Het Israëlische schandaal rond satanisch ritueel misbruik

“Verschillende vrouwen beweerden dat religieuze leiders en gemeenschapsleiders aan het misbruik hadden deelgenomen. Een vrouw genaamd Yael Ariel getuigde dat zij verhalen had gehoord van verschillende vrouwen die beweerden dat ‘artsen, onderwijzers, politieagenten en zowel voormalige als huidige Knessetleden’ betrokken waren.”

“Tijdens de hoorzitting van 27 juli werden getuigenissen afgelegd door vermeende slachtoffers, inmiddels volwassenen, over misbruik dat zij als kinderen hadden meegemaakt, voornamelijk binnen de ultraorthodoxe en nationaal-religieuze gemeenschappen in Jeruzalem, Bnei Brak, Haifa, Safed en elders.

De aanklaagsters vertelden over gruwelijk seksueel misbruik dat zij als kinderen hadden ondergaan, doorgaans door groepen mensen, waarbij rituele, religieuze retoriek en symboliek werden gebruikt. Het misbruik vond volgens hen plaats in scholen, synagogen, particuliere woningen, pakhuizen, begraafplaatsen en bossen.”

“Ik was ongeveer 15 jaar oud en vastgebonden op een martelbed in kelders in de omgeving van Tel Aviv”, zei een vrouw, die zich een incident herinnerde waarbij haar misbruikers — onder wie familieleden — een slang slachtten, het bloed ervan met haar bloed vermengden en het opdronken, terwijl ze haar verkrachtten en haar een “heilig vat” noemden.

“Ze bonden me op alle mogelijke manieren vast, gebruikten zwepen en elektrische schokken en verkrachtten me”, zei een andere overlevende, die getuigde dat ze vijf jaar oud was toen ze “ondraaglijk misbruik” begon te ondergaan, onder meer door religieuze leiders en onderwijzers die haar vertelden dat ze “gebrekkig” was en “gerepareerd” moest worden.” (1)

“Onder de getuigenissen bevond zich die van Hadar Feldman, die de parlementsleden vertelde dat haar vader haar, toen ze acht en een half jaar oud was, eenmaal per week meenam naar de kamer van een toenmalig parlementslid, waar ze seksueel werd misbruikt.

“Ik moest twee kleine bekertjes [met een bedwelmende stof] drinken en verloor dan het bewustzijn”, zei ze. “Daarna deed hij met me wat hij wilde, eenmaal per week, anderhalf jaar lang.”

[…]

Feldman zei dat haar vader haar tussen haar zevende en eenentwintigste levensjaar zou “verkopen”. “Jarenlang werd ik op brute wijze verkracht door een heel publiek van deelnemers, minstens zeven, soms zelfs twintig.”

Ze vertelde de parlementsleden dat het misbruik werd gepleegd door sekten die de kinderen onderwierpen aan “religieuze rituele ceremonies”, waaronder een ceremonie genaamd “In de naam van de rechtvaardige rabbijn”, waarbij de kinderen werden gemarteld en gedwongen elkaar pijn te doen.

“Ze smeerden ons in met uitwerpselen”, zei ze. “Ik moest met mijn handen een graf voor mezelf graven en erin gaan liggen, terwijl ze dozen vol spinnen over ons heen leeggooiden.”

“Tijdens de bespreking werd de getuigenis van een andere vrouw, M., voorgelezen. Zij schreef: “Ik werd op brute wijze verkracht. Ik werd gedwongen afschuwelijke handelingen te verrichten, allemaal in aanwezigheid van zeer belangrijke personen, artsen en rabbijnen.”

“Het was een afschuwelijk ritueel waarbij deze personen de dood en uitbuiting vierden. Ze moeten worden gestraft.”

M. voegde eraan toe dat het misbruik pas ophield nadat ze alle banden met haar familie volledig had verbroken, en dat de aanrandingen bleven doorgaan zolang ze haar familie bleef bezoeken.”

“Een andere vrouw, S., vertelde de parlementsleden dat haar aanvallers haar ’s nachts uit haar bed ontvoerden. “Ze hingen me ondersteboven aan mijn benen op en dienden me met een stroomstootwapen elektrische schokken toe op mijn intieme lichaamsdelen”, zei ze, eraan toevoegend dat ze haar dwongen toe te kijken bij de moord op kleine kinderen.

Ze beschreef ook hoe ze gedwongen werd haar eigen graf te graven. “Deze mensen lopen vrij tussen ons rond. Ik heb meer dan vijf uur getuigd. Ik heb details, locaties en namen verstrekt. Ik wil weten dat we serieus worden genomen”, zei ze.”

“A., die eveneens getuigde dat ze ritueel seksueel misbruik had ondergaan, bekritiseerde de autoriteiten vanwege hun ineffectieve reactie. “Ik kreeg een oproep van Eenheid 105 [de gespecialiseerde politie-eenheid voor gevallen van seksueel misbruik] en ontmoette onderzoekers met veel goede wil. Ik kwam daar aan en zij wist van niets. Ik heb meer dan honderd uur met de politie doorgebracht”, zei ze.”

“Ze beschreef de onderzoekers als hulpeloos en zei dat ze haar uitlegden dat ze zaken die al waren gesloten niet opnieuw konden openen. “Ik bracht een enorme hoeveelheid informatie mee die kon worden gecontroleerd, maar ze vertelden me dat hoe groter de zaak is, hoe moeilijker het is om de details te verifiëren”, zei ze. Ze voegde eraan toe dat de onderzoekers haar hadden verteld dat ze de zaak niet voor vervolging zouden voorleggen als er enige twijfel over haar getuigenis bestond, “zodat het Openbaar Ministerie niet zou verliezen”.” (2)

“Er zijn veel problemen bij de Israëlische politie. Klachten worden vaak niet opgevolgd. Zaken worden snel gesloten. Daardoor hebben slachtoffers het gevoel dat het geen zin heeft om naar de politie te gaan”, zei ze.

Sulitzeanu zei dat ultraorthodoxe gemeenschappen bijzonder vatbaar leken voor het verborgen houden van dergelijke brute mishandeling, doordat de grote autoriteit die aan rabbijnen en gemeenschapsleiders wordt toegekend gemakkelijk kan worden misbruikt en de hechte, naar binnen gerichte banden een sterke zwijgcultuur en wantrouwen tegenover de buitenwereld creëren.

“Wanneer zich onder hen een dader bevindt, geven ze er de voorkeur aan het slachtoffer het zwijgen op te leggen en te ontkennen wat er gebeurt”, zei Sulitzeanu. “Er is maar één slecht persoon nodig die onder het mom van rabbijn het vertrouwen van mensen wint.”

Aloni merkte op dat vermeend misbruik van deze aard het soort gesloten gemeenschap zou vereisen waarin een netwerk van mensen kan ontstaan die bereid zijn samen te werken en te zwijgen.”

“Zowel Tamano-Shata als Lazimi wezen op de ironie van het bespreken van seksueel misbruik op een moment waarop Likud-Knessetlid Hanoch Milwidsky zojuist was benoemd tot voorzitter van de machtige Financiële Commissie van de Knesset, ondanks het feit dat er een politieonderzoek naar hem liep wegens verkrachting.

Milwidsky is een trouwe volgeling van Michael Laitman, die van verkrachting is beschuldigd en het hoofd is van de kabbalistische sekte Bnei Baruch, die door voormalige leden is beschuldigd van seksuele uitbuiting.

“We hebben getuigenissen ontvangen over georganiseerd ritueel misbruik en eisen antwoorden — soms met kracht — omdat we worden gedreven door een gevoel van missie en doelgerichtheid”, zei Tamano-Shata. “Ik heb een brief gestuurd aan de voorzitter van de Knesset waarin ik stelde dat Knessetlid Hanoch Milwidsky, tegen wie omvangrijke onderzoeken lopen en ernstige beschuldigingen zijn geuit — hoewel het vermoeden van onschuld van toepassing is — niet in zo’n machtige functie mag worden benoemd zolang hij wordt onderzocht wegens zulke ernstige strafbare feiten, waaronder seksuele misdrijven en afpersing.”

“Het kan niet zo zijn dat deze instelling zo’n ernstig verschijnsel negeert”, zei Lazimi tijdens de hoorzitting over de benoeming van Milwidsky. “De voorzitter van de Financiële Commissie mag geen verdachte zijn in zulke extreme zaken.”

Een tweede parlementslid, Avraham Bezalel, trad onlangs terug uit de Knesset, na wat in een bericht van Haaretz werd omschreven als “beschuldigingen van ongepaste handelingen”.

De nationale omroep Kan meldde dat een jonge Haredische man beweerde dat Bezalel hem schade had berokkend.

Een andere zaak blijft in geheimzinnigheid gehuld. In april werden beschuldigingen van seksueel misbruik geuit tegen een minister door diens dochter. De zaak valt onder een van de meest verstrekkende publicatieverboden in de recente geschiedenis, en het is de pers verboden de namen van de betrokkenen te noemen of verslag te doen van de details van het onderzoek, hoewel de beschuldigingen openbaar werden gemaakt op sociale media en details van de zaak te vinden zijn op de Wikipediapagina van de minister.

Sulitzeanu merkte op dat beschuldigingen vaak worden geuit tegen mensen in machtsposities die hun invloed kunnen gebruiken om aantijgingen tegen hen het zwijgen op te leggen.

“Dit zijn groepsaanrandingen waarbij meerdere daders betrokken zijn, onder wie rabbijnen. In sommige gevallen wisten de ouders ervan. In veel gevallen is er ook sprake van kinderhandel”, zei ze.” (13)