Als NASA zes keer naar de maan is geweest, waarom is het dan zo moeilijk om terug te gaan?

In juli 1969 maakte de NASA aan de wereld bekend dat Neil Armstrong en Buzz Aldrin ongeveer 240.000 mijl vanaf de aarde hadden afgelegd, op het maanoppervlak waren geland, op de maan hadden gelopen, vanaf de maan waren opgestegen, een rendez-vous hadden gehad met een ruimtevaartuig in een baan om de maan en veilig naar de aarde waren teruggekeerd.

NASA beweert dat het deze buitengewone prestatie niet slechts één keer heeft volbracht. Tussen 1969 en 1972 zouden zes Apollo-missies twaalf astronauten op de maan hebben geland. Apollo 17 zou in december 1972 de zesde succesvolle landing hebben voltooid, schrijft Mark Keenan.

Ik geloof niet dat deze beweerde maanlandingen hebben plaatsgevonden zoals NASA ze heeft voorgesteld. In mijn boek Fake Moon Landings and the Lies of NASA onderzoek ik talrijke aspecten van het Apollo-verhaal die naar mijn mening het officiële verhaal ernstig ondermijnen.

Maar er is nog een andere vraag die steeds moeilijker te negeren is geworden.

Als de Verenigde Staten meer dan een halve eeuw geleden werkelijk over een betrouwbaar vermogen beschikten om mensen op de maan te laten landen, waarom is het dan zo buitengewoon moeilijk gebleken om daar terug te keren?

Zes maanlandingen — en daarna meer dan een halve eeuw lang niets

Het officiële Apollo-verhaal is niet alleen buitengewoon omdat NASA beweert in 1969 astronauten op de maan te hebben geland. NASA zegt dat het dit zes keer heeft gedaan.

Apollo 11 zou in juli 1969 zijn geland. Apollo 12 volgde slechts vier maanden later. Na de afgebroken Apollo 13-missie zouden Apollo 14, 15, 16 en 17 tussen 1971 en 1972 nog vier maanlandingen hebben uitgevoerd.

Volgens dit verhaal beschikte Amerika niet over een of andere kwetsbare, experimentele technologie die één keer bij toeval werkte. NASA zou een functionerend systeem hebben ontwikkeld dat in staat was om herhaaldelijk mensen ongeveer een kwart miljoen mijl van de aarde te vervoeren, hen op een andere wereld te laten landen en hen veilig weer thuis te brengen.

En dit alles zou zijn gebeurd met technologie uit de jaren zestig. Er was geen modern internet, geen operationeel GPS-systeem en niets dat ook maar in de buurt kwam van de huidige rekenkracht of de mogelijkheden van computerondersteunde engineering.

Toch zouden er na Apollo 17 in december 1972 nooit meer mensen naar de maan zijn gereisd. Er is meer dan een halve eeuw verstreken.

Wat is er met deze buitengewone technologie gebeurd?

NASA en verdedigers van het Apollo-programma geven verklaringen. De productie-infrastructuur voor de Saturn V werd ontmanteld. Ingenieurs gingen met pensioen of stierven. Leveranciers verdwenen. Productiemethoden veranderden en onderdelen raakten verouderd.

Er zit een kern van waarheid in delen van deze verklaring. Uit de eigen historische archieven van de NASA blijkt dat directeur James Webb in 1968 weigerde om financiering te verstrekken voor onderdelen met een lange doorlooptijd voor Saturn V-raketten bovenop de oorspronkelijke vijftien voertuigen, waardoor de productielijn in feite werd beëindigd. Latere bezuinigingen leidden ertoe dat geplande Apollo-missies werden geannuleerd.

Maar dit neemt de onderliggende vraag niet weg.

De technologische beschaving ontwikkelt zich normaal gesproken door kennis te behouden en daarop voort te bouwen. We zijn sinds de jaren zestig gestopt met de productie van talloze vliegtuigen, auto’s en computers. Dat betekent niet dat we het vermogen hebben verloren om vliegtuigen, auto’s of computers te produceren.

De technologieën zijn beter geworden.

Het verhaal van NASA vraagt ons iets aanzienlijk vreemders te geloven met betrekking tot reizen naar de maan: de organisatie zou een van de meest buitengewone prestaties op het gebied van transport en techniek in de geschiedenis onder de knie hebben gekregen, die capaciteit herhaaldelijk hebben aangetoond, deze vervolgens hebben opgegeven en daarna decennia hebben besteed aan pogingen om deze weer te ontwikkelen.

Dat bewijst op zichzelf nog niet dat Apollo verzonnen is. Maar als de Apollo-geschiedenis al om andere redenen wordt betwist, wordt het verdwijnen van die capaciteit zeer relevant.

NASA is inderdaad belangrijk Apollo-materiaal kwijtgeraakt

Er wordt soms beweerd dat NASA simpelweg “alle Apollo-technologie kwijtgeraakt is”. Die formulering is te breed en maakt het gemakkelijker om een verder legitieme kwestie terzijde te schuiven. Wat er werkelijk gebeurde, is specifieker — en zonder overdrijving opmerkelijk genoeg.

NASA heeft onderzoek gedaan naar de verdwijning van de originele telemetriebanden met daarop het onbewerkte slow-scan-televisiesignaal dat tijdens de maanwandeling van Apollo 11 werd ontvangen. Het eigen onderzoek concludeerde dat de banden hoogstwaarschijnlijk zijn gewist en hergebruikt tijdens een tekort aan magneetband in het begin van de jaren tachtig. Naar schatting 45 banden die verband hielden met de originele televisie-uitzending van Apollo 11 zouden hierdoor zijn getroffen.

Denk eens na over de betekenis daarvan.

NASA beschrijft Apollo 11 als de eerste keer dat mensen op een ander hemellichaam hebben gelopen — een van de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van de beschaving. Toch zijn de originele opnames die verband hielden met die gebeurtenis blijkbaar gewist en hergebruikt.

Vergelijk Apollo nu eens met Artemis

Het Apollo-verhaal wordt nog moeilijker voor waar aan te nemen als we het vergelijken met de poging van de NASA in de eenentwintigste eeuw om astronauten terug te brengen naar de maan. Het Artemis-programma van de NASA heeft enorme middelen opgeslokt.

Het Bureau van de Inspecteur-generaal van de NASA raamde de Artemis-gerelateerde uitgaven voor de begrotingsjaren 2012 tot en met 2025 op ongeveer 93 miljard dollar en schatte de productie- en exploitatiekosten van één enkele SLS/Orion-lancering op ongeveer 4,1 miljard dollar.

En toch blijft het terugbrengen van mensen naar het maanoppervlak een enorme uitdaging. NASA heeft de Artemis-architectuur opnieuw aangepast.

Artemis III, dat eerder bedoeld was om een bemanning terug te brengen naar het maanoppervlak, is nu gepland voor 2027 als een demonstratie van rendez-vous en koppeling in wat NASA omschrijft als “lage baan om de aarde”. NASA richt zich momenteel op Artemis IV in 2028 voor wat volgens de organisatie de eerste bemande maanlanding van het Artemis-tijdperk zal zijn.

Met andere woorden: bijna zes decennia nadat Apollo 11 zogenaamd mensen op de maan zette, is NASA nog steeds bezig met het ontwikkelen en testen van de systemen die nodig zijn om dit opnieuw te doen. Er wordt ons dus gevraagd twee opmerkelijke stellingen met elkaar te verzoenen.

In 1969 zou NASA, met behulp van technologie uit de jaren zestig, astronauten naar de maan hebben vervoerd, hen veilig hebben laten landen, hen op het maanoppervlak hebben laten lopen, hen weer in een maanbaan hebben gebracht en hen naar de aarde hebben teruggebracht.

In 2026, ondanks enorme vooruitgang op het gebied van informatica, materiaalkunde, robotica, communicatie, simulatie en techniek, geeft de NASA miljarden uit aan wat zij omschrijft als een terugkeer van mensen naar het maanoppervlak. Vanaf welk punt is het stellen van vragen rationeler dan het verhaal klakkeloos te accepteren?

“Maar Apollo had enorme financiële middelen”

Verdedigers van het Apollo-verhaal wijzen op de buitengewone uitgaven en politieke inzet achter Apollo, evenals op de andere bureaucratische en veiligheidseisen van vandaag. NASA houdt ook vol dat Artemis bedoeld is om meer te bereiken dan alleen Apollo te herhalen. Deze verklaringen kunnen enkele verschillen tussen de programma’s verklaren, maar ze lossen de centrale vraag die hier wordt onderzocht niet op.

Stel je voor dat de commerciële luchtvaart het jet-tijdperk had bereikt en vervolgens vijftig jaar lang geen oceanen meer zou oversteken, terwijl ingenieurs probeerden te herontdekken hoe dat moest. We zouden ons terecht afvragen wat er was gebeurd.

Mijn scepsis over Apollo berust niet alleen op Artemis. Ze komt voort uit een veel bredere analyse van het Apollo-dossier: afwijkingen in foto’s en video’s, vragen over het technische en documentaire bewijsmateriaal, ontbrekend origineel materiaal en de manier waarop het verhaal aan het publiek is gepresenteerd.

Mijn conclusie na onderzoek van dit onderwerp is dat NASA geen overtuigend bewijs heeft geleverd dat er tijdens het Apollo-programma mensen op de maan zijn geland.

Buitengewone beweringen vereisen buitengewoon bewijs

Al meer dan een halve eeuw nemen de Apollo-maanlandingen een bijzondere plaats in binnen de moderne cultuur. Ze worden niet gepresenteerd als beweringen die voortdurend moeten worden onderzocht, maar bijna als heilige historische gebeurtenissen die verstandige mensen geacht worden te accepteren.

Het in twijfel trekken ervan leidt vaak niet tot onderzoek van het bewijsmateriaal, maar tot spot.

Zo hoort wetenschap niet te werken. De wetenschap vraagt ons niet iets te geloven omdat NASA zegt dat het gebeurd is, omdat de televisie ons beelden liet zien, of omdat generaties schoolkinderen is geleerd dat het gebeurd is.

Lezers moeten het bewijsmateriaal zelf bestuderen en hun eigen conclusies trekken.

Maar één vraag blijft opvallend eenvoudig:

Als Amerika echt meer dan een halve eeuw geleden zes keer mensen op de maan heeft geland, waarom blijkt het dan zo moeilijk om dat nog eens te doen?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nep maanlanding 1969: is NASA gewoon weer zo’n geldverslindende overheidshub als USAID? Te veel aanwijzingen wijzen op een NEP maanmissie door Apollo 11

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: