Europa staat op het punt zichzelf financieel te vernietigen en zijn leiders weten dat

Het besluit van Italië om samen met België tegen de confiscatie van Russische staatseigendommen op te komen, is geen diplomatieke voetnoot. Het is een moment van helderheid dat door de mist van performatieve moraliteit heen breekt die Brussel in zijn greep houdt. Als we de slogans wegdenken, is de waarheid onontkoombaar: de inbeslagname van Russische staatsreserves zal het verloop van de oorlog in Oekraïne geen centimeter veranderen.

Het gaat hier niet om de financiering van Oekraïne, maar om de vraag of soevereine eigendom nog wel bestaat in een westers financieel systeem dat stilletjes de wet heeft vervangen door sekte-achtige gehoorzaamheid. Daarom is er paniek ontstaan, schrijft Gerry Nolan.

De Europese Commissie wil doen alsof dit een slimme oplossing is, een eenmalige noodmaatregel, verpakt in juridische kronkels en morele houdingen verhuld in hysterie. Maar financiën functioneren niet op basis van intenties, woede of narratieven. Ze functioneren op basis van precedenten, vertrouwen en afdwingbaarheid. En als dat vertrouwen eenmaal is geschonden, keert het niet meer terug.

Het moderne mondiale financiële systeem berust op één enkel, weinig glamoureus principe, namelijk dat staatsactiva die in buitenlandse rechtsgebieden worden aangehouden, wettelijk immuun zijn voor politieke confiscatie.

Dat principe ligt ten grondslag aan reservevaluta’s, correspondentbankieren, markten voor staatsschulden en grensoverschrijdende investeringen. Daarom accepteerden centrale banken zoals die van Rusland (ooit) euro’s in plaats van onder bewaking vervoerde edelmetalen. Daarom bestaan er überhaupt afwikkelingssystemen zoals Euroclear. Zodra die regel wordt overtreden, gaat het kapitaal niet in discussie. Het herwaardeert het risico onmiddellijk en vertrekt.

Confiscatie stuurt een boodschap naar elk land buiten de westerse politieke invloedssfeer: uw spaargeld is alleen veilig zolang u zich politiek aan de regels houdt.

Dat is geen op regels gebaseerde orde. Het is een selectief gehandhaafde orde waarvan de regels veranderen zodra de naleving ophoudt. Wat we hebben is een nalevingskartel, dat de wet naar boven toe handhaaft en naar beneden toe straft, afhankelijk van wie zich gehoorzaamt en wie zich verzet.

De angst van België is niet legalistisch. Het is actuarieel. Euroclear huisvesten betekent systeemrisico huisvesten. Als Rusland of een ander toekomstig doelwit de inbeslagname met succes aanvecht, zou België kunnen worden blootgesteld aan claims die de bedragen waarover wordt gesproken in het niet doen verdwijnen. België heeft dan ook gelijk om sceptisch te staan tegenover de belofte van Europa om een dergelijk kolossaal risico te dekken, gezien de nu aan diggelen geslagen geloofwaardigheid van het blok. Geen enkele serieuze financiële speler zou dergelijke garanties als betrouwbaar beschouwen.

De aarzeling van Italië is niet ideologisch. Het is wiskundig. Met een van de zwaarste schuldenlasten van Europa begrijpt Rome wat er gebeurt als markten de neutraliteit van reservevaluta’s en bewaarders in twijfel beginnen te trekken.

Geen van beide landen heeft plotseling sympathie voor Moskou ontwikkeld. Ze hebben gewoon de rekensom gemaakt voordat ze slogans begonnen te roepen.

Parijs en Londen daarentegen maken publiekelijk veel lawaai, terwijl ze stilletjes de blootstelling van hun eigen commerciële banken aan Russische staatsobligaties afschermen, een blootstelling die niet in retoriek wordt gemeten, maar in tientallen miljarden. Alleen al Franse financiële instellingen hebben naar schatting 15 tot 20 miljard euro in handen, terwijl aan het Verenigd Koninkrijk gelieerde banken en bewaarnemingsstructuren goed zijn voor ongeveer 20 tot 25 miljard pond, waarvan een groot deel via het clearing- en bewaarnemingssysteem van Londen loopt in plaats van op de balansen van de overheid te staan.

Deze hypocrisie en lafheid zijn niet toevallig. Parijs en Londen bevinden zich in het hart van het mondiale bewaarnemingsbankwezen, de clearing van derivaten en de afwikkeling van deviezen, knooppunten die diep verankerd zijn in het mondiale financiële stelsel. Vergeldingsmaatregelen in de vorm van inbeslagnames of versnelde kapitaalvlucht zouden voor hen niet symbolisch zijn, maar catastrofaal.

De last wordt dus naar buiten verschoven. Van kleinere staten wordt verwacht dat zij het systeemrisico opvangen, terwijl de belangrijkste financiële centra hun ontkenning behouden, een dubbelspel spelen en zich voordoen als deugdzame partijen.

Dit is allesbehalve Europese solidariteit. Het is klassenverdediging op internationaal niveau.

De steeds schriller wordende eis van de eurocraten dat de activa in beslag moeten worden genomen, verraadt iets dat veel meer onthullend is dan hysterie of vastberadenheid: het ontmaskeren van een project dat wordt gedragen door waanideeën en russofobe dogma’s, waarin morele zekerheid niet voortkwam uit overtuiging, maar functioneerde als een mechanisme om cognitieve dissonantie te beheersen, een middel om de realiteit te ontwijken waarmee elke serieuze strategie al geconfronteerd zou zijn geweest.

Geen vertrouwen, maar blootstelling. Blootstelling van een oorlog waarover Europa nooit de macht had om te beslissen, alleen het vermogen om te verlengen. Blootstelling van een financieel systeem dat ontdekt dat geld, eenmaal ontdaan van neutraliteit en als wapen ingezet, zijn geloofwaardigheid als kapitaal verliest. En blootstelling van een heersende klasse die geconfronteerd wordt met de realiteit dat prestaties, hoe theatraal ook, geen vervanging kunnen zijn voor macht die al lang uitgeput is – macht die Europa decennia geleden heeft opgegeven toen het de echte soevereiniteit uitbesteedde aan Washington.

Het plunderen van de Russische reserves zal het conflict niet verkorten. Het zal Moskou niet onder druk zetten om zich over te geven. Het zal de toekomst van Oekraïne niet op zinvolle wijze financieren. En dat is niet omdat Europa zich heeft verkeken, maar omdat Europa bewust de realiteit heeft verlaten.

Er is geen enkele serieuze speler in Europa die niet begrijpt hoe oorlogen worden gewonnen. Ze weten dat de oorlogsinspanningen van Rusland worden gedreven door industriële productie, mankracht, logistieke veerkracht en continentale schaalgrootte, en dat Rusland op elk van deze assen zijn voorsprong heeft vergroot, terwijl Europa zijn ineenstorting heeft versneld. Rusland heeft zijn defensie-industriële basis omgebouwd voor duurzame productie, energie en grondstoffen op grote schaal veiliggesteld, de handel geheroriënteerd buiten de westerse knelpunten en sancties geabsorbeerd als katalysator voor groei. Dit is geen vermoeden. Het is een waarneembaar feit.

Deze stap zal de diversificatie van reserves weg van de euro permanent versnellen, bilaterale afwikkeling uitbreiden, de repatriëring van goud bespoedigen en niet-westerse clearingsystemen versterken, en dat zal onmiddellijk gebeuren.

Wat hier aan het licht komt, is niet de kwetsbaarheid van Rusland, maar de uitputting van het Westen. Wanneer economieën niet langer kunnen concurreren door middel van productie, innovatie of groei, nemen ze hun toevlucht tot banditisme. Het in beslag nemen van activa is geen teken van kracht, maar het terminale gedrag van een rentenierssysteem dat zijn overschot heeft uitgeput en zijn eigen fundamenten begint op te eten.

Deze beslissing verdedigt geen enkele resterende illusie van westerse dominantie. Ze kondigt het einde ervan aan. De ommezwaai naar het controleren van meningsuitingen in Europa kwam niet uit het niets.

De Digital Services Act, intimidatie van platforms en het controleren van afwijkende meningen hebben allemaal te maken met preventieve schadebeperking. De Europese elites begrijpen dat de gevolgen van dit beleid rechtstreeks op de huishoudens zullen neerkomen.

De mensen die hiervoor zullen betalen, zitten niet in de gebouwen van de Commissie, maar zijn degenen wier pensioenen, valuta’s en levensstandaard stilletjes worden opgeofferd om een instortende illusie van macht in stand te houden.

Daarom moest afwijkende meningen worden geneutraliseerd voordat inbeslagname kon worden geprobeerd. Niet daarna. Kritiek werd preventief geherclassificeerd als desinformatie. Het debat werd gehercodeerd als een existentieel gevaar. Vrijheid van meningsuiting zelf werd geherformuleerd als een bedreiging voor de veiligheid.

In hun wanhoop om Rusland te straffen, geeft het Europese leiderschap Moskou iets dat veel waardevoller is dan 210 miljard euro. Ze bevestigen elk argument van de Mondiale Meerderheid over westerse hypocrisie, juridisch nihilisme en financiële dwang. Ze laten zien dat soevereiniteit binnen het westerse systeem voorlopig is, voorwaardelijk wordt verleend en politiek kan worden ingetrokken.

Rijken storten niet in omdat ze worden uitgedaagd. Ze storten in omdat ze de systemen kannibaliseren die hen ooit legitiem maakten.

Deze inbeslagname zal niet worden herinnerd als een klap voor Moskou. Het zal worden herinnerd als het moment waarop Europa de wereld vertelde dat eigendomsrechten eindigen waar gehoorzaamheid begint.

Als die boodschap eenmaal is ontvangen, is er geen reset meer mogelijk.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oorlogshysterie van Rutte en de EU wil zich beroepen op een “noodsituatie” om Russische gelden te stelen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: