De twee 9/11’s: hoe Israël de Amerikaanse ‘deep state’ kaapte

Leuk ‘feitje’ over 9/11: Twee weken nadat hij was uitgeroepen tot de meest succesvolle terrorist in de geschiedenis van de mensheid, besloot Osama bin Laden de eerste 9/11-complottheoreticus te worden door te stellen dat “de Verenigde Staten de daders van deze aanslagen binnen hun eigen gelederen moeten zoeken”, onder “de Amerikaanse joden, voor wie Israël de eerste prioriteit is” (in een interview met de Pakistaanse Daily Ummat (28 september 2001)

Iedereen die op de hoogte is, of ooit van WTC7 heeft gehoord, weet dat bin Laden slechts een zondebok was. Als we een YouGov-peiling van november 2023 mogen geloven, geloofde 20% van de Amerikanen dat het “zeker waar“ (6%) of “waarschijnlijk waar“ (14%) dat “de Amerikaanse regering achter de aanslagen van 11 september op New York City zat“, en 14% wist het niet zeker. Van de 66% die de Amerikaanse regering niet de schuld gaf, hoeveel gaven Israël de schuld? Dat hebben de enquêteurs niet gevraagd, schrijft Laurent Guyenot.

Maar hopelijk biedt de 25e verjaardag een gelegenheid om te peilen in hoeverre de theorie dat “9/11 het werk van Israël was” aanhang heeft gekregen onder Amerikaanse dissidente opiniemakers. Ik verwacht dat Nick Fuentes een lange video aan de gebeurtenis zal wijden en zal afsluiten met “Zaak gesloten: Israël heeft het gedaan”, zoals hij deed in zijn bijna perfecte show over JFK afgelopen januari.

Ik ben het niet op elk punt met Nick eens. Ik vind dat hij ongelijk heeft als hij Candace Owens belachelijk maakt vanwege haar onderzoek naar de moord op Charlie Kirk; de informatie uit de voorlopige hoorzitting in de zaak tegen Tyler Robinson lijkt haar gelijk te geven: Tyler is ook slechts een zondebok.

Wat 9/11 betreft, loopt Nick echter een stap voor, net als bij de JQ in het algemeen. Hij beweerde al drie jaar geleden dat Israël achter 9/11 zat, terwijl Candace Owens die stap pas vorig jaar zette, en Tucker Carlson denkt slechts dat de “dansende Israëli’s” (die te zien waren terwijl ze de eerste inslag in New York vierden en later werden geïdentificeerd als Mossad-agenten) de vraag oproepen of Israël mogelijk “voorkennis” had (zoals hij deed in zijn documentaire die een jaar geleden werd uitgezonden, The 9/11 Files).

De seriële valse-vlag-terroristenstaat

Over het geheel genomen heeft Israël de afgelopen tien jaar, en met name in de laatste drie jaar, een spectaculaire sprong gemaakt op de lijst van verdachten. De belangrijkste factor is natuurlijk de verslechtering van het imago van Israël; het wordt nu gezien als een criminele en genocidale staat die het internationaal recht aan zijn laars lapt, de dood en ellende van niet-joden minacht, en voortdurend zijn toevlucht neemt tot leugens, corruptie en chantage om de Amerikaanse militaire macht voor eigen gewin te mobiliseren. Door hun gewoonte om voorspellingen te doen die klinken als dreigementen, helpen de Israëli’s zelfs om de verdenking op zichzelf te vestigen, zoals toen Beni Sabti, een lid van een Israëlische nationale veiligheidsorganisatie, op 20 juni tweette: “Misschien heeft de VS nog een Pearl Harbor of 9/11 nodig om te onthouden wie de vijand is en wie de vriend“ (een tweet waarop Carlson al snel reageerde).

Een van de factoren die de theorie van een door Israël geënsceneerde 9/11 steeds geloofwaardiger maken, is het groeiende besef van de Israëlische aanval op de USS Liberty op 8 juni 1967 — een met voorbedachten rade gepleegde oorlogsmisdaad die bedoeld was om de schuld bij Egypte te leggen en de Verenigde Staten ertoe te provoceren Caïro te bombarderen. De operatie is alleen bekend omdat ze mislukte: ondanks vier torpedo’s en 75 minuten machinegeweervuur en bombardementen slaagden de Israëli’s er niet in het schip tot zinken te brengen en de bemanning uit te roeien. Congreslid Thomas Massie bewees de Amerikanen een grote dienst door in de plenaire vergadering van het Huis van Afgevaardigden op de 59e verjaardag van deze daad van verraad hulde te brengen aan de slachtoffers en overlevenden, en door op te roepen tot een officiële erkenning van deze “opzettelijke moord door de staat Israël“.

Zonder twijfel: als er één recidiverende terrorist onder valse vlag op deze planeet is, dan is het wel Israël, en dat gaat minstens terug tot 22 juli 1946, toen Joden “verkleed als Arabieren“ het Britse administratieve hoofdkwartier in Jeruzalem (het King David Hotel) bombardeerden.

De Verenigde Staten hebben een lange geschiedenis van oorlogsmisdaden, maar er is geen enkel bekend geval waarin de Amerikaanse regering een valse-vlag-aanval op haar eigen burgers heeft uitgevoerd. De uitzondering hierop is Operatie Northwoods, een plan voor een door de VS geënsceneerde Cubaanse terroristische aanslag om een invasie van het eiland te rechtvaardigen, dat in maart 1962 door de gezamenlijke stafchefs werd voorgelegd aan minister van Defensie Robert McNamara, maar door president Kennedy werd afgewezen. Dit project bestaat alleen in de vorm van één enkel exemplaar van een memorandum dat in april 2001 op een wel erg gunstig moment onder de aandacht van het publiek werd gebracht, in het boek Body of Secret van James Bamford en in Bamfords interview op ABC News. Het is mogelijk dat het memorandum een vervalsing is. Toen David Talbot hem ernaar vroeg, zei McNamara dat hij zich er “absoluut niets van kon herinneren”, ook al had hij de eer kunnen opeisen dat hij Kennedy had afgeraden het plan door te zetten. [1] Ik had in mijn boek JFK-9/11 gesuggereerd dat het Northwoods-memo vals was, maar liet dat idee vervolgens varen omdat ik er niemand van kon overtuigen. Aangezien Bruce Baird het onderwerp nu echter opnieuw ter sprake heeft gebracht in deze thread, zal ik mijn belangrijkste argument herhalen: voor zijn boek kreeg Bamford “ongekende toegang” tot de NSA-archieven van de toenmalige NSA-directeur Michael Hayden (zoals aangekondigd door de auteur en de uitgever, en zelfs vermeld in Wikipedia). Het is daarom waarschijnlijk dat Bamford de Northwoods-memo direct of indirect van Hayden heeft gekregen. Aangezien Hayden later “een Principal bij The Chertoff Group” werd, het beveiligingsbedrijf dat door Michael Chertoff is opgericht, is de kans groot dat de Northwoods-memo net op tijd is geplaatst om waarheidszoekers te beïnvloeden ten gunste van de “inside job”-theorie in plaats van de “Israeli job”-theorie. Bedenk dat Chertoff, zoon van een orthodoxe rabbijn en een Mossad-agent, in 2001 aan het hoofd stond van de afdeling Strafzaken van het ministerie van Justitie, een functie die hem in staat stelde Israëlische agenten (inclusief de dansende) kon beschermen en de sporen van Israël kon verdoezelen. In 2003 werd Chertoff hoofd van het nieuwe Ministerie van Binnenlandse Veiligheid, waardoor hij afwijkende meningen kon beteugelen en tegelijkertijd de toegang tot de 9/11-dossiers kon blijven beperken via het Sensitive Security Information-programma.

De reden dat ik deze memo noem, is dat toen Dylan Avery, Jason Bermas en Korey Rowe hun film Loose Change produceerden, die in 2006 viraal ging op YouTube, baseerden zij hun “inside job”-theorie op die valse-vlag-aanval die nul doden veroorzaakte omdat deze nooit plaatsvond, terwijl ze vergaten de echte aanval op de USS Liberty te vermelden, een schoolvoorbeeld van een Israëlische valse-vlag-oorlogsmisdaad waarbij 34 Amerikanen omkwamen en 171 gewond raakten. Evenmin noemden ze de vijf “dansende Israëli’s”, of zinspeelden ze op de “dubbele” loyaliteit van de joodse neocons.

Tegenwoordig zou een documentaire over 9/11 die ook maar één van deze zaken zou weglaten, onmiddellijk worden bestempeld als “gecontroleerde oppositie”. Victor Thorn werd belasterd door de “9/11-Was-An-Inside-Job”-beweging onder leiding van Alex Jones toen hij in 2011 schreef dat de slogan “9/11 was een inside job” hoogstwaarschijnlijk het grootste voorbeeld was van Israëlische propaganda dat ooit is bedacht’. [2] Vandaag de dag is hij in het gelijk gesteld. Dat geldt ook voor Michael Collins Piper, terwijl Alex Jones terecht te schande is gemaakt.

Was 9/11 een klus van Epstein?

De hele wereld begrijpt nu dat er geen morele grenzen zijn aan wat Israël zal doen om de Verenigde Staten te dwingen Israëls vijanden te bombarderen. Het afgelopen jaar is er nieuws naar buiten gekomen over een grootschalige Israëlische operatie die bedoeld was om invloedrijke mensen te verleiden tot seksuele relaties met minderjarigen, om hen vervolgens te chanteren. Het is dan ook geen verrassing dat sommige Israëli’s die nauw betrokken waren bij dat Epstein-schandaal, ook naar voren komen als waarschijnlijke sleutelfiguren in de samenzwering achter de aanslagen van 9/11. Ehud Barak, voormalig hoofd van de Israëlische militaire inlichtingendienst en voormalig premier van Israël, heeft Jeffrey Epstein minstens dertig keer ontmoet in diens huis. Onder de openbaar gemaakte “Epstein-dossiers“ bevinden zich vriendschappelijke e-mailuitwisselingen tussen de twee mannen, evenals een drie uur durend gesprek dat door Epstein werd opgenomen tijdens een maaltijd bij hem thuis in maart 2013, toen Barak nog minister van Defensie was.

Barak was ook amper een uur na de aanslagen van 11 september in de BBC-studio’s, UB “een wereldwijd gecoördineerde inspanning … tegen alle bronnen van terreur”, waarbij hij herhaaldelijk Iran, Irak en Libië noemde als de “schurkenstaten” die gebombardeerd moesten worden. Tegen die tijd was hij niet langer lid van de regering en werkte hij voor SCP Partners, een beveiligingsbedrijf dat fungeerde als dekmantel voor de Mossad in New York, gelegen op minder dan zes mijl van een ander dekmantelbedrijf van de Mossad, Urban Moving Systems — de werkgever van de beruchte “dansende Israëli’s“. Volgens Haaretz stond Barak dicht bij Larry Silverstein, die “hem in het verleden een baan had aangeboden als zijn vertegenwoordiger in Israël“.[3] Dat is nogal wat voor één man.

Nu figuren als Ehud Barak aan het licht komen in zowel de valse-vlagoperatie van 9/11 als de “honeypot”-operatie van Jeffrey Epstein, is het geen wonder dat er nu een documentaire is met de titel “9/11 Was an Epstein Job.” En aangezien het presidentschap van Trump nu steeds meer wordt gezien als op zichzelf alweer een Israëlische klus, kijk ik uit naar nieuwe onthullingen over de banden tussen de Trump-Kushner-Witkoff-maffia enerzijds en de World Trade Center-bende anderzijds. Die New Yorkse vastgoedhaaien eten elkaar duidelijk niet op.

De grote winnaar

Achteraf gezien had het feit dat 9/11 een Israëlische valse-vlagoperatie was, vanaf het begin de werkhypothese van de 9/11-truthers moeten zijn. Heeft Benjamin Netanyahu op diezelfde dag niet laten ontglippen: “Het is heel goed. … Het zal onmiddellijk sympathie opwekken …, de band tussen onze twee volkeren versterken.” [4] Diezelfde middag verheugde George Friedman zich op zijn pro-Israëlische geopolitieke website STRATFOR: “De grote winnaar van vandaag, al dan niet bedoeld, is de staat Israël. … Het lijdt dan ook geen twijfel dat de Israëlische leiders opgelucht zijn.” [5]

Tzameret Fuerst, bekend als de “glimlachende Israëlische vrouw”, kon die dag in New York haar vreugde niet verbergen; wat voor haar telde was “dat mensen nu begrijpen waarmee wij [Israëli’s] te maken hebben, met wat voor soort mensen we dagelijks te maken hebben.”

Aangezien de Cui bono-vraag zo’n voor de hand liggend antwoord had, was er een vastberaden en goed georganiseerde campagne van informatiebeperking nodig om de vroege sceptici af te leiden van de opvallende sporen van Israël. De aanhangers van de “inside job”-theorie, die de schuld gaven aan de “Deep State”, de “Nieuwe Wereldorde” en het “militair-industrieel complex”, verzuimden ons te vertellen dat vijf undercoveragenten van de Mossad (Sivan en Paul Kurzberg, Yaron Shmuel, Oded Ellner en Omer Marmari) de enige verdachten waren die die dag in verband met de aanslagen werden gearresteerd. Die “dansende Israëli’s” hadden de sterren moeten zijn van elk 9/11-Truth-evenement, maar pas in 2010 kregen ze de eer om door Alex Jones genoemd te worden.

Het Pentagon 9/11 september en het WTC 9/11

De theorie dat Israël achter de aanslagen van 11 september zat, is echter niet zo eenduidig als het lijkt. Er zijn twee belangrijke bezwaren: het ene betreft het motief, het andere de wijze van uitvoering.

Het motief: de onmiddellijke reactie van de Verenigde Staten op 11 september was de invasie en de regimewisseling in Afghanistan. Israël had geen duidelijk belang bij deze interventie. Als dat het hoofddoel was van de valse-vlag-aanslagen van 11 september, zouden de Israëli’s als verdachten moeten worden uitgesloten.

De middelen: het welslagen van de operatie hing af van de actieve deelname van Amerikaanse militaire en inlichtingeneenheden waarover Israël geen directe controle had. Om te beginnen moest het NORAD (North American Aerospace Defense Command) en zijn NEADS-afdeling (Northeast Air Defense Sector) bezig zijn met vijf oefeningen, waarvan er drie kapingen simuleerden. Volgens kolonel Robert Marr, hoofd van NEADS, verschenen er op het moment dat de daadwerkelijke aanslagen plaatsvonden maar liefst negenentwintig virtuele “gekaapte vliegtuigen“ op de radarschermen van NORAD, waardoor de noodsituatie volkomen onbeheersbaar werd. De inslag op het Pentagon — ongeacht de oorzaak ervan — vereiste ook de uitschakeling van alle verdedigingssystemen in het best beveiligde gebouw ter wereld, om nog maar te zwijgen van de snelle inbeslagname van beeldmateriaal van de 85 bewakingscamera’s rondom het gebouw. Er bestaat dan ook geen twijfel over dat de aanslag op het Pentagon een “inside job” was.

Daarentegen zijn de sporen van Israël overal terug te vinden in de aanslag op het WTC — als we in onze definitie van Israël de talloze sayanim meerekenen die in de Verenigde Staten wonen, met de hoogste concentratie in New York. [6] Larry Silverstein belichaamt meer dan wie ook het archetype van de super-sayan: hij is een prominent lid van de United Jewish Appeal Federation of New York, de grootste Amerikaanse fondsenwervingsorganisatie voor Israël, en bovendien een goede vriend van Benjamin Netanyahu, volgens het reeds genoemde artikel in Haaretz van 21 november 2001. [7] Naast Larry Silverstein zijn dat Frank Lowy, Ronald Lauder (die als hoofd van de New York State Privatization Commission in april 2001 de Twin Towers aan Silverstein en Lowy toewees), Maurice Greenberg (die de torens voor Silverstein verzekerde maar uit voorzorg de polis bij concurrenten herverzekerde), zijn zoon Jeffrey Greenberg (CEO van Marsh & McLennan, dat de verdiepingen 93 tot en met 100 van de Noordtoren in gebruik had, waar de Boeing 767 het gebouw naar verluidt zou hebben geraakt), en niet te vergeten Howard Lutnick, wiens investeringsbank Cantor Fitzgerald de verdiepingen net daarboven in gebruik had en die, net als Silverstein, “aan de dood ontsnapte” die ochtend door zijn zoon naar de kleuterschool te brengen), is het duidelijk dat de pro-Israëlische Wall Street-elite voldoende controle had over de Twin Towers en Gebouw 7 (ook eigendom van Silverstein) om ze op te blazen. Uiteindelijk zijn er genoeg Israëlische sporen en onomstotelijke bewijzen op de plaats delict van het WTC om deze gebeurtenis te classificeren als een “Israëlische klus”.

Was de aanslag op het Pentagon een inside job en de aanslag op het WTC een Israëlische klus? Twee andere belangrijke verschillen tussen de twee gebeurtenissen maken deze onderzoekslijn het onderzoeken waard. Ten eerste is, zoals Barbara Honegger benadrukte, het Pentagon een militair doelwit, terwijl het WTC een civiel doelwit is. Vanuit het perspectief van het internationaal recht zou alleen de aanslag op het Pentagon als een “oorlogsdaad“ (vergelijkbaar met Pearl Harbor) kunnen worden beschouwd en de invasie van een soeverein land als Afghanistan rechtvaardigen. [8] Het laten neerstorten van commerciële vliegtuigen op wolkenkrabbers was een daad van puur terrorisme, die in principe niet verschilde van de bomaanslag op dezelfde Twin Towers op 26 februari 1993, waarna acht mensen werden aangeklaagd voor “samenzwering, vernieling van eigendom met explosieven en het vervoer van explosieven over staatsgrenzen heen“ (Wikipedia).

De twee gebeurtenissen — bij het Pentagon en bij het WTC — verschillen ook in omvang. Het blazen van een gat in één zijde van het Pentagon en het laten vallen van een paar belachelijk kleine stukjes vliegtuigromp op het gazon om het op een vliegtuigcrash te laten lijken, vereiste veel minder personeel, technische vaardigheden en voorbereidingstijd dan wat nodig was om drie wolkenkrabbers met twee vliegtuigen (of wat dan ook) tot stof te reduceren. Bij het scenario van het Pentagon was slechts één gekaapt vliegtuig betrokken en bedroeg het gemelde dodental 184, hoewel het werkelijke aantal waarschijnlijk veel lager ligt. Daarentegen leidden de twee aanslagen op het World Trade Center tot de vernietiging van de twee hoogste wolkenkrabbers van New York en van het omliggende complex, evenals tot de onmiddellijke dood van duizenden burgers en honderden brandweerlieden. Dit was niet het werk van een klein team, maar van een internationaal crimineel netwerk bestaande uit honderden technische experts op het gebied van explosieven. Het vereiste maanden, zo niet jaren, van voorbereiding, terwijl de aanslag op het Pentagon in een paar dagen gepland had kunnen worden.

Dit verschil komt tot uiting in de visuele en emotionele impact van de twee gebeurtenissen. Het Pentagon is een op zichzelf staand gebouw, en beelden van de crash tegen de oostgevel zijn vrijwel onbestaande, terwijl die van de torens die in het hart van New York werden geraakt en vervolgens instortten te midden van enorme stofwolken, zich onmiddellijk over de hele wereld verspreidden en eindeloos werden herhaald. Het gemelde dodental wekte wereldwijd enorme emoties op. De aanslagen op het WTC kunnen worden omschreven als “catastrofaal terrorisme“ (het specialisme van Philip Zelikow, uitvoerend directeur van de 9/11-commissie). [9]

Laten we ons even voorstellen dat alleen het Pentagon was getroffen. Dat, plus een schoolboekfoto van de grot van Bin Laden in Tora Bora, zou wellicht voldoende zijn geweest om het Amerikaanse en het Amerikaanse publiek ervan te overtuigen dat Bin Laden moest worden opgejaagd en dat het Taliban-regime — dat al lang door alle westerse media werd gedemoniseerd — moest worden omvergeworpen. Maar het zou nooit genoeg momentum hebben kunnen genereren om een botsing der beschavingen in het Midden-Oosten te ontketenen.

Met een schokgolf van publieke opinie die onvergelijkbaar krachtiger en langduriger was, was de aanslag op het WTC niet bedoeld om een rationele rechtvaardiging te bieden voor een militaire operatie tegen een gehaat en zwak regime, maar veeleer om het Amerikaanse publiek in een staat van shock te storten die zijn vermogen tot redeneren zou kortsluiten en het uiterst kwetsbaar zou maken voor oorlogspropaganda. Dat, plus de antraxbriefaanvallen en het mantra van Saddam Hoesseins massavernietigingswapens, zou Bush jr. dwingen te doen wat zijn vader tien jaar eerder had geweigerd: Saddam omverwerpen en Irak in chaos storten. Vergeleken met het tsunami-achtige trauma van de aanslagen op het WTC was de aanslag op het Pentagon niet meer dan een rimpeling. Alleen de eerste kon een uitgebreide en radicale geostrategische heroriëntatie van de Verenigde Staten en hun bondgenoten teweegbrengen. Het was een psychologische operatie van ongekende omvang, die de stoutste dromen van de CIA te boven ging.

De theorie van de gehackte valse vlag

Deze ingrijpende verschillen brachten mij ertoe om, in een artikel uit 2022 en later in een boek, de hypothese te formuleren dat de twee gebeurtenissen in scène waren gezet door twee verschillende groepen die verschillende doelstellingen nastreefden: de ene groep voerde de “inside job“ bij het Pentagon uit, terwijl een andere groep de “Israëlische job“ in het WTC uitvoerde. Volgens deze hypothese had het grootste deel van het team dat de aanval op het Pentagon organiseerde geen voorkennis van de aanslag op het WTC, terwijl degenen die verantwoordelijk waren voor de aanslag op het WTC wel precieze voorkennis hadden van de aanval op het Pentagon.

Niet alleen hadden de Israëli’s voorkennis van de valse-vlagoperatie bij het Pentagon: het idee ervoor is mogelijk zelfs van hen afkomstig. We weten dat het besluitvormingsproces bij het Pentagon onder Israëlische invloed stond via Richard Perle, Douglas Feith, Paul Wolfowitz en enkele anderen. Perle was directeur van de Defense Policy Board, Feith was onderminister van Defensie voor Beleid, en Wolfowitz was adjunct-minister van Defensie, evenals de hoofdauteur van de “Wolfowitz-doctrine“ die preventieve oorlogen rechtvaardigt, welke na 11 september plotseling de “Bush-doctrine“ werd. Deze crypto-Israëli’s waren niet in staat om de operatie in het Pentagon in hun eentje te organiseren, maar samen met andere crypto-zionistische neocons in het Witte Huis en het ministerie van Buitenlandse Zaken hadden ze de macht om deze aan te sturen en te leiden.

Zo was de groep Perle-Feith-Wolfowitz bezig met het plannen van operaties in het Pentagon, terwijl de groep Lauder-Silverstein-Greenberg de basis legde voor de aanslag op het WTC. Deze twee groepen stonden misschien niet in direct contact met elkaar, maar beide stonden wel in direct contact met de hoogste Israëlische leiders: Silverstein sprak wekelijks telefonisch met Netanyahu, volgens het eerder genoemde artikel in Haaretz, terwijl Perle en Feith beiden adviseurs waren van Netanyahu, voor wie zij in 1996 hun beroemde “Clean Break”-rapport hadden opgesteld. [10]

Het onderscheid blijft echter cruciaal: de operatie tegen het Pentagon kreeg goedkeuring van de regering-Bush, waarschijnlijk op het niveau van de Nationale Veiligheidsraad, omdat deze de geostrategische agenda van het Amerikaanse imperialisme diende. Het traditionele Amerikaanse imperialisme wordt het best vertegenwoordigd door de Council on Foreign Relations (CFR). De CFR verdedigt de belangen van de bankiers en investeerders die de organisatie hebben opgericht. De CFR is in de regel niet pro-Israël, en een van haar prioriteiten is altijd geweest het onderhouden van vriendschappelijke betrekkingen met de Golfstaten, zoals blijkt uit haar rapport uit 2022, The Case for a New U.S.-Saudi Strategic Compact. De „pijpleidingoorlog“ is een grote zorg voor deze neokoloniale imperialisten. In de jaren negentig waren er plannen van de Unocal Corporation om een oliepijpleiding aan te leggen die de Kaspische Zee met de Indische Oceaan zou verbinden, via Turkmenistan en Afghanistan. De strategische ligging van Afghanistan was al een doorslaggevende factor geweest in het besluit van Zbigniew Brzezinski, de nationale veiligheidsadviseur van Carter en een prominent lid van de CFR, om in 1979 het pro-Sovjetregime in Afghanistan te destabiliseren door de moedjahedien te bewapenen. Na 1996 werden de onderhandelingen voortgezet, ondanks de machtsovername door de Taliban en de retorische veroordelingen van hun mensenrechtenschendingen. Maar in juli 2001 verloren de Verenigde Staten het vertrouwen in de Taliban en beschouwden ze hen van de ene op de andere dag als een obstakel voor het project; een militaire invasie en een regimewisseling werden gepland.[11] Het enige wat nog nodig was, was een voor de publieke opinie aanvaardbaar voorwendsel. Het feit dat de invasie minder dan een maand na de aanslagen van 11 september werd ingezet, bewijst dat deze al ruim van tevoren was gepland. Om de zaken te vergemakkelijken hadden de nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Afghanistan, Zalmay Khalizad, en de nieuwe, door de VS geïnstalleerde president, Hamid Karzai, beiden als adviseurs voor Unocal gefungeerd. [12]

De joodse neoconservatieven waren van hun kant niet geïnteresseerd in Afghanistan. Wat zij wilden, was de vernietiging van Irak. In 1990, na Operatie Desert Storm in Koeweit, hadden zij sterke druk uitgeoefend om Irak binnen te vallen en Saddam Hoessein omver te werpen, maar president H.W. Bush had niet toegegeven en had zich gehouden aan het mandaat van de VN-Veiligheidsraad. Als gevolg daarvan saboteerde de pro-Israël-lobby zijn kansen op een tweede ambtstermijn en steunde zij de Democratische kandidaat Bill Clinton, die zij echter niet konden dwingen Irak aan te vallen, ondanks het inzetten van de charmes van Monica Lewinsky. De neocons concentreerden vervolgens hun inspanningen op hun denktank, het PNAC (Project for a New American Century), waarbij Perle en Feith tot de ondertekenaars behoorden van het rapport getiteld Rebuilding America’s Defenses, dat in 2000 aan de nieuw gekozen president Bush werd voorgelegd.

In de nasleep van de aanslagen van 11 september was het verschil in reactie tussen traditionele Amerikaanse imperialisten en pro-Israëlische neoconservatieven opvallend. Brzezinski bijvoorbeeld steunde onmiddellijk de invasie van Afghanistan, in de hoop de schade te herstellen die hij daar zelf had aangericht. Aan de andere kant verzette hij zich krachtig tegen de oorlog in Irak en hekelde hij op 1 februari 2007 voor de Senaat “een historische, strategische en morele ramp … gedreven door manicheïstische impulsen en imperiale hoogmoed“. Daarentegen maakten neoconservatieven en andere Israëlische functionarissen snel gebruik van het nationale trauma om te pleiten voor de vernietiging van “zeven naties“, te beginnen met Irak en eindigend met Iran. Het is geen toeval dat de “zeven naties“ die door God werden gestraft omdat ze zich tegen Israël verzetten, een bijbels motief vormen (Deuteronomium 7 en Jozua 24) dat in de rabbijnse traditie welbekend is; de zeven “schurkenstaten“ waarop Bush in zijn toespraak van 20 september doelde, zijn een cryptische verwijzing.

De samenzwering binnen de samenzwering

Waren de terroristische aanslagen van 11 september 2001 dan “een nieuw Pearl Harbor“ en de aftrap van de “New American Century“ die de neoconservatieven luidkeels hadden verkondigd? Of was het bedoeld om een “Joodse Eeuw“ 2.0 in gang te zetten en het project “Groot-Israël“ vooruit te helpen door de Amerikaanse militaire macht te mobiliseren tegen de vijanden van Israël in het Nabije Oosten? Was het bedacht door incompetente Amerikaanse imperialisten, of door machiavellistische crypto-zionisten? Was 9/11 een “inside job” uitgevoerd door de Amerikaanse “deep state”, of een “Israëlische operatie” onder leiding van hooggeplaatste sayanim? Als het beide was, in welke combinatie en in welke verhoudingen?

Er zijn geen eenvoudige antwoorden op deze vragen, maar ik heb geprobeerd een ingewikkeld antwoord zo eenvoudig mogelijk te presenteren. Het mysterie van 9/11 is een dubbele vergelijking met twee onbekenden. Het uitgangspunt is het erkennen van het fundamentele feit dat er niet één, maar twee 9/11’s waren, elk met een eigen kenmerk. Ik heb de “crash” van UA 93 in Shanksville, Pennsylvania – 25 minuten na het Pentagon – buiten de vergelijking gelaten, aangezien die, gezien de geringe mate van realiteit ervan, nauwelijks van belang is. Het volstaat te zeggen dat vlucht UA93 op dinsdagen niet vloog, maar naar verluidt bij wijze van uitzondering vlucht UA91 verving; er werd gemeld dat deze om 12.00 uur in San Francisco landde; geen van de families van de ‘slachtoffers’ heeft schadevergoeding geëist. [13]

Volgens de theorie die ik zojuist heb samengevat, werd de aanval op het Pentagon georganiseerd door hooggeplaatste functionarissen binnen het Amerikaanse leger en de inlichtingendiensten, met goedkeuring van het Witte Huis, om een regimewisseling in Afghanistan te rechtvaardigen. De aanslag op New York was een verdubbeling van de inzet ten opzichte van de operatie bij het Pentagon, bedoeld om dat valse voorwendsel voor de invasie van Afghanistan om te zetten in een catastrofale gebeurtenis die het Amerikaanse volk zou traumatiseren en hen voldoende woede zou inboezemen om een totale oorlog te accepteren – of zelfs te eisen – tegen elk land dat hen werd aangewezen als een toevluchtsoord voor islamistische terroristen (Irak, Iran, Syrië, Libanon, Libië, enz.). In tegenstelling tot de invasie van Afghanistan was de Amerikaanse oorlog tegen Irak niet vóór september 2001 door de Amerikaanse “deep state” gepland; daarom waren er nog twee jaar aan voorbereiding en propaganda nodig om deze op gang te brengen.

Waarom, zou je je kunnen afvragen, moest Israël zijn ambitieuze valse-vlagoperatie in New York City koppelen aan de meer bescheiden operatie die in Washington, D.C. werd uitgevoerd? Het antwoord ligt voor de hand: Israël moest een situatie creëren waarin elke onthulling van Israëls verraad in de eerste plaats de machiavellistische machinaties van de Amerikaanse “deep state” aan het licht zou brengen voor de Amerikanen en de wereld. Deze situatie, versterkt door Israëls controle over de mainstream media, maakte het mogelijk om de regering-Bush te dwingen beide operaties in de doofpot te stoppen, waardoor ze voor het publiek als één geheel overkwamen.

Maar er rijst nog een ander bezwaar. Aangezien de aanval op het Pentagon 51 minuten na de inslag van het eerste vliegtuig op de Noordtoren plaatsvond, waarom hebben de samenzweerders van het Pentagon hun operatie dan niet afgebroken, als de aanslagen op het WTC geen deel uitmaakten van hun plannen? Laten we, alvorens deze vraag te beantwoorden, eens onderzoeken waarom de Israëli’s hun operatie vóór die op het Pentagon moesten uitvoeren. Zoals eerder opgemerkt, vereiste de operatie tegen het Pentagon dat de luchtverdediging vooraf werd uitgeschakeld, met name door NORAD te overweldigen met oefeningen. Maar zodra het Pentagon was geraakt, kon men verwachten dat de luchtverdediging massaal zou worden gemobiliseerd: dit had de WTC-operatie in gevaar kunnen brengen als die daarna was uitgevoerd. Hoe konden de Israëli’s er dan voor zorgen dat, na de crash in de Twin Towers, de operatie tegen het Pentagon niet zou worden afgeblazen? Gelukkig hebben we een aanwijzing dankzij de getuigenis van minister van Transport Norman Mineta, die samen met Dick Cheney in het Presidential Emergency Operations Center (PEOC, de beveiligde bunker onder het Witte Huis) verbleef gedurende het halfuur voorafgaand aan de explosie bij het Pentagon. Mineta meldde aan de 9/11-commissie dat een jonge man meerdere keren de kamer was binnengekomen om Cheney te informeren dat het “vliegtuig“ Washington naderde.

Mineta zegt dat hij niet weet wat “de orders” waren, maar het is waarschijnlijk dat ze inhielden dat “het vliegtuig” dat op het Pentagon afkwam, niet neergeschoten mocht worden. Nu president Bush op een gunstig moment naar een basisschool in Florida was gestuurd om My Pet Goat voor te lezen, had vicepresident Cheney de bevoegdheid en de gelegenheid om de operatie af te blazen, maar hij weigerde dat te doen.

Laten we op dit punt de rol verduidelijken van het onafscheidelijke duo dat wordt gevormd door Donald Rumsfeld en Dick Cheney. Hun federale carrières begonnen in de regering-Ford in de nasleep van het Watergate-schandaal. Rumsfeld, de oudste van de twee, trad eerst aan als stafchef van de president en benoemde Cheney tot zijn plaatsvervanger. Vervolgens nam Rumsfeld de functie van minister van Defensie over en zorgde hij ervoor dat Cheney hem opvolgde als stafchef. Zo verscheen in 1975 voor het eerst de combinatie van Rumsfeld in het Pentagon en Cheney in het Witte Huis. Het duo opende vervolgens de deuren voor de neoconservatieven, die destijds vastbesloten waren de Koude Oorlog koste wat kost te escaleren. In 2000 leidde Cheney de presidentscampagne van Bush jr., verzekerde hij zichzelf van het vicepresidentschap, benoemde hij Rumsfeld tot minister van Defensie en vulde hij de regering met joodse neocons. Volgens zijn biografen is “Dick Cheney de machtigste vicepresident geworden die ooit deze functie heeft bekleed, waarbij hij gezag uitoefent dat vaak dat van de president overschaduwt.“ [14] In werkelijkheid traden Cheney en Rumsfeld, zoals ze altijd hadden gedaan, op als huurlingen voor de neoconservatieven – dat wil zeggen, voor Israël.

Aanvullende aanwijzingen

Ik kan nog twee intrigerende verschillen noemen tussen de aanslag op het Pentagon en die op het World Trade Center, die beide een verklaring vinden binnen het kader van de dubbele complottheorie. Ten eerste woonden vijftien van de negentien geïdentificeerde kapers in of rond het kleine stadje Hollywood, Florida. Degenen die dat niet deden, waren de vier kapers van AA77, het vliegtuig dat het Pentagon ramde. Dit is bijzonder veelzeggend omdat Hollywood, Florida, ook de woonplaats was van meer dan 30 van de 140 Israëlische agenten die in de maanden voorafgaand aan 11 september op Amerikaans grondgebied werden gearresteerd, volgens een DEA-rapport dat voor het eerst werd onthuld in een artikel in de Franse krant Le Monde door Sylvain Cypel, en later online werd gepubliceerd door het Franse tijdschrift Intelligence Online.

Ten tweede was het vliegtuig dat naar verluidt het Pentagon raakte, opgestegen vanaf Dulles Airport in Washington, gelegen op slechts 25 mijl van het Pentagon. De vliegtuigen die de Twin Towers raakten, waren daarentegen opgestegen vanaf Logan Airport in Boston. Gezien de nabijheid was Dulles Airport een voor de hand liggende keuze voor een groep die vanuit Washington opereerde. Logan Airport daarentegen was een logische keuze voor een groep Israëlische agenten, aangezien de beveiliging en het passagiersbeheer waren uitbesteed aan Huntleigh USA Corporation, sinds 1999 een dochteronderneming van ICTS (International Consultants on Targeted Security), een Israëlisch bedrijf dat in 1982 werd opgericht door voormalige Israëlische militairen en veteranen van de Israëlische inlichtingendiensten, waaronder Menachem Atzmon.

Concluderend kunnen de sporen van Israël niet alleen worden aangetroffen op de WTC-torens, die onder controle stonden van Silverstein en zijn medewerkers, maar ook op de luchthaven vanwaar de vluchten vertrokken die de torens zouden zijn binnengestort, evenals op de verblijfplaats van de vermeende kapers. Deze drie soorten Israëlische sporen ontbreken in het geval van vlucht AA77 bij het Pentagon.

En natuurlijk waren er geen “dansende Israëli’s“ in de buurt van het Pentagon.

Ook is ons geen enkele Israëlische profetie bekend over een aanslag op het Pentagon, terwijl de wolkenkrabbers van New York aanleiding hebben gegeven tot verschillende van dergelijke profetieën. Isser Harel, de vader van de Israëlische inlichtingendienst, deed in 1980 de volgende voorspelling tegenover Michael Evans: “In de islamitische theologie is het fallische symbool van groot belang. Jullie grootste fallische symbool is New York City en het hoogste gebouw zal het fallische symbool zijn dat zij [islamitische terroristen] zullen aanvallen.” [15] Netanyahu pochte zelf op CNN in 2006 dat hij in 1995 had voorspeld dat “als het Westen niet wakker wordt en de zelfmoordneigingen van de militante islam onderkent, het volgende wat jullie zullen zien is dat de militante islam het World Trade Center ten val brengt.” Profetieën zijn makkelijk als je zelf de planning maakt.

Het scenario dat ik heb voorgesteld, dekt niet elk aspect van de aanslagen van 11 september, maar ik geloof dat het op alle aspecten van toepassing zou kunnen zijn. Ik heb geen rekening gehouden met de financiële winsten die hier en daar zijn behaald, omdat ik niet denk dat die de primaire motieven waren. Deze variëren van de goudstaven die mogelijk uit de kluis onder het WTC zijn geroofd, tot de verduistering van het Slachtoffercompensatiefonds. Het meest opvallend waren de “2,3 biljoen dollar aan transacties“ die het Ministerie van Defensie “niet kan traceren“, volgens een openbare verklaring van Donald Rumsfeld op 10 september. De volgende dag stortte de “gekaapte AA77“ precies neer op de plek in het Pentagon waar de financiële analisten van de RSW (Resource Services – Washington) dit mysterie probeerden op te lossen. Ze kwamen allemaal om het leven. Een van hen, zo wordt ons verteld, kwam daar niet om het leven omdat hij in zijn kantoor was, maar omdat hij in het vliegtuig zat dat het gebouw raakte. Volgens de database met slachtoffers van het Pentagon van de Washington Post was “Bryan C. Jack … een passagier op American Airlines-vlucht 77, op weg naar Californië voor officiële zaken, toen zijn vliegtuig het Pentagon raakte, waar Jack op elke andere dag aan zijn computer aan het werk zou zijn geweest.” Jahweh gaat op vreemde wegen te werk.

Referenties

[1] David Talbot, Brothers: The Hidden History of the Kennedy Years, Simon & Schuster, 2007, p. 107.

[2] Victor Thorn, 9/11 Made in Israel: The Plot Against America, Sisyphus Press, 2011, p. 7.

[3] Sara Leibovich-Dar, “Up in Smoke,” Haaretz, November 21, 2001.

[4] James Bennet, “Day of Terror: The Israelis; Spilled Blood Is Seen as Bond That Draws Two Nations Closer,” New York Times, September 12, 2001.

[5] George Friedman, “The Israeli Dimension,” September 11, 2001, on worldview.stratfor.com

[6] Fifteen thousand sayanim on American soil, according to Gordon Thomas’s conservative estimate in Gideon’s Spies: The Secret History of the Mossad, St. Martin’s Griffin, 2015.

[7] Sara Leibovich-Dar, “Up in Smoke,” Haaretz, November 21, 2001.

[8] YouTube, “Behind the Smoke Curtain – The 9/11 Pentagon Attack by Barbara Honegger.”

[9] Ashton B. Carter, John Deutch and Philip Zelikow, “Catastrophic Terrorism. Tackling the New Danger”, Foreign Affairs, November 1, 1998. Zelikow’s Wikipedia entry is well worth a read.

[10] Stephen Sniegoski, The Transparent Cabal, Enigma Edition, 2008, pp. 90–96; James Bamford, A Pretext for War: 9/11, Anchor, 2004, pp. 262–263.

[11] Jean-Charles Brisard and Guillaume Dasquié, Forbidden Truth: U.S.-Taliban Secret Oil Diplomacy and the Failed Hunt for Bin Laden, Nation Books , 2002, p. 43.

[12] Sniegoski, The Transparent Cabal, op. cit., pp. 128-136.

[13] Vincent Sammartino, “The 9/11 Passenger List Oddity”, on 911scholars.ning.com

[14] Lou Dubose and Jake Bernstein, Vice: Dick Cheney and the Hijacking of the American Presidency, Random House, 2006, p. x.

[15] Michael Evans reported it in 2004, as cited by Christopher Bollyn in Solving 9-11: The Deception that Changed the World, 2012, p. 71.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Grok denkt dat de kans dat de vele 911-anomalieën toeval zijn 1 op 100 quintiljoen is

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: