De val van het regime van Zelensky en dat van zijn bondgenoten

Het vredesplan van de VS en Rusland voor Oekraïne maakt zeker een einde aan het conflict. Maar bovenal maakt het de weg vrij voor een herschrijving van de geschiedenis. Nee, de Russische militaire operatie was geen “illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie”, maar eerder een toepassing van resolutie 2202 van de Veiligheidsraad, in overeenstemming met het internationaal recht. Als de Europese bevolking erkent dat zij zich vergist heeft, of dat zij misleid is, zal zij haar regimes veranderen, net zoals Oekraïne dat zal doen.

Het Oekraïens-Russische conflict loopt ten einde: de Russische en Amerikaanse presidenten zijn het eens geworden over een 28-puntenplan, naar het voorbeeld van het plan dat de Veiligheidsraad heeft aangenomen voor het Arabisch-Israëlische conflict, schrijft Thierry Meyssan.

Hoewel de leidende principes op 15 augustus door Donald Trump en Vladimir Poetin zelf werden goedgekeurd tijdens de top in Anchorage (Alaska), werden de details van 24 tot 26 oktober in Miami onderhandeld door Steve Wikoff en Kirill Dmitriev. Deze overeenkomst werd pas begin vorige week officieel bekendgemaakt aan Rustem Umerov, secretaris van de Oekraïense Nationale Veiligheids- en Defensieraad, voordat hij naar Qatar vertrok. De niet-gekozen Oekraïense president Volodymyr Zelensky ontdekte het in detail op 20 november, toen Dan Driscoll (secretaris van het leger) en generaals Randy George (stafchef van het leger) en Chris Donahue (commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa en Afrika) het aan hem kwamen voorstellen.

De afgelopen drie maanden hebben Russische troepen de “integrale nationalistische” eenheden (‘Banderisten’ of “neo-nazi’s”, volgens de terminologie van het Kremlin) van de “Witte Führer”, Andriy Biletsky, gebombardeerd. Als gevolg daarvan kwam hij verslagen uit de opeenvolgende veldslagen van Mariupol (mei 2022), Bakmut/Artyomovsk (december 2023) en Pokrovsk (november 2025).

Op 11 november gaf het ministerie van Buitenlandse Zaken zijn goedkeuring voor de vrijgave van “Operatie Midas”, een uitgebreid onderzoek door het Nationaal Anticorruptiebureau van Oekraïne (NABU), uitgevoerd met de hulp van 80 Amerikaanse onderzoekers. Dit heeft al geleid tot het aftreden van twee ministers – Herman Halushchenko, minister van Justitie, en Svitlana Grynchuk, minister van Energie – en de vlucht van Rustem Umerov (reeds genoemd) naar Qatar. Gevolgd door het aftreden van Andriy Yermak, het hoofd van de presidentiële administratie. Momenteel is Volodymyr Zelensky volledig blootgesteld: de belangrijkste politieke figuren waarop hij vertrouwde, zijn vernietigd. Hij heeft geen andere keuze hebben dan het plan van Donald Trump te aanvaarden of zelf te vluchten.

In tegenstelling tot wat men zou verwachten, heeft de niet-gekozen president tijdens zijn ontmoeting met de Amerikaanse delegatie op 20 november niet getracht de voorwaarden van het vredesplan te wijzigen, maar eerder om een amnestie toe te voegen; niet voor oorlogsmisdaden, maar voor corruptie.

De Oekraïners die in het land zijn gebleven (een derde van de bevolking is al uit Oekraïne gevlucht, de helft naar Rusland, de helft naar de EU) zijn al fel gekant tegen de zelfbenoemde president. Hij werd gekozen om de corruptie te bestrijden, maar heeft deze juist tot ongekende hoogten aangewakkerd. In november braken er verschillende rellen uit tussen de bevolking en militaire rekruteerders. Zelfs de “hardline nationalisten” geloven nu dat hij hen niet langer kan helpen hun apocalyptische doelen tegen de Slaven te bereiken en zijn ze druk bezig met plannen om hem omver te werpen.

De lidstaten van de Europese Unie, die een langdurige oorlog hadden voorzien en zich daarop hadden voorbereid, kunnen een capitulatie die ze niet bij naam durven te noemen, niet accepteren. Elk van hen wordt nu geconfronteerd met het brute einde van zijn droom. Het is duidelijk dat de val van het Oekraïense regime zal worden gevolgd door die van de Europese leiders die het hebben gesteund.

Het moment van afrekening is inderdaad aangebroken. De Europese Unie stelde aanvankelijk 1 miljard euro in contanten ter beschikking, waarna haar militair comité een clearinginstituut oprichtte waar Oekraïners wapens konden kiezen uit de voorraden van de strijdkrachten van de EU-lidstaten. Ten slotte stelde de Unie haar eigen middelen, zoals haar satellieten, ter beschikking. In de loop van de tijd verstrekte de EU steeds meer: tot 3 miljard euro in juli en augustus.

Laat niemand denken dat dit uitsluitend het initiatief is van ambtenaren van de Commissie. Op 1 maart 2022 hield het Europees Parlement, dat bij algemene verkiezingen is gekozen, een zitting met president Zelensky, die via een videoverbinding het woord voerde. Het Parlement nam het standpunt van de NAVO over, dat de akkoorden van Kiev negeert en de Russische speciale operatie tegen “kernnationalisten”, overeenkomstig resolutie 2202 van de Veiligheidsraad, beschouwt als een “illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie”. Het was het Parlement dat een resolutie (P9_TA(2022)0052) aannam die de weg vrijmaakte voor de volledige steun van de EU aan het regime van Zelensky, die door veel lidstaten onmiddellijk werd onderschreven.

Toen president Trump en vicepresident Vance op 28 februari 2025 in de Oval Office met Zelensky in confrontatie kwamen, overlegden sommige regeringen met elkaar. Er vond een reeks onderhandelingen plaats tussen Parijs en Londen, die beide streden om het leiderschap van een coalitie van bereidwillige landen. Uiteindelijk bleef alleen Groot-Brittannië over. Londen vormde een militair bondgenootschap met de Baltische staten (Denemarken, Estland, Finland, IJsland, Letland, Litouwen, Noorwegen, Nederland en Zweden) en voegde daar op 5 november Oekraïne aan toe. Dit vormt een puur Britse NAVO binnen de NAVO.

Frankrijk, hoewel geen lid van deze alliantie met het Verenigd Koninkrijk, blijft niet achter. Maar het is nu meer een kwestie van houding dan van actie. Op 17 november ondertekende president Emmanuel Macron een intentieverklaring met zijn niet-gekozen ambtgenoot Volodymyr Zelensky, waarin staat dat, wanneer de binnenlandse industrie daartoe in staat is, zij 100 Rafale-gevechtsvliegtuigen zal bouwen en aan Oekraïne zal verkopen. Vervolgens stuurde hij op 18 november zijn chef van de generale staf, generaal Fabien Mandon, naar het congres van burgemeesters van Frankrijk om te zeggen dat de Fransen zich moeten voorbereiden op het verlies van hun kinderen in een dreigende oorlog tegen Rusland.

Volodymyr Zelensky belde op 21 november in paniek zijn bondgenoten op. Emmanuel Macron, Friedrich Merz en Keir Starmer benadrukten volgens het Élysée-paleis nogmaals “dat alle beslissingen die gevolgen hebben voor de belangen van Europa en de NAVO de gezamenlijke steun en consensus van respectievelijk de Europese partners en de NAVO-bondgenoten vereisen”.

Ze kwamen allemaal op 22 november in Johannesburg, Zuid-Afrika, bijeen voor een bijeenkomst van de staatshoofden en regeringsleiders van de G20, met uitzondering van… Donald Trump en Vladimir Poetin. De slotverklaring bevatte slechts één vage zin over dit onderwerp: “Geleid door de doelstellingen en beginselen van het VN-Handvest in zijn geheel, zullen we ons inzetten voor een rechtvaardige, alomvattende en duurzame vrede in Soedan, de Democratische Republiek Congo, de bezette Palestijnse gebieden en Oekraïne, en voor het beëindigen van andere conflicten en oorlogen over de hele wereld.” Dergelijke platitudes rechtvaardigen een dergelijke bijeenkomst nauwelijks. Daarom hebben de Europeanen achter de schermen overleg gepleegd om een tegenvoorstel te ontwikkelen.

De Europese pers presenteert het Russisch-Amerikaanse vredesplan simpelweg als “gunstig voor Moskou”, wat niet het geval is en ook niet de bedoeling is. Voor zover wij weten, bepaalt het plan dat de Krim en de twee Donbas-republieken (Donetsk en Loehansk) Russisch zijn. Maar dat was al het geval VOOR de oorlog. Het bepaalt ook dat de rest van Novorossiya langs de frontlinie zal worden verdeeld. Met andere woorden, bijna de hele oblasten Cherson en Zaporizja, maar niet de haven van Odessa, waardoor Rusland territoriale contiguïteit zou hebben kunnen vestigen met Transnistrië, een kandidaat voor toetreding tot de Russische Federatie.

Bovendien vereist het plan dat het Oekraïense leger, dat momenteel 800.000 manschappen telt, wordt teruggebracht tot 600.000 manschappen, dat het afstand doet van langeafstandsraketten die Moskou kunnen raken (die het momenteel niet bezit. Dit was het debat over Amerikaanse Tomahawks en Duitse Taurus-raketten), en dat het afstand doet van het NAVO-lidmaatschap, maar dat Europese gevechtsvliegtuigen in Polen mogen worden gestationeerd.

Vanuit Russisch perspectief ligt het belangrijkste echter elders: de denazificatie van het regime in Kiev. Dit is een fundamentele doelstelling waarvan de NAVO-leden zich nooit bewust zijn geweest. Denazificatie vereist een educatief programma in elk land om hen te onderwijzen over de cultuur van de ander, zoals dat aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk en Duitsland is geïmplementeerd.

Moskou bereikt dus waarvoor het heeft gevochten, maar niet waar het al lang op hoopte: de terugtrekking van de NAVO tot de grenzen van 1991. Dit zal altijd een bron van conflict blijven. De Europese Unie moet zich hiervan bewust zijn. Het mag geen verrassing zijn dat dit conflict voortduurt.

Aan Amerikaanse zijde zet Washington zich in voor het opheffen van de sancties tegen Rusland en het opnieuw toelaten van Moskou tot de G7/8.

President Donald Trump staat op het punt zijn land uit dit moeras te halen. Maar dit dwingt de Europese Unie om haar verantwoordelijkheden onder ogen te zien.

De wederopbouw van Oekraïne, geschat op 200 miljard dollar, zal gelijkelijk worden verdeeld tussen de EU en Rusland. Elk land zal 100 miljard dollar moeten bijdragen. De Russische middelen zullen worden onttrokken aan de tijdens het conflict bevroren bedragen. Deze middelen zullen worden beheerd door de Verenigde Staten, die de helft van de opbrengsten van deze investeringen zullen ontvangen.

Ten slotte, als Oekraïne zijn toezegging om geen kernwapens te ontwikkelen hernieuwt, zal de door de kerncentrale van Zaporizhzhia geproduceerde elektriciteit voor de helft aan Oekraïne en voor de helft aan Rusland worden toegewezen.

Het moeilijkste deel wordt genegeerd: de Europese Unie (en bijgevolg ook de NAVO) zal moeten erkennen dat deze gebeurtenissen geen “illegale, niet-uitgelokte en ongerechtvaardigde militaire agressie” vormden, maar veeleer een legitieme toepassing van Resolutie 2202 van de Veiligheidsraad, in overeenstemming met het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht.

Een periode van introspectie is essentieel. Iedereen heeft bijgedragen aan deze oorlog, waarvan het aantal slachtoffers onbekend blijft. Hoge ambtenaren in Brussel handelden uit hoogmoed, de EU-lidstaten gedroegen zich als een kudde en de Europese bevolking overtuigde zichzelf ervan dat zij de vrede belichaamden.

Het is dit besef dat het meest cruciaal lijkt en dat zal leiden tot de ondergang van de regimes die ernaar streefden en ernaar werkten om “Rusland op de knieën te dwingen”.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het moment van de waarheid: het Westen wordt geconfronteerd met Russische militaire opmars

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: