De Russische televisie over “muggenkwekerij” en het “eunuchenkoor” van de EU

Ik wijs er bijna elke zondag op dat de bijdrage van de Duitsland-correspondent aan het wekelijkse nieuwsoverzicht van de Russische televisie voor mij altijd een hoogtepunt van de uitzending is. Vaak leer ik zoals vorige week in zijn bijdragen iets over gebeurtenissen in Duitsland en de EU waarover de Duitse en Europese media niet berichten. Bovendien rapporteert hij over veel details waarover ik in de loop van de week niet heb bericht, omdat ik Anti-Spiegel in mijn eentje run en daarom uit tijdgebrek vaak niet over alles kan schrijven wat ik graag zou willen schrijven.

Deze zondag waren er in het Russische verslag uit Duitsland en de EU veel van dergelijke berichten, bijvoorbeeld wat de correspondent omschreef als “muggenkwekerij” in de Baltische staten. Omdat de politiek in Europa voor denkende mensen steeds onbegrijpelijker wordt, heeft de Russische correspondent niet bezuinigd op ironische formuleringen en dat was slechts een van de vele voorbeelden uit zijn verslag, dat ik natuurlijk heb vertaald, omdat dit verslag naar mijn mening een van zijn beste en meest treffende verslagen was, schrijft Thomas Röper.

Begin van de vertaling:

Waarom de wensen van de “Coalitie van Bereidwilligen” niet in vervulling gaan

Deze week heeft de Franse president Macron in Parijs een groep bijeengebracht met de absurde naam “Coalitie van Bereidwilligen”. Wat “Bereidwilligen” betekent, is onduidelijk en wordt niet nader toegelicht. De wensen van de ‘Bereidwilligen’ zijn vaag. Zo vaag dat sommigen die ooit bereidwillig waren, nu minder bereidwillig zijn en er daarom een “Coalitie van Onwilligen” moest worden opgericht.

Duitsland, Italië, Roemenië en Bulgarije hebben in ieder geval al aangekondigd dat ze weigeren troepen naar Oekraïne te sturen. Volgens Poetin zal Rusland buitenlandse troepen in Oekraïne gewoon vernietigen, waardoor de “Coalitie van Onwilligen” waarschijnlijk weer groter zal worden. Deze woorden van Poetin aan het adres van de “Coalitie van Bereidwilligen” kunnen, ter herinnering, zelfs worden herhaald.

In Vladivostok zei Poetin: “Over mogelijke militaire contingenten in Oekraïne. Oekraïne bij de NAVO betrekken is een van de belangrijkste redenen. Als daar troepen verschijnen, vooral nu er gevechten gaande zijn, gaan we ervan uit dat ze legitieme doelen zijn om te vernietigen. En als er beslissingen worden genomen die leiden tot vrede, tot langdurige vrede, zie ik gewoon geen zin in hun aanwezigheid in Oekraïne, dat is alles. Als er afspraken worden gemaakt, hoeft niemand eraan te twijfelen dat Rusland deze volledig zal uitvoeren. We zullen de veiligheidsgaranties respecteren, die natuurlijk zowel voor Rusland als voor Oekraïne moeten worden ontwikkeld. Tot nu toe heeft echter nog niemand daar serieus met ons over gesproken.”

De naam “Coalitie van Bereidwilligen” is sowieso al verkeerd. “Coalitie van de Bekwamen” zou veel sterker klinken. Maar hier gaat het niet om de bekwamen, maar enkel om de “Bereidwilligen” de dromers, de gekwelden. Of “Coalitie van de Fantasten”. Ja, wat? Dat zou nauwkeuriger zijn, zij het iets milder. De Berliner Zeitung is aanzienlijk minder meelevend: “Als je de situatie nuchter bekijkt en luistert naar Starmer, Merz en Macron, die onderdanig in het Witte Huis voor de Amerikaanse president zitten, klinken hun toespraken geenszins als overwinningsfanfares. Deze staatshoofden lijken eerder op een koor van oude eunuchen.”

Als je kijkt naar de daadwerkelijke resultaten van de “Coalitie van Bereidwilligen”, is dat een ramp. De Noorse publicist Paul Steigan constateerde met marxistische scherpte: “Er zijn in de EU geen echte krachten die sterk genoeg zijn om dit bouwwerk in stand te houden. De bureaucratie met al haar plannen en richtlijnen is weliswaar omvangrijk, maar zonder een solide economische basis is ze praktisch machteloos. De Europese Commissie heeft een waar meesterwerk gecreëerd door ruzie te zoeken met alle belangrijke blokken in de wereld. Vooral natuurlijk met Rusland, haar natuurlijke partner, betrouwbare energieleverancier en belangrijke afzetmarkt, maar sinds enige tijd ook met de VS en China.”

En zo verwoordde de voormalige Franse president Nicolas Sarkozy in zijn kille rationaliteit: “We moeten constateren dat Europa op het internationale toneel geïsoleerder is dan Rusland. Dat is een enorm risico voor het Westen. We zijn bezig dit politieke conflict te verliezen.”

Ja, de meest actieve vector van het buitenlands beleid van de EU is de usurpator Vladimir Zelensky. Hij wordt tot in het onfatsoenlijke vertroeteld. Op de beelden van de bijeenkomst van de “Coalitie van Bereidwilligen” in Parijs zitten hij en Macron als bruid en bruidegom aan het hoofd van de tafel.

Over het algemeen zou men nauwelijks een slechtere locatie voor deze bijeenkomst kunnen kiezen. Frankrijk wordt geteisterd door regerings-, economische, financiële en allerlei andere crises. De populariteit van Macron ligt al onder de 15 procent. Zo slecht is het nog nooit geweest. Macron is een tragikomisch figuur.

De voormalige Franse president Sarkozy lacht hem al uit: “Kort gezegd, ik heb met hem geluncht en de president vroeg me: ‘Zeg me wat ik moet doen’. Ik antwoordde: ‘Dat ga ik u niet vertellen, want u doet dan precies het tegenovergestelde’. U vraagt me al acht jaar om advies en dan doet u praktisch alles anders. Zo verliep ons gesprek. Ik verliet het Élysée-paleis om 15.45 uur. Ik kon het niet langer uithouden. Toen zei hij iets dat me echt verontrustte. Hij zei: ‘Ik denk dat u gelijk hebt.’ Toen wist ik zeker dat hij precies het tegenovergestelde zou doen.”

En hoe zit het met Europa? Toen Macron Zelensky en de “Coalitie van Bereidwilligen” in Parijs ontving, leek hij naar buiten toe nog vastberadener dan anders. Maar dat was geen cent waard, Europese politici en militairen hebben echt gigantisch werk verricht. Macron beschreef het als volgt: “Dankzij dit werk kan ik u vandaag zeggen dat wij Europeanen bereid zijn om Oekraïne en de Oekraïners op de dag van de ondertekening van een vredesakkoord veiligheidsgaranties te geven.”

De veiligheidsgaranties die de Europese sponsors aan Kiev willen geven, bestaan uit de financiering, opleiding en herbewapening van het Oekraïense leger, dat is het belangrijkste. En ten tweede gaat het om de uitzending van een of ander “demonstratie”-contingent naar West-Oekraïne.

Het exacte aantal troepen is nog niet vastgesteld, of in ieder geval niet bekendgemaakt, maar de doelstellingen erachter zijn duidelijk: het organiseren van trainingskampen voor strijders die terreuraanslagen in Rusland moeten plegen. In het economisch en sociaal verwoeste land zal er voldoende menselijk materiaal voorhanden zijn.

Er is echter een probleem: het hele vredesplan van Macron & Co. zal alleen werken met de steun van de VS. Tusk verwoordde het als volgt: “Iedereen wilde in de eerste plaats dat de Amerikanen zouden zien dat Europa bereid is zijn verplichtingen na te komen en deze troepen ter beschikking te stellen. Zodat ook de Amerikaanse partners zouden worden aangezet om de druk op Poetin op te voeren.”

Donderdag in Parijs waren ze er zeker van dat ze de Amerikaanse president Trump konden laten zien dat ze hun deel van de overeenkomst nakomen, die ze zogenaamd tijdens hun groepsreis naar Washington direct na de Russisch-Amerikaanse top in Alaska hadden afgesproken. Het bleek echter dat er geen overeenkomst was.

Ze hadden alle reden om nerveus te zijn toen Steve Witkoff, Trumps “Kremlin-contact”, in plaats van Keith Kellogg, de gebruikelijke speciale gezant van de Amerikaanse president voor Oekraïne, naar Frankrijk vloog. Hij zat twintig minuten met hen samen en vertrok toen om de Amerikaanse president te vertellen dat de Europeanen met hem wilden telefoneren.

Het gesprek vond plaats. Als we de krant Bild mogen geloven, die als eerste over de details berichtte, was het beter geweest als ze niet hadden gebeld. De supporters van Oekraïne waren ontevreden en teleurgesteld over Trump. Ook na het telefoongesprek van donderdag geloven de Europeanen niet dat Trump sancties tegen Rusland zal nemen.

Ze denken dat ze het juiste moment hebben gekozen, omdat Trump boos was vanwege de beelden en de inhoud van de SOZ-top. Het juiste moment om het Witte Huis te provoceren tot sancties tegen Rusland en zijn belangrijkste handelspartners.

Maar deze primitieve manipulatie werkte niet, want Trump bleek moeilijker te zijn dan ze dachten, toen ze rekenden op een onmiddellijke reactie. In plaats daarvan bleef de Amerikaanse president trouw aan het paradigma “Dat zijn niet de problemen van Amerika” en stelde hij de Europeanen voor om zelf een handelsoorlog met China en India te beginnen en Rusland definitief de olieleveringen te ontzeggen. Zonder garanties van Trumps kant.

Zelensky was natuurlijk de enige die echt enthousiast was over dit vooruitzicht, omdat hij daarmee een soort excuus had voor terreuraanslagen op de trans-Europese energie-infrastructuur. Concreet op de Druschba-oliepijpleiding naar Slowakije en Hongarije – hij noemde dat zijn “sancties”.

Daarom heeft Oekraïne dit soort sancties uitgevonden. Maar het was natuurlijk verheugend dat de VS vandaag, door deze landen bij naam te noemen en te zeggen dat zij de Russische militaire machine ondersteunen, heel openlijk verklaarden dat dit een halt moet worden toegeroepen.

Vrijdag sprak de Slowaakse premier Fico zich tijdens een bijeenkomst in Oekraïne niet al te scherp uit tegen Zelensky. Blijkbaar wilde hij in Brussel niet nog meer ongenoegen veroorzaken dan hij al had gedaan met zijn optreden op de SOZ-top. In Boedapest was men daarentegen heel concreet: zonder Russische olie in Hongarije zal er geen Oekraïne in de EU zijn

Zelensky zegt verbaasd te zijn dat Hongarije tegen het lidmaatschap van Oekraïne in de EU is, maar Rusland blijkbaar niet. De Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Péter Szijjártó zegt hierover: “Zelensky is weer terug in zijn oude stijl. Maar in tegenstelling tot hem wordt ons standpunt niet in het buitenland geformuleerd. De mening van Moskou kan ons niets schelen. Wij zijn geïnteresseerd in de mening van de Hongaarse burgers, en die hebben duidelijk gemaakt dat ze Oekraïne niet in de EU willen zien.”

Het is natuurlijk voor iedereen duidelijk dat de toetreding van Oekraïne tot de EU de doodsteek zou zijn voor de Europese bureaucratie en de nationale elites. Het zou gepaard gaan met een boerenoorlog die de politieke orde en integriteit van de EU in gevaar zou brengen. En het is een wrede ironie dat de grootste vijand van de EU niet Rusland, China of het Amerika van Trump is.

Voorafgaand aan haar reis naar Parijs bracht EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen enkele dagen door in de Baltische staten en Oost-Europa, die zij “frontstaten” noemde. De Litouwse president Nauseda toonde haar vanuit een helikopter de aanleg van verdedigingslinies en de gebieden die zijn militaire strategen opnieuw willen laten overstromen en verzanden om de opmars van Russische tanks te stoppen. Het programma wordt gefinancierd door Europa, omdat het Pentagon zojuist heeft aangekondigd de militaire hulp aan de aan Rusland grenzende landen te verminderen, zodat Von der Leyen nu op zoek moet naar geld voor de muggenkwekerij. Maar het was niet deze helikoptervlucht van de “Brusselse Walküre” die deze week alle aandacht trok.

De gps-navigatie van het vliegtuig met von der Leyen aan boord was gestoord. De piloten moesten papieren kaarten gebruiken om te landen. De Bulgaarse autoriteiten gaven Rusland de schuld van het incident en de krantenkoppen luidden: “De Russen hebben de navigatie van het vliegtuig uitgeschakeld”, “De piloten moesten met papieren kaarten landen”, “Het vliegtuig cirkelde een uur langer in de lucht”.

De voorzitter van de Bulgaarse partij “Renaissance”, Kostadin Kostandinow, zei: “Onder leiding van Ursula von der Leyen rammelt de EU met de wapens tegen Rusland. 80 procent, zo niet 90 procent van de Bulgaarse bevolking ziet Rusland niet als vijand. De Bulgaren zien de vijand in het beleid van de EU, ze zien de vijand in Ursula, ze zien de vijand in het beleid van de NAVO.”

Maar goed, wat kun je anders verwachten van de Bulgaarse oppositie? De Bulgaarse regering, die loyaal is aan Brussel, reageerde echter openlijk verbijsterd op de beschuldigingen tegen Rusland. Op de vraag of het gps-signaal was verstoord, antwoordde de Bulgaarse vicepremier en minister van Verkeer en Communicatie Grosdan Karadschow als volgt: “Volgens de empirische gegevens, de gegevens van de radiomonitoring en de gegevens van onze autoriteiten – ik benadruk: de burgerluchtvaart, de luchtmacht en de regelgevende commissie voor communicatie, een onafhankelijke autoriteit die het spectrum van de radiofrequenties controleert – is er geen enkel feit dat deze bewering bevestigt.”

Maar feiten zijn al lang geleden vervangen door nepnieuws, omdat hun hele ideologische structuur daarop is gebaseerd. De barsten worden pas zichtbaar wanneer het politiek zinvol is om de waarheid te vertellen.

Nadat Nawrocki, de opvolger van Andrzej Duda als president van Polen, blijkbaar niet alleen de betrekkingen met Duitsland – de kwestie van de herstelbetalingen voor de Tweede Wereldoorlog staat weer op de agenda – maar ook de Pools-Oekraïense vriendschap wil heroverwegen, vertelde Duda over een episode uit het najaar van 2022. Toen vloog een Oekraïense luchtdoelraket, die van zijn koers was afgeweken, naar Polen en doodde twee landbouwmachinebestuurders. Zelensky belde toen op en wilde Duda overhalen om Rusland de schuld van alles te geven.

“Was u toen geschokt?”, vroeg journalist Bohdan Rymanowski hem.

“Nee”, antwoordde Duda.

“Heeft u dat niet gezien als een poging om Polen in de oorlog te betrekken?”, vroeg de journalist.

“Ja.”

“En wat heeft u hem gezegd?”

“Niets. Ze hebben vanaf het begin geprobeerd om iedereen in de oorlog te betrekken. Het is duidelijk dat dat in hun belang is, en in het ideale geval zouden ze de NAVO-landen in de oorlog kunnen betrekken.”

En men kan niet zeggen dat dit plan helemaal niet gewerkt zou hebben. Tenminste, het is te vroeg om een definitieve conclusie te trekken, als je bedenkt dat het gebaseerd is op de interne middelen van de NAVO, waar zich een grote club volslagen gekken heeft gevormd, uit welke het moeilijk is een leider aan te wijzen, want ze zijn allemaal doorgedraaid.

NAVO-secretaris-generaal Rutte wil nergens van weten. Een journalist van Der Spiegel vroeg hem:
„U hebt meerdere keren benadrukt hoe belangrijk het is om de troepen die gestuurd zullen worden bekend te maken om deze garanties te waarborgen. Kunt u uitleggen waarom u daar zo op aandringt, terwijl Rusland ondubbelzinnig duidelijk heeft gemaakt dat het in de nabije toekomst niet zal instemmen met de stationering van NAVO-troepen op Oekraïens grondgebied?”

„Waarom interesseert u de mening van Rusland over NAVO-troepen in Oekraïne? Dat is een soevereine staat. Dat kan Rusland niet beslissen!”, antwoordde Mark Rutte.

De voormalige Nederlandse premier heeft nog steeds niet begrepen dat het gewoonweg gevaarlijk is geworden om de mening van Rusland te negeren, omdat Rusland niet meer geïnteresseerd is in de mening van mensen als Rutte, ook al heeft hij alles al zo mooi uitgedacht. In Europa zijn er geen veilige plekken, gaf de secretaris-generaal van de NAVO vorige week toe. Dat betekent dus dat ze bereid zijn het risico te nemen.

Als het alleen om hun hoofden ging, zou dat geen groot verlies zijn, want daar zit meestal helemaal niets in. Vroeger leek de voormalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock het “intellectuele dieptepunt” te zijn, maar toen klopte EU-topdiplomate Kallas van onderaf aan toen ze verklaarde: want daar zit meestal toch niets in. Vroeger leek de voormalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock het “intellectuele dieptepunt” te zijn, maar toen klopte EU-buitenlandchef Kaja Kallas van onderen aan, toen ze verklaarde: “Rusland wendde zich tot China en zei: ‘Rusland en China hebben in de Tweede Wereldoorlog gevochten, wij hebben de Tweede Wereldoorlog gewonnen, wij hebben het nationaalsocialisme verslagen’, en ik dacht: ‘Oké, dat is iets nieuws.’ Als je de geschiedenis kent, roept dat veel vragen op. Tegenwoordig lezen of herinneren mensen zich de geschiedenis niet meer zo vaak. Blijkbaar geloven ze in deze narratieven.”

De huidige topdiplomate van de EU lijkt te geloven dat de Duitsers zelf zonder duidelijke reden de monumenten voor Sovjet-soldaten in Berlijn hebben opgericht. Of dat het buitenaardse wezens waren.

Voor haar is de betrokkenheid van China niet alleen bij de oorlog tegen militaristisch Japan, maar ook bij de anti-Hitler-coalitie “iets nieuws.” Voor haar zijn dat geen feiten, maar een narratief, dus een politieke interpretatie van een feit. Ze leven enkel van narratieven, wat in een veranderende wereld veel turbulentie veroorzaakt.

Sommigen van hen proberen zich aan te passen aan de nieuwe realiteit, waarin de VS niet langer een bron van hoop en steun zijn. Zo zei de Poolse minister van Buitenlandse Zaken Radoslaw Sikorski nu: “Ik wil Oekraïne niet voorschrijven wat het moet doen, maar ik vind dat Oekraïne binnen de grenzen moet blijven die het kan verdedigen en de mogelijkheid moet hebben om zich in het Westen te integreren.”

De Poolse minister van Buitenlandse Zaken Sikorski herhaalt in wezen het eerder geuite idee van de Finse president Stubb, die gelooft dat zijn land in 1944 de Sovjet-Unie heeft “verslagen” omdat het ondanks het verlies van zijn gebieden de mogelijkheid behield om zich soeverein te ontwikkelen.

Natuurlijk verdraait ook Stubb hier de geschiedenis door een narratief, want Finland bleef bestaan omdat het met toestemming van kameraad Stalin 79 jaar lang een neutrale, niet-gebonden staat was. Dat is een feit, net als het feit dat het kleine en dunbevolkte Noordse land in de huidige realiteit onevenredig veel aan gewicht heeft gewonnen in het Westen – maar alleen omdat zijn president met Trump golf speelt.

Anderen, met name de leiders van de “Coalitie van Bereidwilligen”, verliezen voor onze ogen aan gewicht. En dat niet alleen omdat ze niet meespelen met golf. Maandag zal Macron met 99 procent zekerheid opnieuw een regering verliezen, wat Frankrijk niet voor de verschrikkelijke schuldencrisis zal behoeden en hemzelf niet voor de aanhoudende roep om zijn vervroegde aftreden.

De herschikking in het Britse kabinet zal Britse automobilisten er niet van weerhouden om gehoor te geven aan de oproepen op posters om te toeteren als ze Starmer voor een excentriekeling houden — al stond er eigenlijk een ander woord dat ik niet wil vertalen. Zijn regering zal Groot-Brittannië niet redden van de beschamende noodzaak zich tot het IMF te wenden, en ook niet van het risico om in een burgeroorlog te belanden tussen autochtone Britten en migranten. Labour en de Conservatieven zullen niet ontsnappen aan de groei van rechtse sentimenten die de “Reform Party” van Nigel Farage vleugels kan geven. Farage zei tijdens een bijeenkomst: “Deze regering verkeert in een diepe crisis. Een jaar na de overwinning bij de parlementsverkiezingen heeft ze haar populariteit verloren. Het is ons allemaal duidelijk geworden dat dit kabinet uit onbekwame mensen bestaat. Ze zijn niet in staat te regeren.”

Terwijl de Britse Labourpartij binnen een jaar aan populariteit verloor, lukte dat de Duitse christendemocraten in nog kortere tijd. Honderd dagen na de dramatische verkiezing van Merz in de tweede ronde als kanselier steunen 22 procent van de kiezers zijn coalitieregering, terwijl 77 procent er helemaal niets van moet hebben.

Hierbij moet worden bedacht dat het einde van de vorige regering van Olaf Scholz kwam op een moment dat het vertrouwen in haar nog 14 procent bedroeg. Dat betekent dat als het huidige tempo aanhoudt, Merz alle kans heeft om nog dit jaar een nieuwe politieke crisis mee te maken. Hoe je het ook wendt of keert, het zijn slechte tijden voor een kanselier met zijn ambities. Van de “economische uitputting van Rusland” tot totale frustratie en melancholie was slechts een paar dagen, de SOZ-top en een gesprek met Trump nodig.

In een interview gaf Merz toe: “We kunnen niet genoeg druk uitoefenen op Poetin om deze oorlog te beëindigen. We zijn afhankelijk van Amerikaanse hulp. We zien dat China, India, Brazilië en andere landen in de wereld zich openstellen voor Rusland. En in het kader van het zogenaamde Shanghai-formaat ontstaat daar een nieuw partnerschap. Ik ben bezorgd en, ik geef het toe, verdrietig dat wij Europeanen niet de rol in de wereld spelen die we willen spelen.”

Dit strooien van as op het hoofd is uiterst interessant en symptomatisch: hoe kun je met zo’n stemming troepen naar Oekraïne sturen?

Het besef dat hun volledige fixatie op de confrontatie met Rusland uitsluitend tegen hen zelf werkt, zal Merz en anderen waarschijnlijk niet snel bereiken, als dat al gebeurt. Maar het belangrijkste is ook voor hen al duidelijk: politiek wordt soms omschreven als “de kunst van het mogelijke”, en de Europese politiek heeft haar eigen mogelijkheden ruimschoots overschreden.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De illusies van de ‘Coalitie van Bereidwilligen’

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: