Een onderhandelde oplossing voor een soeverein Iran is vrijwel onmogelijk

Het was van nature onwaarschijnlijk dat er een akkoord zou worden bereikt door twee partijen – laat staan drie – bij elkaar te brengen die een zeer uiteenlopende geschiedenis hebben en nog minder overeenstemming over de toekomstige koers van hun land. Bij dergelijke slecht voorbereide ontmoetingen is het vaak waarschijnlijker dat er een prikkelbare herhaling plaatsvindt van het algemene gebrek aan overeenstemming.

Dit was het geval tijdens de ‘gesprekken’ van vorige maand in Islamabad tussen de VS en Iran – waarbij Israël optrad als derde partij namens ‘collectieve krachten’ die probeerden ‘het einde af te dwingen’ (een regionale hegemonie van Groot-Israël) – door in feite massale (en onbeperkte) regionale territoriale controle voor Israël te eisen, schrijft Alastair Crooke.

Om dergelijke gesprekken zin te geven, zouden ze een onderliggend niveau van overeenstemming tussen de partijen moeten concretiseren – als dat al te vinden is. Anders zal het beste wat eruit kan voortkomen bestaan uit informele afspraken die nooit worden geformaliseerd, maar die op dat moment wel in het belang van de betrokken partijen kunnen zijn. Dergelijke afspraken duren zolang ze duren. Dat is alles.

Esmail Baqaei, woordvoerder van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken, merkte op dat er in de loop van deze 47 jaar een diep wantrouwen en achterdocht jegens de VS is opgebouwd:

“Je mag niet verwachten dat binnen korte tijd, na een buitengewoon bloedige oorlog, waarin … Iran, dat tegen twee met kernwapens bewapende regimes heeft gevochten, twee uitzonderlijk meedogenloze regimes, waarvan we de wreedheid de afgelopen tweeënhalf jaar hebben gezien in de misdaden in Gaza en Libanon, snel tot een akkoord met ons zou komen”.

Aurelien schetst de impasse bondig:

“De VS (aanwezig) en Israël (aanwezig via een tussenpersoon) willen Iran als functionerende staat schaden en indien mogelijk vernietigen. Voor de VS is dit wraak voor bijna vijftig jaar vernedering, die teruggaat tot de bestorming van de Amerikaanse ambassade in Teheran en de rampzalige mislukking van de daaropvolgende reddingsmissie – evenals voor Iraanse pogingen om het Amerikaanse beleid in de Levant te dwarsbomen. Voor Israël is het doel om het enige land te vernietigen dat tussen hen en hun heerschappij over de regio staat. (De VS vertegenwoordigt dit doel ook indirect). De Iraniërs willen dit natuurlijk allemaal voorkomen, maar ze willen ook een einde aan de sancties en het isolement”.

Esmail Baqaei voegt hieraan toe:

“Onze belangrijkste zorg is dat we zo snel mogelijk een punt bereiken waarop we met vertrouwen kunnen zeggen dat de dreiging van oorlog [tegen Iran] niet langer bestaat”.

De nieuwe Opperste Leider, Mojtaba Khamenei, gaat dieper in op de Iraanse doelstellingen door expliciet te stellen:

‘Er is een nieuw tijdperk aangebroken in de Straat van Hormuz, en de Amerikaanse hegemonie is ten einde gekomen’.

Kortom, Iran is vastbesloten om te ‘ontsnappen’ uit de ‘kooi’ van 74 jaar Amerikaanse militaire omsingeling – sancties, belegering en politiek isolement – en daarmee, zoals de Opperste Leider opmerkte, de geopolitieke verhoudingen in de hele regio radicaal te veranderen.

De Israëlische militaire socioloog Yagil Levy betoogt echter in Haaretz dat het gedrag van Israël opvallend is veranderd in de nasleep van de aanslagen van 7 oktober, en dat het daarna wordt gekenmerkt door de “toepassing van een ‘harde’ versie van permanente veiligheid … Deze laatste werd in feite]gezien als reeds bereikt door] militaire superioriteit en internationale tolerantie”.

“Relatieve permanente veiligheid, de ‘zachte’ versie, stond in contrast met een overblijfsel van het veiligheidsconcept dat de [7 oktober] Hamas-aanval mogelijk maakte – ook al werd de aanval veroorzaakt door een Israëlische nalatigheid en vormde deze geen nieuwe reële dreiging”.

“Permanente veiligheid” — een concept dat oorspronkelijk werd bedacht door historicus professor Dirk Moses — werd in Israël, na 7 oktober, gezien als een middel dat niet alleen de onmiddellijke dreigingen wegneemt, maar ook toekomstige:

“Het streven naar een permanente oplossing laat geen ruimte voor compromissen, noch politiek noch afschrikkend, maar houdt veeleer de uitroeiing, verdrijving of controle in van een bevolkingsgroep die wordt gezien als een bedreiging voor de veiligheid van de staat”.

(Professor Dirk Moses heeft uiteengezet dat de term ‘permanente veiligheid’ in feite afkomstig is van Otto Ohlendorf, “een nazi-oorlogsmisdadiger, die voordat hij … in Neurenberg door de Amerikanen werd opgehangen, zei dat … Joodse kinderen zouden opgroeien tot partizanen … en dat we] moesten begrijpen dat de Duitsers niet alleen gewone veiligheid wilden, maar permanente veiligheid: ze waren bezig een duizendjarig Rijk op te bouwen”.

Meron Rapoport en Ameer Fakhoury schetsen hoe de laatste oorlog tegen Iran,

“het concept van ‘permanente veiligheid’ naar een nog hoger niveau tilde. Het was niet langer voldoende om hard toe te slaan tegen leiders, nucleaire faciliteiten en militaire doelen, zoals Israël deed in juni 2025. Dit keer was het doel regimeverandering – niet louter het neutraliseren van een vermeende dreiging, maar het hervormen van de politieke omgeving zelf”.

We weten dat de joodse historicus en geleerde Gershom Scholem al had voorspeld dat het religieuze zionisme functioneert als een “militante”, “apocalyptische” en “radicale” messiaanse beweging die probeert “het einde af te dwingen” [d.w.z. de Verlossing] door van de staat te eisen dat deze zich bijvoorbeeld bezighoudt met grootschalige territoriale controle.

Kortom, Scholem, algemeen beschouwd als een vooraanstaand expert op het gebied van het Messiaans Jodendom, voorspelde in feite Israëls ommezwaai naar Permanente Veiligheid, niet louter als veiligheidsmaatregel, maar als instrument van militant zionistisch messianisme.

Op dit moment liggen de ‘diepere belangen’ van Iran, Amerika en Israël, naar welke maatstaf dan ook, zo ver uit elkaar als men zich maar kan voorstellen. Zowel Israël als Iran streven ernaar de politieke verhoudingen in het Midden-Oosten fundamenteel te veranderen. Het enige wat met onderhandelingen mogelijk is, zijn daarom kortetermijnmaatregelen van beperkte omvang die tijdelijk misschien wel bij de VS en Iran passen, maar vrijwel zeker onaanvaardbaar zullen zijn voor Israël (en ook voor zijn lobbyisten en megadonoren in de VS).

De VS hebben dringend behoefte aan een uitweg – en onderhandelingen lijken hiervoor het normale mechanisme te zijn. Maar onderhandelingen in de traditionele zin zouden in feite leiden tot een waargenomen capitulatie van de VS, en indien langdurig, tot een catastrofale economische ramp als gevolg van de Iraanse controle over de Straat van Hormuz.

Trump lijkt vandaag de dag verscheurd tussen het vooruitzicht van een ‘zware’ militaire escalatie (bepleit door de ‘Israeli-First’-factie) in de hoop op een Iraanse capitulatie, en een langdurige blokkade van de Straat van Hormuz (zij het permeabel), bepleit door minister Bessent, wat duidt op het idee van weer een ‘eeuwigdurende oorlog’. Geen van beide opties is zonder ingrijpende gevolgen.

Iran daarentegen heeft de gecombineerde militaire druk van de Verenigde Staten en Israël doorstaan. Terwijl Israël er niet in is geslaagd om ook maar één van zijn oorspronkelijke (28 februari) oorlogsdoelstellingen te bereiken, en dus druk uitoefent op Trump om de oorlog voort te zetten — in de “hoop” dat de Iraanse staat op de een of andere manier ten val zal komen.

Het fundamentele probleem voor Trump om de oorlog met Iran te beëindigen (afgezien van zijn ego dat hem belet om als ‘een verliezer’ over te komen), is dat het voor hem – gebonden en gevangen als hij is aan Israël en de grote pro-zionistische donateurs – niet mogelijk is om geloofwaardige toezeggingen te doen, zonder de status van een volledig verdrag, met betrekking tot niet-aanval op Iran – of sanctieverlichting.

En een verdragsstatus is op dit moment politiek niet haalbaar, gezien de diversiteit en aard van de facties die de controle over het Congres uitoefenen.

Hoe kan Iran dan worden gerustgesteld dat er een einde komt aan het conflict en aan de dreiging van toekomstige oorlogen? Iran zou alleen gerustgesteld kunnen worden als er een manier zou worden gevonden om de handen van de Amerikanen en Israëli’s te binden met betrekking tot verdere oorlogsrondes tegen Iran — hoewel, hoe zouden de handen van Israël gebonden kunnen worden? Alleen (vermoedelijk) door de financiële, militaire en inlichtingenondersteuning voor Tel Aviv stop te zetten.

En dat zou ten eerste een ‘revolutie’ in de mondiale structurele relatie tussen de VS en Israël betekenen, en ten tweede een andere president.

Zou een alternatief een soort Chinees-Russische garantie voor directe interventie kunnen zijn, mocht er sprake zijn van verdere militaire escalatie? Een dergelijk vooruitzicht zou een nieuw mondiaal concert van mogendheden impliceren – een gebeurtenis die op dit moment voorbarig lijkt, nu de VS verwikkeld is in vijandelijkheden van verschillende aard en op verschillende niveaus met zowel China als Rusland, die zelf escaleren en niet afnemen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Te ver om nu nog terug te keren

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: