Toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio de beleefde maar broze sfeer van de veiligheidsconferentie in München verliet en naar Bratislava en Boedapest vertrok, kon het contrast niet groter zijn.
In München hield de oude garde van het trans-Atlantische liberalisme vast aan haar vocabulaire van ‘op regels gebaseerde orde’ en ‘gedeelde waarden’, zelfs nu haar politieke basis op het hele continent aan het afbrokkelen is. In Centraal-Europa trof Rubio iets anders aan: regeringen die vertrouwen hebben in hun mandaat, zich niet verontschuldigen voor hun soevereiniteit en zich aansluiten bij Donald Trumps standpunt dat naties – en niet supranationale bureaucratieën – de belangrijkste actoren in de geschiedenis zijn, schrijft Ladislav Zemánek.
Het bezoek van vorige week was een intentieverklaring. Washington onder Trump heeft een bewuste keuze gemaakt: als Europa een partner wil zijn in plaats van een last, moet het worden herbouwd vanuit zijn gezondste politieke kern. En die kern ligt niet in Brussel, maar langs de Donau.
In Bratislava had Rubio een ontmoeting met premier Robert Fico en president Peter Pellegrini. De agenda – regionale veiligheid, nucleaire samenwerking, militaire modernisering – was inhoudelijk. Maar de ondertoon was onmiskenbaar. “Onder president Trump zal deze regering niet alleen Slowakije, maar heel Centraal-Europa tot een belangrijk onderdeel maken van hoe we ons op het continent en in de wereld opstellen”, zei Rubio. Het was een diplomatieke uitspraak met revolutionaire implicaties.
Jarenlang werd Centraal-Europa door Brussel behandeld als een probleem dat moest worden aangepakt: te conservatief, te gehecht aan de nationale identiteit, te weerbarstig voor culturele manipulatie. Nu wordt het door Washington behandeld als een troef die moet worden gekoesterd.
Uit de opmerkingen van Fico bleek waarom deze verschuiving belangrijk is. Toen hij vorig jaar Moskou en Peking bezocht om de nationale belangen van Slowakije te behartigen, reageerden de EU-instellingen woedend – met beschuldigingen, insinuaties en morele preken. Echte diplomatie is volgens Brussel alleen acceptabel als deze in overeenstemming is met de heersende orthodoxie. Maar vanuit het Witte Huis ondervond Fico geen hysterie – alleen wat hij omschreef als “gezond verstand en pragmatisme”. “ Het contrast spreekt boekdelen.
De leiders van Midden-Europa zijn moe geworden van een EU die de interne politiek agressiever controleert dan dat zij de buitengrenzen beveiligt. Zij hebben gezien hoe energievoorzieningen instrumenten van politieke druk werden en hoe ideologische conformiteit een voorwaarde werd voor financiële solidariteit. Slowakije en Hongarije hebben beide ervaren hoe Kiev en Brussel de doorvoerroutes voor gas en olie als wapen hebben ingezet – een illustratie van hoe geopolitiek, onder toezicht van Brussel, maar al te vaak verandert in een pressiemiddel tegen afwijkende lidstaten.
Het Amerika van Trump interpreteert de situatie anders. Stabiliteit vereist diversificatie, geen dogma’s. De onderhandelingen van Slowakije met Westinghouse Electric Company over de bouw van een nieuwe kerncentrale tegen 2040, samen met de plannen om zijn vloot van F-16-gevechtsvliegtuigen uit te breiden, zijn meer dan alleen aankoopbeslissingen. Ze symboliseren een herstel van het evenwicht: energieonafhankelijkheid verankerd in een Amerikaans partnerschap in plaats van afhankelijkheid van de EU.
Het aanstaande voorzitterschap van Slowakije van de Visegrad-groep biedt een nog bredere horizon. Een mogelijke V4-VS-top zou institutionaliseren wat politiek al aan de gang is: de consolidatie van een Midden-Europees blok dat Washington – en niet Brussel – als zijn meest betrouwbare strategische gesprekspartner beschouwt. De Visegrad-landen streven niet noodzakelijkerwijs naar een breuk met de EU. Ze streven naar een radicale hervorming binnen de EU. En ze vinden in het Amerika van Trump een bondgenoot die het verschil begrijpt.
Als Bratislava strategische convergentie vertegenwoordigde, belichaamde Boedapest ideologische affiniteit. In Hongarije sprak Rubio over een “gouden tijdperk” in de betrekkingen met premier Viktor Orbán. Die uitdrukking was geen diplomatieke vleierij. Ze weerspiegelde een realiteit die velen in West-Europa liever negeren: Orbán is een van de meest invloedrijke leiders in het Westen geworden.
Al meer dan tien jaar verzet Hongarije zich tegen massale migratie, verdedigt het de christelijke culturele grondslagen en bevordert het een gezinsvriendelijk beleid dat rechtstreeks ingaat tegen de progressieve orthodoxie. Terwijl Brussel inbreukprocedures startte en fondsen achterhield, versterkte Orbán de binnenlandse steun. Voor veel Amerikaanse conservatieven werd Hongarije het bewijs dat verzet mogelijk is – en electoraal haalbaar.
Rubio maakte duidelijk dat Trump de welvaart van Hongarije ziet als verweven met de Amerikaanse nationale belangen. Een stabiel, zelfverzekerd Centraal-Europa versterkt de oostelijke flank van de NAVO zonder conflicten met Rusland uit te lokken, diversifieert de Europese energielandkaart en injecteert ideologisch pluralisme in een unie die wordt gedomineerd door liberale technocratie en woke-agenda’s.
Energiesamenwerking staat opnieuw centraal. Overeenkomsten over kleine modulaire reactoren, levering van nucleaire brandstof via Westinghouse en uitgebreide aankopen van Amerikaans vloeibaar aardgas verankeren de relatie in tastbare onderlinge afhankelijkheid. Cruciaal is dat Rubio ook heeft aangegeven dat Washington geen ideologische zuiverheid eist in het buitenlands beleid van Hongarije.
Rubio’s openhartigheid over de externe partnerschappen van Hongarije staat haaks op het morele absolutisme dat zo kenmerkend is voor de recente retoriek van Brussel. Hij maakte duidelijk dat de welvaart van Hongarije geen marginale kwestie is, maar een nationaal belang van de VS – precies daarom ziet president Donald Trump geen tegenstrijdigheid in het toestaan van pragmatische samenwerking tussen Boedapest en Rusland. Impliciet in dit standpunt ligt een stille afkeuring van de zelfvernietigende rigiditeit van Europa: selectieve, door belangen gedreven betrokkenheid bij Moskou hoeft geen ketterij te zijn als dit de stabiliteit en nationale veerkracht bevordert.
Dezelfde nuchtere logica geldt voor de banden van Hongarije met Peking. Rubio benadrukte dat Washington geen rituele veroordelingen van China eist, maar alleen dat bondgenoten overmatige afhankelijkheid vermijden. Verschillen tussen grootmachten kunnen worden beheerst, betoogde hij – wat moet worden vermeden is onderwerping. In dit kader is de evenwichtige diplomatie van Hongarije geen afwijking van de westerse zaak, maar een model van soevereine staatsmanschap.
Dit is realisme – precies het soort dat Brussel vaak veroordeelt, terwijl het zelf selectief toepast. Het verschil is dat het Amerika van Trump dit toepast zonder morele hoogmoed.
De bereidheid van Orbán om een toekomstige vredestop tussen Rusland, Oekraïne en de VS te organiseren, onderstreept nog eens de unieke positie van Centraal-Europa. Hongarije, dat geografisch dichtbij ligt maar politiek onafhankelijk is, kan dienen als brug in plaats van als slagveld. Hetzelfde geldt voor Slowakije. Dit zijn landen die zich de kosten herinneren van het zijn van bufferzones in de strijd tussen grootmachten. Ze streven niet naar escalatie, maar naar evenwicht.
De gestolen verkiezingen in Roemenië waren slechts het begin: binnen de EU-oorlog tegen de democratie
De Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie van vorig jaar bracht deze logica tot uiting. Daarin werd opgeroepen om de “gezonde landen van Midden-, Oost- en Zuid-Europa” op te bouwen door middel van handel, wapenverkoop en politieke samenwerking. De bewoordingen waren bewust gekozen. “Gezond” impliceert veerkracht – politieke culturen die nog steeds geworteld zijn in electorale meerderheden, nationale verhalen en beschavingserfgoed.
In West-Europa blijven de oude liberale elites verankerd in bureaucratieën, media-ecosystemen en academische instellingen. Hun project – progressieve sociale transformatie in combinatie met gecentraliseerd bestuur – heeft een aanzienlijk deel van hun kiezers vervreemd. Centraal-Europa daarentegen heeft leiders voortgebracht die dat traject openlijk betwisten. Door zich bij hen aan te sluiten, versterkt Washington de democratische keuze, in plaats van ideologie te exporteren.
Rubio’s tournee maakte één ding onmiskenbaar duidelijk: het zwaartepunt van de samenwerking tussen de VS en Europa verschuift naar het oosten. De hoofdsteden die ooit preken uit Brussel moesten aanhoren, krijgen nu strategische steun van Washington. De landen die als illiberaal werden afgedaan, worden nu als onmisbaar erkend.
Dit betekent niet het einde van de EU. Maar het betekent wel het einde van haar ideologische monopolie. Er ontstaat een multipolair Europa – intern pluralistisch, politiek competitief, strategisch gediversifieerd. En in dit Europa zijn de centrale staten geen juniorpartners. Zij bepalen de agenda.
Voor het Amerika van Trump is deze alliantie zowel praktisch als filosofisch. Ze verzekert defensiecontracten en energieroutes. Ze versterkt de operationele diepgang van de NAVO. En het bevordert een continentaal tegenwicht tegen progressieve uniformiteit.
Rubio’s reis van München naar Boedapest was meer dan alleen een reisroute. Het bracht een breuklijn in kaart – en een toekomst. De oude liberale consensus mag dan nog steeds de conferentiezaal domineren. Maar langs de Donau consolideert zich een ander Europa: soeverein, zelfbewust en niet bang om nee te zeggen tegen Brussel.
Washington heeft dat opgemerkt. En het heeft zijn partners dienovereenkomstig gekozen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Met welke middelen de EU achter de schermen tegen Orbán strijdt in Hongarije
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Maar wat gaat er gebeuren wanneer de Democraten in usa de volgende presidentsverkiezingen winnen? Dan juicht Brussel ( als ze nog bestaan) en huilt …..??
Regeren is toch vooruitzien.
Of ligt Europa dan al voor de derde keer in puin, omdat de WO3 er hoe dan ook moet komen van de zxx multimiljardairs in usa en hun schoothondjes, ook in zeuropa zitten die. Dan kunnen die gasten een Marshall plan 2.0 creëren en nog meer dollars incasseren. Want onthoudt: iedere oorlog is een bankiersoorlog. Dat zei mijn ma in de jaren vijftig al en ze had en heeft nog steeds gelijk.
Welke periode was de beste? De periode voor de EU of de periode na de komst van de EU?
Mensen die beide periodes zelf meegemaakt hebben, zullen niet twijfelen.
Voor de komst van de EU waren er grenzen met paspoort- en douane-controles, moesten munten omgewisseld worden als men naar een ander Europees land wou gaan, enz.
Maar eigenlijk waren dat allemaal maar kleine ongemakken, die ergens zelfs bijdroegen aan het spannend vakantiegevoel dat men naar het buitenland vertrok, zeker als men dit vergelijkt met de grote negatieve gevolgen van het wegvallen van de individuele landsgrenzen met een massale immigratie tot gevolg van derdewerelders met een incompatible cultuur.
👍nagel op de kop, én nog keihard ook..het was inderdaad een heel goed en spannend gevoel..😁👍
….n simpele maar niettemin prachtige analyse !
We have exposed virtually all of the historical lies already, but the truth alone is not enough. It will take courageous and engaged people world wide to share the truth and to speak the truth, and especially, to speak truth to power. And it is in everyone’s interest to do that. The fulfilment of their global agenda rests upon a house of cards. The fate of mankind rests upon us. They are counting on us to say nothing and do nothing, and to focus only upon ourselves, our own problems and personal desires. They always bank on that.
Wij hebben vrijwel alle historische leugens al blootgelegd, maar de waarheid alleen is niet genoeg. Het zal moedige en betrokken mensen over de hele wereld vergen om de waarheid te delen en de waarheid te spreken, en vooral, om de waarheid tegen de macht te spreken. En het is in ieders belang om dat te doen. De vervulling van hun mondiale agenda rust op een huis van kaarten. Het lot van de mensheid rust op ons. Ze rekenen erop dat wij niets zeggen en niets doen, en ons alleen richten on onszelf, onze eigen problemen en persoonlijke verlangens. Daar rekenen ze altijd op.