Groepsdenken – Vrouwen en minderheden eerst

Onlangs stond een gruwelijke misdaad die meer dan drie jaar geleden plaatsvond volop in de schijnwerpers van het reguliere nieuws. Lindsay Clancy wordt ervan beschuldigd haar drie kleine kinderen te hebben gewurgd, waarna ze uit het raam sprong en verlamd raakte. Wat het verhaal nog aangrijpender maakt, is dat ze diezelfde ochtend nog samen met hen een sneeuwpop zou hebben gebouwd.

Nu lijkt het erop dat Lindsay ernstige psychische problemen had. Super ernstige psychische problemen. Ze zou 32 verschillende medicijnen hebben gebruikt. Nou, waarom ronden we het niet af naar 33? Dan zou iedereen in onze samenzwering er even om kunnen grinniken. Het is duidelijk dat haar man probeerde hulp voor haar te regelen – 32 medicijnen is veel voor een jonge vrouw, zelfs in onze door drugs vervuilde, in verval geraakte samenleving. Er wordt zelfs gezegd dat ze een kindermeisje had, en dat de man ook vanuit huis werkte. Ze had dus meer steun dan de overgrote meerderheid van de moeders vandaag de dag heeft, of ooit heeft gehad, buiten de wereld van omheinde villa’s. En toch geloven op de een of andere manier misschien wel miljoenen vrouwen dat de man schuldig was. Velen geloven dat hij de kinderen in feite zelf heeft vermoord en vervolgens zijn arme, verlamde vrouw erin heeft geluisd. Het is onduidelijk of hij haar in dit scenario zelf uit het raam heeft geduwd. Het verdedigingsteam van Lindsay voert aan dat Lindsay haar kinderen weliswaar heeft gewurgd, maar dat dit te wijten was aan haar postnatale depressie en bipolaire stoornis, schrijft Donald Jeffries.

Vrijwel de helft van Amerika is tegenwoordig “bipolair”. Dat is een term die ik in mijn jeugd nog nooit heb gehoord. Maar ja, je hoorde toen ook het woord “autisme” niet, en nu valt om de andere jongen “binnen het spectrum”. Het postnatale depressiesyndroom werd in 1994 voor het eerst opgenomen in de eindeloze lijst van “officiële” psychiatrische stoornissen. Ik denk dat het voortkwam uit het feit dat een of andere krankzinnige moeder haar baby van een brug gooide. Ze was depressief. Vanwege de bevalling. Bedenk eens hoe gelukkig al die vrouwen waren die geen kinderen konden krijgen. Ze bleven gespaard van dit angstaanjagende “syndroom”. Ik neem aan dat moeders vóór 1994 niet echt depressief waren nadat ze hun “bundeltje vreugde” (ja, zo noemden ze ze toen) mee naar huis hadden genomen. Ik denk dat de meeste kersverse moeders dolgelukkig waren, terwijl ze hun dierbare kroost vasthielden. Ze gaven borstvoeding. Ze wiegden ze in slaap. Ze keken met ongeëvenaarde belangstelling naar elke nieuwe mijlpaal: het eerste woordje, kruipen, de eerste stapjes. Het was een andere wereld. Ik weet niet precies hoe ze het deden, maar moeders waren gewoon niet depressief.

Wat misschien nog erger is dan de brute moord op haar eigen kinderen, is de stortvloed aan steun voor Lindsay Clancy van ontelbare, volkomen gestoorde blanke vrouwen. Sommigen daarvan zijn zelf moeder. Het zette me ertoe aan om op X te verkondigen dat naar schatting een derde van alle blanke vrouwen tegenwoordig klinisch gestoord is. Nou, ik heb veel andere twijfelachtige “schattingen” gehoord uit mainstreambronnen. Zo wordt er al lang gezegd dat slechts een derde van alle verkrachtingen en andere misdrijven, zoals kindermishandeling, ooit wordt gemeld. Waarop ik natuurlijk reageerde met: als ze niet worden gemeld, hoe weet je dan dat tweederde niet heeft plaatsgevonden? Dus gebruikte ik hetzelfde cijfer van een derde. Ik denk dat mijn schatting geloofwaardiger is. Hoe dan ook, deze vrouwelijke verdedigers van Lindsay zijn op TikTok actief geworden en nemen daar dezelfde soort video’s op als toen Trumpenstein in 2024 weer in functie werd benoemd. Pure waanzin ten toon gespreid. Ze zijn in ieder geval nog niet begonnen hun hoofden kaal te scheren uit protest, zoals ze in 2024 deden. En te zweren nooit meer seks met mannen te hebben.

Maar in reactie op een onuitgesproken bevel van het Hoofdkwartier van de Giftige Feministen zijn jonge moeders begonnen zichzelf te filmen terwijl ze woedend ijsblokjes in hun badkuip gooien. Dit is om te voorkomen dat ze hun kinderen pijn doen. Of ze vermoorden, net als hun heldin Lindsay Clancy. Het is maar goed dat er ijsblokjes en badkuipen zijn. Wie weet wat er anders zou gebeuren met al die kinderen met krankzinnige moeders? Anderen hebben zichzelf gefilmd terwijl ze huilen, met hun baby in de armen. Gewoon totaal wanhopig over het moederschap. Het draait tenslotte allemaal om hoe zij zich voelen. We hebben het hier over ijskoude narcisten. Andere moeders zijn op video te zien terwijl ze speels met waterflesjes naar hun geschrokken baby’s spuiten. Ik zag een vrouwelijke kiezer die haar peuter op de grond achterliet en weg rende, alsof ze hem in de steek liet. Waarschijnlijk beleefde ze een ware orgasme-ervaring toen het doodsbange kind begon te huilen. Eerlijk is eerlijk: Jimmy Kimmel liet vroeger ouders hun kinderen speels vertellen dat ze hun snoep op Halloween hadden opgegeten, en zond die video uit om de lach te maken.

Maar er is nog een andere groep onder ons, slechts ongeveer 13 procent van de bevolking, die het meest verbazingwekkende gedrag vertoont dat ooit bij zogenaamde mensen is waargenomen. Er verschijnen elke dag eindeloos veel nieuwe video’s, op X en elders, waarin zwarte misdadigers, zowel mannen als vrouwen, nietsvermoedende blanken aanvallen – bijna altijd een makkelijk doelwit zoals ouderen. Ze slaan hen van achteren met een verrassingsstoot. Zo’n verrassingsstoot is een gekoesterde traditie in de “hood”. Het is zo’n “Knockout Game”-ding, dat zou je niet begrijpen. Veel van deze aanvallen worden binnen scholen gefilmd. Je weet wel, zogenaamde onderwijsinstellingen. Blijkbaar is vechten het nieuwe lezen geworden op deze “gediversifieerde” scholen, zoals blijkt uit de schokkend hoge analfabetismecijfers. De meeste vechtpartijen vinden plaats in klaslokalen. Je weet wel, waar volwassen leraren de autoriteiten zijn. Ze komen zelden voor in deze video’s, hoewel ik wel eens knokpartijen heb gezien tussen vrouwelijke leraren en vrouwelijke leerlingen. Probeer ze alleen niet een pak slaag te geven. Dat is niet toegestaan.

Ik pleit al langer voor een speciale, noodtaakgroep tegen getto-gedrag. Ik weet dat mensen altijd zeggen dat er “iets moet gebeuren” aan dit of dat, maar er moet echt iets gebeuren om zwarte gettobewoners verantwoordelijk te houden, volgens dezelfde wetten, regels en gedragsnormen waaraan de rest van ons zich houdt. Ik heb nog nooit één video gezien van iemand van een ander ras of een andere etniciteit die een fastfoodrestaurant kort en klein sloeg omdat de hete saus op was. Of iemand recht in het gezicht te springen en te eisen te weten “waar kijk je naar?” Persoonlijk zetten ze hun muziek zo hard mogelijk in de metro, forenzentreinen en overal waar grote menigten samenkomen. En ze dagen iedereen uit om hen te vragen het zachter te zetten. Vooral blanken. Ghetto-zwarten leven om blanken te irriteren. Wat blanken ook irriteert, zij steunen het. Ze hoeven zich geen zorgen te maken over blanken. Ze zijn geïrriteerd, maar ze zijn onder de voet gelopen. Net zoals blanken met tweetalige borden en menu’s kwamen zodat Hispanics geen Engels hoefden te leren, hebben ze het verminkte Engels dat in de “hoods” wordt gesproken “Ebonics” genoemd. Alsof het een klassieke taal is. Ik weet zeker dat er, als die er nog niet zijn, Ebonics-professoren zullen komen.

De krankzinnige blanke vrouwen van Amerika, die ik op minstens een derde van de vrouwelijke bevolking schat, hebben de hivemind-mentaliteit overgenomen. Het groepsdenken dat de bewoners van onze “hoods” al lang geleden onder de knie hebben. Als jouw groep voor meer dan 95 procent op een bepaalde kandidaat stemt, zoals zwarte vrouwen deden voor Kamala Harris, weet je dat je deel uitmaakt van een soort Hall of Fame van hivemind-denken. Blanke vrouwen zijn lang niet zo erg, hoewel het derde deel van hen dat gek is waarschijnlijk wel voor meer dan 95 procent stemt op welke “woke” democraat dan ook die zich kandidaat stelt. Deze gekke blanke vrouwen geloven in mythes in de stijl van Black Studies. Ze beweren dat “vrouwen geen onderwijs mogen volgen”. Waar dit precies gebeurt, willen ze niet zeggen. Het gebeurt zeker niet in enig westers land, waar vrouwen tegenwoordig meer universitaire diploma’s hebben dan mannen. Ze beweren dat “mannen routinematig hun gezinnen vermoorden”. Eh, nee. Het is absoluut niet “routinematig” om dat te doen. Dit is natuurlijk een reflexmatige reactie op het feit dat Lindsay Clancy haar kinderen heeft vermoord.

Talloze zwarte twitteraars op X geloven nog bizardere dingen. Ze verspreiden het idee dat er massale “lynchpartijen” van zwarten plaatsvinden. Zwarten hangen zich nooit op, beweren ze. Heel luidkeels. Ik kan zo uit mijn hoofd twee zwarte jongeren noemen die zichzelf hebben opgehangen, omdat ik hun gevallen heb onderzocht in mijn boek Bullyocracy. Een zwarte vrouwelijke kiesgerechtigde verkondigde ademloos in een video: “Ik laat geen enkele blanke achter me lopen.” Dit komt omdat blanken zwarten zoals zij van de straat ontvoeren en lynchen. Nu ben ik het eens met de overgrote meerderheid van de complottheorieën, maar ik ben me er terdege van bewust dat 99 procent van de blanken bang is om voor racist te worden uitgemaakt. Ze zijn bang voor zwarten, en de meesten proberen hen in verschillende mate te verafgoden. Het is waanzinnig, net zo waanzinnig als het verdedigen van Lindsay Clancy. Maar ontelbare zwarten geloven het. Net zoals de gewone, niet-Ierse man op straat denkt dat “antisemieten” hen willen uitroeien, zijn deze zwarten bang voor de vrijwel niet-bestaande KKK.

En zwarten hebben hun eigen Lindsay Clancy. Het is verbijsterend om te zien hoeveel zwarte mensen openlijk hun steun betuigen aan Karmelo Anthony. Je weet wel, die zwarte “jongere” die zijn leeftijdsgenoot, Austin Metcalf, in een tent tijdens een atletiekwedstrijd doodstak. Omdat hij hem “niet respecteerde”. Deze zwarten beweren hardnekkig dat Metcalf een gevaarlijke “racist” was. Iemand noemde hem zelfs een “nazi”. Dat Anthony werd veroordeeld voor de moord die hij zelf had bekend, was weer een daad van “institutioneel racisme”. De jury bestond uitsluitend uit blanken. Dat beweren ze tenminste. Ik weet het niet, meestal is er maar één zwarte jurylid nodig als een zwarte wordt berecht in een spraakmakende zaak. Zoals zo velen van hen hebben verklaard: “Ik stuur geen andere zwarte man de gevangenis in.” Er zitten ongetwijfeld veel zwarte mensen in onze overvolle gevangenissen, waarvan een groot aantal waarschijnlijk vals beschuldigd is. Maar deze video’s tonen het afschuwelijke asociale gedrag waarvan we vóór de uitvinding van mobiele telefoons slechts flarden te zien kregen. Camera’s op mobiele telefoons zijn de vijanden van getto-gedrag.

Nogmaals, ik weet dat ik het niet over alle zwarte mensen heb. Of zelfs maar over een meerderheid (hoop ik). Maar wel over veel te veel. En rijke zwarte entertainers en atleten springen altijd op deze bandwagons. Op de een of andere manier is een samenleving die je miljoenen dollars betaalt om met een bal te spelen, of om als DEI-aanwinst in Hollywood-producties te werken, “blank supremacist”. Toen universiteiten belachelijke cursussen Afro-Amerikaanse Studies in hun leerplannen begonnen op te nemen, werden er nog meer verwaande, nauwelijks opgeleide monsters gecreëerd. Verwaandheid is het beste woord om de getto-cultuur te beschrijven. Het zorgt ervoor dat een zwarte vrouw van 350 pond oprecht gelooft dat ze “hot” is. Het zorgt ervoor dat zwarte “afgestudeerden” die moeite hebben om een samenhangende zin uit te spreken, denken dat ze intellectuele reuzen zijn. De film Black Panther heeft deze irrationele vuren nog verder aangewakkerd. Wie weet hoeveel van hen op zoek zijn naar het mythische Wakanda? Misschien verbergt “The Man” de waarheid erover. Afrika was de bakermat van de beschaving. Zonder ook maar één boot te bouwen. Eerlijk is eerlijk, ze hebben nijlpaarden. Ik ben dol op nijlpaarden.

Op dit moment ben ik niet de enige die het niet meer kan schelen om “racist” genoemd te worden. Alles en iedereen wordt dat genoemd. Ofwel eisen we dat onze leiders ophouden met zich als lafaards te gedragen en de zwarte gettobewoners verantwoordelijk houden voor hun gedrag, ofwel trekken we steeds verder weg om bij hen vandaan te komen. Zijn we op het punt gekomen waarop we het advies van wijlen Scott Adams opvolgen? Ongeveer een jaar voor zijn dood, blijkbaar getriggerd door een peiling waaruit bleek dat 47 procent van de zwarten het niet eens was met, of “niet zeker” was over de stelling “Het is oké om blank te zijn”, zei Adams: “Dat is 47% van de zwarten die niet bereid is te zeggen dat het oké is om blank te zijn. Dat is een echte enquête. Dit is net gebeurd. Gezien de huidige gang van zaken is het beste advies dat ik blanke mensen zou geven: ga verdomme weg bij zwarte mensen. Ga gewoon weg. Waar je ook heen moet, ga gewoon weg. Want dit is niet meer te repareren. Dit kan niet worden opgelost.” Adams werd in feite “gecanceld”, maar overleefde financieel dankzij het succes van zijn populaire strip Dilbert.

Mijn ouders maakten deel uit van de oorspronkelijke “White Flight” toen ze eind jaren veertig Washington, D.C. verlieten voor de buitenwijken. Nu zal het geboortecijfer onder blanken, dankzij de waanzin van een derde van de jonge blanke vrouwen, ongetwijfeld nog verder dalen. Dus op een gegeven moment zullen er geen blanken meer overblijven om naar de buitenwijken of andere onbekende oorden te vluchten. Je kunt geen samenleving hebben waarin één minderheidsgroep zich aan haar eigen regels houdt, maar toch wordt overladen met onverdiende lof door al diegenen die er nooit aan zouden denken zich in te laten met verachtelijk getto-gedrag. En je kunt het menselijk ras uiteraard niet in stand houden als enorme aantallen vrouwen mannen haten. Vergeet seks – zelfs “goedemorgen” zeggen kan voor deze gekken al “intimidatie” zijn. Ze voelen zich beledigd door complimenten. Net zoals ik al zei: je kunt de hele aarde afzoeken en geen enkele man vinden die een vader verdedigt die zijn kinderen heeft vermoord, zo zul je ook geen enkele man vinden die niet blij zou zijn met een compliment. Natuurlijk zouden velen het irrationeel opvatten als een versierpoging, maar zelfs dat is nog begrijpelijker.

Uit statistieken van het Bureau of Labor blijkt dat maar liefst 90 procent van alle nieuwe banen die sinds 2020 zijn gecreëerd, naar vrouwen en minderheden zijn gegaan. Dat laat blanke mannen natuurlijk buiten de boot. Degenen die zowel door blanke vrouwen als door zwarten worden geminacht. Degenen die nog steeds, althans in naam, grotendeels de leiding hebben over de samenleving. Maar je moet wel een door en door bedrogen, laffe blanke man zijn om nu nog een machtspositie te bekleden. En zoals altijd is de hand van de niet-Ieren te zien achter wat onbetwistbaar een “Grote Vervanging” van blanken is, met name blanke mannen. Gaan we jonge blanke mannen nog steeds belachelijk maken als “watjes”, of beweren dat ze niet willen werken, terwijl slechts 10 procent van de nieuwe banen naar hen gaat? Hoe moeten ze dan overleven? Gewoon wachten tot het basisinkomen (UBI) werkelijkheid wordt? Thuis bij hun ouders wonen tot ze van middelbare leeftijd zijn, videogames spelen en nooit seks hebben met een van die krankzinnige blanke vrouwen die geconditioneerd zijn om hen te verachten? Zullen ze dan als slachtoffers van zwarte geweldpleging opduiken in al die populaire X-video’s?

Ik wil duidelijk maken dat ik dol ben op vrouwen. Ik heb altijd meer van hun gezelschap gehouden dan van dat van mannen, en ik heb vooral grote bewondering voor blanke vrouwen. De aantrekkelijke blanke vrouw is het kroonjuweel van de beschaving. God heeft niets mooiers geschapen dan de tedere, liefdevolle glimlach van een gelukkige vrouw. Maar de gekken hebben geleerd om te fronsen en hebben er een hekel aan als ze wordt verteld dat ze moet glimlachen. Net zoals de op hol geslagen zwarte gettobewoners het vervelend vinden als ze wordt gezegd dat ze geen geweldsmisdrijven moeten plegen. Een recente meme, waarop een zwarte man een kleine blanke vrouw een klap gaf, luidde: “Zwarten zijn het zat.“ Dus hebben ze geen andere keuze dan blanken uit het niets te slaan. Ze zijn het zat. Vrouwen zijn het ook zat. Van het huwelijk en het moederschap. En, onuitgesproken maar overduidelijk, van aardige blanke mannen. “Bad boys” zijn nog steeds oké. Dat is Hollywood 101. Ik heb nooit een vrouw slecht behandeld, en ik heb nooit een zwarte persoon oneerlijk behandeld. We zouden er allemaal naar moeten streven om fatsoenlijke mensen te zijn. Op zijn minst beschaafd. Niet uit het getto. Niet opzettelijk gek. Aangeleerde waanzin. Vrede is beter dan oorlog. En liefhebben is beter dan vechten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De duistere geschiedenis van het feminisme

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: