Een onthulling van het kwaad

Op 7 oktober 2023 lanceerden Hamas en andere Palestijnse verzetsorganisaties vanuit de Gazastrook een aanval op Israël onder de codenaam “Al-Aqsa-vloed”. Israëlische en westerse mainstreammedia en politici bestempelden dit al snel als een massale terroristische daad en overspoelden de wereld met verhalen over gruwelijke wreedheden die de Palestijnen zouden hebben begaan, zoals het sadistisch vermoorden van kinderen en vrouwen en het plegen van massale verkrachtingen.

We weten nu dat deze gruwelverhalen leugens waren, bedoeld om binnenlandse en internationale verontwaardiging op te wekken tegen het Palestijnse verzet en de Palestijnen in het algemeen. Ze maakten deel uit van hetzelfde giftige Israëlische narratief dat hen bestempelde als “Amalek” – een verwijzing naar een op perverse wijze als “voorbeeldig” voorgestelde genocide in het Oude Testament – en ontkende dat zij mensen waren. Met andere woorden, ze maakten deel uit van het in gang zetten van een genocide. Deze leugens van de gruwelpropaganda werden verzonnen en verspreid door bijvoorbeeld Israëls Zaka-activisten en westerse mainstreamjournalisten, zoals die van The New York Times, hoge functionarissen zoals Pramila Patten van de VN, en activisten, bijvoorbeeld voormalig Meta-topfunctionaris Sheryl Sandberg, die optrad als zionistische propagandist, die ervoor kozen zich op Israëlische desinformatie te baseren, schrijft Tarik Cyril Amar.

In werkelijkheid vonden er geen massale verkrachtingen plaats; er waren geen sadistische moorden op baby’s door onthoofding of in magnetrons; er werd geen zwangere vrouw aangetroffen die met een schot door het hoofd was gedood, terwijl haar baby was neergestoken en nog met de navelstreng aan haar verbonden was. Het “is eenvoudigweg niet gebeurd”, zoals uit een gedetailleerd onderzoek van de Israëlische krant Haaretz bleek.

Wat er op 7 oktober 2026 gebeurde, was geen barbaarse, sadistische geweldsuitbarsting, maar een gedurfde militaire verzetsoperatie. Het was ook een massale uitbraak uit een Gazastrook die onder een langdurige Israëlische belegering stond, zo wreed dat de Israëlische socioloog Baruch Kimmerling de Gazastrook bijna een kwart eeuw geleden al het “grootste concentratiekamp ter wereld ooit” noemde.

De kern van dit offensief was gericht tegen Israëls Gaza-divisie, die volgens hooggeplaatste Israëlische officieren “overmeesterd” werd. Daarbij doodden Palestijnse verzetsstrijders Israëlische militairen en namen zij hen gevangen. Hoewel de Israëlische propaganda haar uiterste best heeft gedaan om dit feit te verhullen, waren deze handelingen noch “terrorisme”, noch gijzelneming, maar legitieme daden van gewapend verzet volgens het internationaal recht.

De Palestijnse strijders vielen ook een muziekfestival en verschillende nederzettingen aan. Daar pleegden zij volgens een samenvatting van Amnesty International begin 2024 inderdaad misdaden, waaronder het opzettelijk doden van burgers en het nemen van gijzelaars, dat wil zeggen burgers, geen soldaten, wier gevangenneming hen tot krijgsgevangenen maakt en niet tot gijzelaars. Een misdaad blijft hoe dan ook een misdaad, ook al is het alleen maar realistisch om talrijke verzachtende omstandigheden te erkennen in het immense onrecht, de onteigening en het vaak sadistische en vernederende geweld dat Palestijnen gedurende tientallen jaren van Israëliërs hebben ondervonden.

Eerlijkheid vereist ook dat drie belangrijke feiten in aanmerking worden genomen. Ten eerste heeft de leider van de pro-Israëlische Verenigde Arabische Emiraten onthuld dat hij de Israëlische leider Benjamin Netanyahu persoonlijk had gewaarschuwd voor de plannen van Hamas. In dezelfde geest beweert de leider van Qatar dat Hamas bereid was alle burgergijzelaars onmiddellijk na de aanval vrij te laten (waardoor het alleen nog militaire gevangenen zou hebben gehad). Toch negeerde de Israëlische leiding de waarschuwing en wees zij het aanbod om alle burgers vrij te laten af.

Bijna alsof zij wilde dat de aanval zou plaatsvinden, als voorwendsel om een grootschalige campagne van etnische zuivering door middel van genocide te beginnen, en dat de burgergijzelaars in Gaza zouden blijven, als voorwendsel om die campagne voort te zetten.

Ten tweede is al lange tijd duidelijk dat de Israëlische autoriteiten een uitgebreide “Hannibal-richtlijn” activeerden: normaal gesproken bereid om hun eigen soldaten te doden in plaats van hen gevangen te laten nemen, doodden Israëlische troepen op 7 oktober ook Israëlische burgers, hoogstwaarschijnlijk in grote maar onbekende aantallen, waarbij zij zowel tanks als gevechtshelikopters inzetten om – in de woorden van een Israëlische officier – hun eigen mensen op grote schaal aan de “Hannibal-richtlijn” te onderwerpen. Van de ongeveer 1.200 slachtoffers op 7 oktober zijn er waarschijnlijk honderden gevallen door geweld van Israëliërs tegen Israëliërs; anderen waren soldaten en als zodanig legitieme doelwitten.

En ten slotte een eenvoudig punt dat maar al te vaak wordt overstemd door Israëlische en pro-Israëlische propaganda: een legitieme militaire strijdmacht verliest haar algemene legitimiteit – of die van haar doelstellingen – niet wanneer sommige van haar leden misdaden plegen. Als dat wel zo was, zouden de meeste legers ter wereld moeten worden ontbonden, omdat geen enkel leger een geschiedenis heeft die volledig vrij is van misdaden. Gewapend Palestijns verzet is fundamenteel legitiem volgens het internationaal recht – en uiteraard ook moreel – en blijft dat. Sterker nog, in de toekomst zullen de Palestijnse verdedigers van Gaza, die in de minderheid waren, over minder wapens beschikten en in de steek werden gelaten, als helden worden herinnerd, zoals het hoort.

De zaken liggen feitelijk anders wanneer we kijken naar de handelingen van het Israëlische leger sinds 7 oktober. Anders dan bij wat individuele Palestijnse verzetsstrijders ook maar gedaan mogen hebben, hebben we in het geval van Israëls eufemistisch en onjuist benoemde Defensiemacht – een “burgerleger [en] representatieve afspiegeling” van de Israëlische samenleving – te maken met een duidelijk geval van een hele, grote organisatie die zich doelbewust en enthousiast toelegt op het plegen van elke denkbare oorlogsmisdaad en misdaad tegen de mensheid, waaronder etnische zuivering en genocide.

Want dat is een nauwkeurige beschrijving van wat Israël sinds 7 oktober 2023 de Palestijnen in Gaza – en niet alleen daar – aandoet. Inmiddels bestaat daarover ook consensus onder eerlijke waarnemers, waaronder de wereldwijde gemeenschap van genocide-experts. Dit is inderdaad de meest publiekelijk zichtbare genocide in de menselijke geschiedenis geweest, ondanks Israëlische pogingen om Gaza van de buitenwereld af te sluiten en zijn journalisten onder valse voorwendselen massaal te vermoorden.

Israëlische daders – hoog en laag – hebben trots hun eigen misdaden bekendgemaakt. De Israëlische samenleving als geheel steunt de genocide, zoals vrijwel voortdurend uitgevoerde opiniepeilingen consequent hebben aangetoond. In een wereld van realtime media en social media kon de werkelijkheid in Gaza niet verborgen worden gehouden. Pas onlangs heeft Google eindelijk zijn kaarten aangepast om die werkelijkheid weer te geven.

De aard en omvang van Israëls misdaden zijn duidelijk en buitengewoon goed gedocumenteerd, en dat is zeer belangrijk. De mensheid is degenen, Palestijnen en anderen, die de aangrijpende taak op zich hebben genomen om het bewijsmateriaal te verzamelen en te analyseren, enorm veel dank verschuldigd, zoals, om er slechts enkelen te noemen, VN-speciaal rapporteur Francesca Albanese of de onvermoeibare medewerkers van Electronic Intifada.

Wat minstens evenveel aandacht verdient, is wat de genocide in Gaza zegt over onze wereld als geheel: namelijk dat genocide niet alleen mogelijk is – dat was al eerder het geval – maar dat die jarenlang en voor de ogen van de hele wereld kan plaatsvinden, met de actieve steun van het grootste deel van het establishment van vrijwel het gehele Westen en de passieve instemming van de elites van de meeste andere landen.

In een min of meer verstandige wereld, die haar verplichtingen uit hoofde van het korte en duidelijke VN-Genocideverdrag van 1948 nakomt – het is goed om daaraan te herinneren – zouden de Israëlische plegers van genocide allang zijn gestopt door een combinatie van diplomatieke, economische en uiteraard militaire interventie. Dat zou het minimum zijn geweest van wat zowel het internationaal recht als de elementaire ethiek vanzelfsprekend vereisen.

Maar in plaats daarvan leven we in een wereld waarin – afgezien van het Palestijnse verzet zelf – slechts een handvol staten en politieke organisaties überhaupt iets heeft gedaan om Israëls campagne van massamoord te dwarsbomen: Iran, Hezbollah in Libanon en Ansarallah – de “Houthi’s” – in Jemen.

Denk van het bovenstaande wat je wilt, of je hun politiek nu waardeert of verafschuwt, het is een feit dat niemand anders ook maar enigszins heeft geprobeerd het Genocideverdrag in de praktijk toe te passen. Als dat irritatie oproept, geef dan bijvoorbeeld Ansarallah niet de schuld, maar degenen die hebben nagelaten te handelen.

Maar het uitblijven van actie is slechts een deel van dit waargebeurde gruwelverhaal geweest. In het Westen hebben veel regeringen en gevestigde instellingen, waaronder de media en de academische wereld, Israël tijdens het plegen van genocide actief gesteund. Dit is een beschamende geschiedenis van criminele samenwerking en medeplichtigheid die nog geschreven moet worden. In de ergste gevallen, zoals bij de elites van de VS, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, lijkt medeplichtigheid zelfs een te zwakke uitdrukking: zij kunnen beter worden omschreven als mededaders van genocide.

De voor de hand liggende conclusie uit deze toestand van de wereld is dat het internationaal recht er niet toe doet. Er bestaat geen verwoestender aanval op het idee zelf van internationaal recht en een op wetten gebaseerde orde dan de straffeloosheid van Israël en zijn medeplichtigen. Benjamin Netanyahu, tegen wie een arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof is uitgevaardigd, heeft tijdens de recente Algemene Vergadering van de VN schaamteloos zijn eigen misdaden en die van zijn land kunnen ontkennen en zelfs de verwijzing naar Amalek kunnen herhalen, zoals Craig Mokhiber heeft opgemerkt. Buiten werden ondertussen zijn critici gearresteerd.

Annalena Baerbock, die tijdens haar ambtsperiode als een van Duitslands meest beschamende ministers van Buitenlandse Zaken ooit Israël eveneens rechtvaardigde, beschermde en steunde, heeft zojuist haar onverdiende sinecure als voorzitter van de Algemene Vergadering van de VN afgerond om over te stappen naar een andere, even absurd onverdiende functie aan Columbia University. De voorbeelden kunnen eindeloos worden uitgebreid: de elites van het Westen, waaronder de Amerikaanse presidenten Joe Biden en Donald Trump, hebben zichzelf door hun medeplichtigheid aan Israël op verwoestende wijze gecompromitteerd. En toch blijven ze floreren.

Niet alleen is het internationaal recht daardoor in een mate in diskrediet gebracht als letterlijk nooit tevoren, maar dat geldt ook voor de internationale gevestigde instellingen, en in het bijzonder die van dat deel van de wereld dat nog steeds de arrogantie heeft om het mondiale leiderschap op te eisen alsof het een soort geboorterecht is: het Westen.

Voeg daar nu het feit aan toe dat Israël niet “alleen” de genocide in Gaza heeft gepleegd, maar ook de terreur van etnische zuivering op de Westelijke Jordaanoever heeft opgevoerd, Syrië en Libanon is binnengevallen, Jemen heeft aangevallen, heeft deelgenomen aan en de aanzet heeft gegeven tot meedogenloze aanvallen op Iran die ook de mondiale energie-economie hebben doen instorten, en in het algemeen zijn gebruikelijke werkwijze van moord, ondermijning, marteling, verkrachting en niet-aflatende agressie heeft gevolgd. En toch: geen waarneembare gevolgen, afgezien van hooguit belachelijk ontoereikende, louter symbolische maatregelen en uiteraard aanhoudende massale steun.

Ondertussen worden degenen in het Westen die menselijkheid durven te tonen en hun solidariteit betuigen met de Palestijnse en andere slachtoffers van Israël en zijn medeplichtigen en mededaders, lastiggevallen, door de politie in elkaar geslagen, gearresteerd en op zwarte lijsten geplaatst.

Wat de genocide in Gaza heeft aangetoond met betrekking tot de wereld als geheel, is eenvoudig: degenen die over ons regeren, zullen veel verder gaan, veel schaamtelozer en openlijker, dan de meesten van ons, zelfs de pessimisten, zich vroeger konden voorstellen. Nog belangrijker is dat zij ermee weg zullen komen, en dat zij elkaar ermee zullen laten wegkomen. Gaza is geen uitzondering. Het is een voorbode van een wereld vol verschrikkingen. Verzet is niet een optie; het is de enige optie.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Drie belangrijke onthullingen over de Gaza-holocaust in de Israëlische pers

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: