Marine Le Pen, leider van Rassemblement bleu Marine, en Alice Weidel, covoorzitster van het rechtse Alternative für Deutschland / Links: The Russian Presidential Press and Information Office / www.kremlin.ru / Wikimedia (CC BY 3.0) Rechts: Sandro Halank / Wikimedia / (CC BY-SA 4.0)

Ah, die verkiezingen van vorige week voor het Europees Parlement, waarbij kiezers in de hele Europese Unie de technocraten, marktfundamentalisten en liberale autoritairen die nu in een groot deel van het continent aan de macht zijn een flinke dreun hebben verkocht: laten we proberen wat we nooit geacht worden te doen. Laten we proberen hen te begrijpen, schrijft Patrick Lawrence.

Het E.U. Parlement, om een paar basisdetails recht te zetten, is één poot van de driepotige kruk waaruit de unie is opgebouwd: de ongekozen technocraten zitten in Brussel, de ongekozen centrale bankiers zitten in Frankfurt en de gekozen wetgevende macht zit in Straatsburg. België, Duitsland en Frankrijk: de verdeling van de institutionele macht op deze manier is bedoeld als een demonstratie van de zwaarbevochten eenheid van het continent.

Het addertje onder het gras, en de reden waarom ik en vele anderen jaren geleden uit de E.U. bus zijn gestapt, is dat de wetgevers in Straatsburg in wezen machteloos zijn. Ja, je had geïnspireerde Europarlementariërs zoals Claire Daly en haar collega Mick Wallace, beiden Iers (en je moet houden van Daly’s zangerige tongval). Ze maakten gebruik van de wetgevende kamers in Straatsburg om principiële standpunten te formuleren over Gaza, Oekraïne en andere dergelijke kwesties, maar er is nooit sprake van geweest dat het E.U. Parlement de macht had om de richting van de unie wettelijk vast te leggen. Daly en Wallace werden vorige week tijdens de verkiezingen weggestemd.

De E.U. is zoals het al lang is – een ondemocratische instelling waar neoliberale ideologen en centrale bankiers bovenop zitten, technocraten die zich niets aantrekken van het democratische proces of de wensen van de burgers van de E.U. Lezers herinneren zich misschien de brutaliteit waarmee Brussel en Frankfurt negen jaar geleden Atheners uit vuilnisbakken lieten eten om de belangen van obligatiebeleggers met Griekse staatsschuld te beschermen. Dat was de E.U. in actie, de E.U. die de waardige visie van haar naoorlogse oprichters heeft geperverteerd.

Als we kijken naar de stembusgang van 6-9 juni over het hele continent, moeten we een zekere paradox erkennen. De gekozen leden van het Europees Parlement zullen weinig macht hebben, zoals de Europese kiezers beter dan wie ook weten, maar het was juist om te protesteren tegen de corruptie van de Europese democratie dat deze kiezers zo’n zware slag toebrachten aan de mainstreampartijen en de Brusselse technocraten van wie ze vrijwel onafscheidelijk zijn.

De hamvraag in de Europese hoofdsteden is nu of de diepe animositeit die uit de verkiezingsuitslag van vorige week spreekt, ook zal doorwerken in de nationale peilingen in de komende politieke seizoenen. Figuren zoals Emmanuel Macron denken dat in wetgevende wedstrijden die echte gevolgen zullen hebben, ontevreden kiezers zich zullen terugtrekken van het midden: De E.U.-stemming als een afrekening, laten we dit redeneren noemen. Ik weet niet zeker of de Franse president hier gelijk in heeft. De omstandigheden die hebben geleid tot de E.U.-resultaten van vorige week leiden duidelijk tot een aanzienlijke migratie weg van het “centrum” waar liberale autoritairen over spreken als een soort heilige ruimte.

Een paar cijfers zijn op hun plaats. Ze meten een zeer aanzienlijke verschuiving in het Europese politieke sentiment in de richting van partijen die gewoonlijk “extreem-rechts” worden genoemd en diverse andere omschrijvingen in deze lijn. Hieronder volgen Franse en Duitse resultaten; het patroon elders in de E.U. volgde over het algemeen dat in wat wij Kern-Europa noemen.

Macrons Renaissance partij is nog maar acht jaar oud en lijkt nu al niet veel meer dan een kleine club neoliberalen met achtergronden, zoals die van Macron, in het bankwezen, de financiële wereld, private equity en dergelijke. De partij streed vorige week met een kleine coalitie van inconsequente partners onder de naam Besoin d’Europe, “Wij hebben Europa nodig,” en kreeg 15,2 procent van de Franse stemmen – een verlies van iets minder dan een derde ten opzichte van de resultaten van 2019. Zet dit eens af tegen die van het Rassemblement National, de Nationale Rally, de partij van Marine Le Pen. Zij haalde 31,37 procent van de stemmen, een winst van meer dan een derde sinds de laatste E.U. verkiezingen vijf jaar geleden. In de context van de E.U. is Rassemblement nu de nummer 1 partij van Frankrijk met een marge van meer dan 100 procent.

  The Guardian: "Rusland is de economische oorlog aan het winnen en Poetin is niet dichter bij het terugtrekken van troepen"

Een soortgelijke machtsverschuiving vond plaats in de Duitse stemming. Ik kan niet blijer zijn dan dat de Groenen, die lang geleden de weg kwijt raakten en nu een partij van neoliberale oorlogsstokers zijn, nog net geen driekwart van hun steun verloren met 11,9 procent van de stemmen. De regerende sociaaldemocraten verloren met minder, maar wonnen slechts 14 procent van de Duitse stemmen. Nu de AfD, Alternative für Deutschland. Die ging naar huis met 15,8 procent van de stemmen, een stijging van ongeveer 44 procent. Het is nu de tweede partij van Duitsland in EU-verband.

Bewoners van het “centrum” zijn natuurlijk helemaal in paniek. Macron heeft onmiddellijk de Nationale Assemblee ontbonden, het lagerhuis van de wetgevende macht, wat het grondwettelijke voorrecht van de Franse president is. “Na deze dag kan ik niet doorgaan alsof er niets is gebeurd,” verklaarde hij in een nationale toespraak. Volgens mij zal hij dat waarschijnlijk wel doen: dat doet hij altijd als hij met dit soort uitdagingen wordt geconfronteerd – de “gele hesjes”-beweging van 2018, bijvoorbeeld. Maar de paniek van de Franse leider is duidelijk en wordt gedeeld door de andere grote verliezers binnen de neoliberale elites van Europa.

Canada heeft misschien niets te maken met de verkiezingen in de EU, maar Justin Trudeau zei iets buitengewoon veelzeggend over het mainstream denken (of niet denken) bij de opening van de top van de Groep van 7 in Italië op 13 juni. “We hebben over de hele wereld een opkomst gezien van populistische rechtse krachten in zowat elke democratie,” verklaarde de Canadese premier. “Het is zorgwekkend om te zien dat politieke partijen ervoor kiezen om woede, angst, verdeeldheid en bezorgdheid te instrumentaliseren.”

Deze ongelooflijk domme uitspraak verdient overweging. Niet alleen weerspiegelt het de basale weigering van zittende Europese leiders om in het reine te komen met hun uitgebreide falen om hun burgers te dienen; het is ook een nette inkapseling van precies dezelfde politieke dynamiek in het buitenland onder de liberale elites van Amerika. Europeanen ‘R’ Us in deze confrontatie tussen degenen die misbruik maken van de macht die ze hebben en degenen die hen daarvoor verafschuwen.

De AfD, de National Rally en soortgelijke partijen buiten Kern-Europa: Amerikanen moeten goed en met argusogen luisteren naar de voortdurende veroordelingen van Europese leiders. Ze zijn niet zo grof om de steeds meer aanwezige aanhangers van deze partijen “a basket of deplorables” te noemen, in de gedenkwaardige zin van Hillary Clinton, maar als we kijken naar wat er nu in Europa wordt gezegd, kunnen we duidelijker horen wat er in Amerika wordt gezegd.

We lezen al maanden over Europa’s opkomende “extreem-rechts”, “ultra-rechts”, “hard-rechts”, “rechts”, “nationalisten” – dit alles met af en toe de suggestie van neonazistische tendensen onder deze oppositiepartijen. Ze zijn allemaal schuldig aan de meest onvergeeflijke zonde: het zijn populisten. Bij het verslaan van de verkiezingsuitslag afgelopen donderdag waarschuwde The New York Times dat “extreem-rechts” nu “een ravage zal aanrichten”. Mijn favoriet in dit rijtje komt van een correspondent uit Parijs die af en toe een opiniestuk schrijft voor The Times. In zijn commentaar op de op handen zijnde vervroegde Franse verkiezingen – twee ronden die op 7 juli worden gehouden – adviseerdeole Stengler, die in het verleden een aantal goede dingen heeft geschreven, de lezers van The Times: “Frankrijk staat aan de vooravond van iets angstaanjagends.”

  EU-aanklager start strafrechtelijk onderzoek naar COVID-19 vaccin

Angstaanjagend voor wie? Het is een goede vraag, ook al staat niemand stil bij de vraag. Angstaanjagend, zo lijkt het, voor de elites in de Europese hoofdsteden en natuurlijk voor de media die hen bedienen. De winnaars van de verkiezingen van vorige week hebben geen namen of gezichten. Etiketten volstaan, “angstaanjagend” is er nu aan toegevoegd. En hun partijen hebben geen platforms: xe “instrumentaliseren” slechts alles wat op de lijst van Trudeau staat: mensen mogen angstig, bezorgd en boos tegen ons zijn, maar hoe durven deze sluwe schoften die oppositiepartijen leiden kiezers voertuigen te geven om deze dingen in stemhokjes te uiten?

Ik heb vanaf het begin alle hyperbolische onzin tegen Donald Trump – een dictator, een tiran, een fascist die een einde zal maken aan verkiezingen – doorzichtige huil-wolf pogingen gevonden om die rare Amerikanen die volhouden dat stemmen zin heeft, bang te maken. Het is ook diep destructief voor het politieke discours in Amerika. En de laatste tijd luister ik op dezelfde manier naar alle liberale autoritaire beschrijvingen van de rechtse partijen in Europa. Overweeg samen met mij een paar zaken in dit verband.

Meer nationale soevereiniteit als antwoord op de arrogantie van ongekozen technocraten en marktaanbidders in Brussel en Frankfurt, een onafhankelijk Europa dat de onderdanigheid van zijn leiders aan Washington verwerpt, vreedzame betrekkingen met Rusland en een einde aan het economisch verwoestende sanctieregime dat de VS Europa heeft opgedrongen, een einde ook aan de financiële, materiële en politieke steun aan het stelende, neonazistische regime in Kiev en de proxyoorlog die tegen hoge menselijke kosten wordt gevoerd: dit zijn enkele van de belangrijkste standpunten van de partijen die net de verkiezingen in de E.U. hebben gewonnen. Vertel me alstublieft wat hier “extreem-rechts” of “verwoestend” aan is.

Dan is er nog de immigratiekwestie. De winnaars in de peilingen van vorige week, met name de AfD, staan bekend om hun verzet tegen voortdurende immigratie uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten. En ja, het platform bevat steun voor een aantal zeer strenge maatregelen. Denk hier eens over na: de AfD is het sterkst in de deelstaten die vroeger tot de Duitse Democratische Republiek behoorden, het zwakst in de welvarende deelstaten van west-Duitsland (kleine letter “w”). En het zijn de oude DDR-deelstaten, die over het algemeen een arbeiderskarakter hebben, die de grootste concentraties immigranten moeten opnemen. Mijn vraag: is het zinvol om AfD-stemmers af te doen als racisten, of zou het politiek verantwoordelijker zijn om het immigratieprobleem aan te pakken zonder de epitheta?

Ik volg de berichtgeving van Erika Solomon, een correspondente in het Berlijnse bureau van The Times, sinds afgelopen voorjaar met enige zorg. Onze Erika heeft het erg lang over de “extremisten” van de AfD – waarvan er volgens de Duitse inlichtingendienst -10.000 zijn – de complotten van de partij om de regering omver te werpen, de nazi-uitspraken van deze of gene partijfiguur (“Alles voor Duitsland”), de heimelijke banden met Rusland. Je kunt hier, hier en hier het een en ander lezen. Wat ik zo leuk vind aan de dossiers van Erika Solomon is dat er zelden iets in staat. Het is allemaal insinuatie, implicatie, suggestie, verdenking – en laten we hyperbool en misinterpretatie niet vergeten. Dit is heel nuttig bij het beoordelen van de juistheid van de onophoudelijke kreten van de liberale autoritairen dat de AfD de tweede komst van het Reich en dus het einde van de Duitse democratie bedreigt.

  37.927 doden 3.392.632 gewonden na COVID-injecties in Europese databank terwijl jonge mensen blijven sterven

Ik heb lang geleden mijn interesse verloren in het onderscheid tussen “links” en “rechts”. Ten eerste, tenzij je mensen zoals Michelle Goldberg meetelt – laat me alsjeblieft niet doen – is er geen links in de VS, wat meteen al een retorisch probleem oplevert. En als je iedereen in een hokje stopt met een etiket erop, mis je dingen. Ik was voorstander van een nieuwe ontspanning met de Russen, terugtrekking uit Syrië en Irak, heroverweging van de NAVO, allemaal standpunten waar Trump voorstander van was totdat degenen om hem heen hem heimelijk verijdelden. Het is hetzelfde met de rechtse partijen in Europa over deze of gene kwestie. Noch Trump, noch de meest rechtse partijen van Europa zijn mijn cuppa. Maar de waarheid in onze tijd is vaak links noch rechts. Het is gewoon waar zonder dat er een ideologisch imperatief aan vastzit.

In dit verband is er iets interessants op gang gekomen onder de Fransen direct na het binnenkomen van de E.U. verkiezingsuitslagen. In de editie van 11 juni meldde Le Monde dat de verschillende partijen van Frans links na inderhaast georganiseerde marathonbesprekingen waren overeengekomen om un nouveau front populaire, een nieuw volksfront, te vormen om gemeenschappelijke kandidaten op te stellen voor de parlementsverkiezingen die Macron twee dagen eerder had uitgeroepen. De bedoeling is om “alle krachten van humanistisch links, vakbonden, verenigingen en burgers” te bundelen, zoals Manuel Bompard, een leider van La France Insoumise, Frankrijk Ongebogen, de partij van Jean-Luc Mélenchon, donderdag verklaarde. En van Olivier Faure, eerste secretaris van de Socialistische Partij: “Er is een bladzijde Franse geschiedenis geschreven.”

Frans links heeft dit al eens eerder geprobeerd als de onhandig klinkende Nieuwe Ecologische en Sociale Volksunie, die eind vorig jaar na een kort, ongelukkig leven instortte. Maar deze nieuwe alliantie, waarvan het nieuws direct in alle Franse media te lezen was, lijkt ambitieuzer, serieuzer en interessanter. Het verenigt alle belangrijke linkse partijen – de socialisten, de groenen, Mélenchon’s France Ongebogen en de goede oude Parti Communiste Français. Franse socialisten en communisten op hetzelfde platform krijgen is al een prestatie op zich. Ze deden het tijdens het beroemde Volksfront van de jaren 1930, laten we dat niet vergeten. Misschien suggereert de naam dat de betrokken partijen ons moment als vergelijkbaar ernstig beschouwen.

Ik zie nog niet veel over de planken in dat platform. Wat zal het standpunt zijn over de voor de hand liggende grote thema’s – Israël, Rusland (de aanwezigheid van de PCF op dit gebied is intrigerend), Oekraïne, Europese onafhankelijkheid, immigratie? Dat is nog niet duidelijk. Maar de politieke lading van de E.U.-verkiezingen en Macrons risico met vervroegde verkiezingen doet vermoeden dat links in een groot Europees land een opening ziet. In het beste geval zullen goede standpunten over de zojuist genoemde kwesties ergens anders vandaan kunnen komen dan van de energieke rechterkant van Europa’s politieke tuin.


https://frontnieuws.backme.org/


Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Kijk: Europese president wil dystopische ‘Pre-Bunking’



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelWat de westerse mainstream media ons niet vertellen over China
Volgend artikelWEF eist dat regeringen voedselvoorziening “heruitvinden” met insecten
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in