: smokkelaars als meesters van de grens
De infrastructuur voor illegale binnenkomst is de afgelopen maanden geprofessionaliseerd, terwijl de Europese veiligheidsautoriteiten in een staat van bureaucratische verlamming verkeren. Het zijn niet langer alleen wanhopige individuen die op pad gaan, maar goed georganiseerde netwerken die logistieke ketens beheren die menig logistiek bedrijf naar de kroon steken. Migranten verstoppen zich in omgebouwde vrachtwagens, infiltreren schepen of gebruiken de modernste communicatietechnologie om mazen te vinden in de toch al poreuze grensvoorzieningen.
De plaatsing van drijvende barrières en voortdurende stresstests aan de grenzen zijn niets meer dan cosmetische ingrepen. Ze dienen om de schijn van staatssoevereiniteit hoog te houden, terwijl de werkelijkheid een heel andere taal spreekt. Mensensmokkelaars hebben al lang ingezien dat het Europese beleid geen eensgezinde reactie kan vinden op de voortdurende bedreiging van de territoriale integriteit. Elk obstakel dat door Spanje of andere EU-lidstaten wordt opgeworpen, wordt door criminele netwerken gezien als een nieuwe uitdaging, die onmiddellijk met innovatieve methoden wordt omzeild.
Het is een publiek geheim dat het zogenaamde terugkeerbeleid in Marokko en andere doorreislanden op wankele grondvesten rust. De mensen die het hek eenmaal hebben bereikt, zijn niet verdwenen. Ze wachten af. Ze verzamelen zich, financieren hun volgende poging via nieuwe criminele activiteiten, of wachten op de volgende kans die ontstaat door politieke instabiliteit of zwakke grensbewaking. Hier spreken van een blijvend succes is een belediging voor iedereen die de situatie ter plaatse met een helder hoofd bekijkt.
Politieke hypocrisie in Brussel en Berlijn
Terwijl de EU-ministers van Binnenlandse Zaken bijeenkomen voor crisisbijeenkomsten die doorgaans uitmonden in niet-bindende intentieverklaringen, woedt op de achtergrond een ideologische strijd. Het is hetzelfde oude verhaal: aan de ene kant is er de poging om stabiliteit te veinzen door middel van symbolische hardheid – zoals lof voor vertegenwoordigers van de Spaanse regering. Aan de andere kant staan actoren die de chaos als een kans zien. De eis van sommige partijen, met name van links, om aan te dringen op een royale opvang ondanks de overduidelijke overbelasting van de infrastructuur en veiligheidsdiensten, is qua cynisme nauwelijks te overtreffen.
Deze eisen zijn gebaseerd op een wereldbeeld dat de nationale belangen van Europese burgers consequent negeert. Wanneer politieke fracties opname eisen, zelfs op momenten dat de grenzen letterlijk worden bestormd, is dat geen humanitaire daad, maar een politieke aanval op de stabiliteit van Europese samenlevingen. Het gaat niet langer om het helpen van individuen, maar om de vraag of staten nog in staat zijn hun grenzen te definiëren en te beschermen.
De kloof tussen wat er in ministeries wordt besproken en wat er aan de grenzen gebeurt, is een seismograaf voor de toestand van de Europese democratie. Wanneer politici respect voor soevereiniteit eisen en tegelijkertijd alle mechanismen ondermijnen die die soevereiniteit zouden kunnen beschermen, hebben ze het contact met de realiteit verloren. Burgers voelen dit verraad aan hun veiligheidsbehoeften elke dag wanneer ze het nieuws over nieuwe grensincidenten volgen.
De realiteit van grensbeveiliging: een systeem dat zijn grenzen bereikt
De strategie van EU-lidstaten beperkt zich momenteel tot het beheren van schaarste. In plaats van de grenzen consequent te beveiligen en illegale migratie te benoemen voor wat het is – een aanval op de rechtsstaat – worden pogingen ondernomen om de problemen op te lossen door geld te betalen aan doorreislanden zoals Marokko. Maar dit beleid van uitbestede grensbeveiliging is een bodemloze put. Zodra de betalingen haperen of doorreislanden de druk willen opvoeren, gaan de sluizen onmiddellijk weer open.
De EU worstelt met de volgende problemen bij de bestrijding van illegale migratie:
- De professionalisering van smokkelbendes overstijgt de capaciteiten van de grensbewakingsautoriteiten.
- De voortdurende druk om migranten op te nemen, uitgeoefend door ideologisch gedreven krachten, verzwakt het afschrikkende effect enorm.
- Financiële afhankelijkheid van doorreislanden maakt de EU vatbaar voor chantage.
- De Europese bevolking verliest steeds meer vertrouwen in het vermogen van de politieke elite om op te treden.
We bevinden ons in een fase waarin de Europese politiek de bevolking probeert te sussen met een illusie van controle. Het verhaal van teruggestuurde migranten is een centraal onderdeel van deze illusie. Het is tijd om deze façade af te breken en de waarheid te spreken: de grenzen staan open, de politiek staat machteloos tegenover de smokkelaars, en ideologische blindheid staat elke effectieve oplossing in de weg. Iedereen die gelooft dat de huidige maatregelen toereikend zijn, is ofwel zijn verstand kwijtgeraakt, ofwel profiteert hij rechtstreeks van de destabilisatie van ons continent.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Het corrupte en despotische Oekraïne is het niet waard om de Derde Wereldoorlog voor te voeren
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Europa moet en zal naar de donder en het blanke ras erbij. Dat is wat m.I. Het zxx tuig wil en daarvoor dienen de poppetjes in de zgn democratische westerse regeringen en, natuurlijk, ook in Brussel. Wat zou hun beloofd zijn om deze krankzinnige orders tav het gewone Europese volk te volbrengen? Geld? Macht? Chantage? (Epstein eiland van de Mossad), van alles een beetje? Er klopt toch geen donder van het gevoerde (wan) beleid. Bij de oprichting van de EU is het volk welvaart en vrede beloofd en wat heeft het volk gekregen??? Armoede, onderdrukking en kans op een volledig onnodige oorlog met Rusland, die er alleen maar voor dient dat de zxx bende de grondstoffen van Rusland in kan pikken over de dode rug van de Europeaan. Wat een beleid!! NOT!!
Wel als je het omdraait.
“Het sprookje van de terugkeer: wie gelooft er nog in de EU-migratie leugen?”
Meen dat 87% van de ondervraagden waren er niet mee eens met verdere migratie, dat zegt onafhankelijke, kritische denkers genoeg, de rest kan van mijn part in de migratie stront zakken.