Het Amerikaanse imperium heeft zichzelf lange tijd voorgesteld als verdediger van democratie, mensenrechten, vrede en welvaart. Maar de groeiende kloof tussen dit beeld en de werkelijkheid ondermijnt zijn legitimiteit in hoog tempo.
De impasse tussen de Verenigde Staten en Iran draait om de controle over de Straat van Hormuz, een cruciaal knelpunt voor de wereldwijde energievoorziening. Als Washington er niet in slaagt deze essentiële corridor veilig te stellen, zal zijn geloofwaardigheid als pijler van de internationale orde ernstig worden ondermijnd, schrijft Auguste Maxime.
Een dergelijke situatie doet denken aan de Suezcrisis in 1956, toen het Verenigd Koninkrijk, niet in staat om zijn wil op te leggen aan het Egypte van Nasser en onder druk van de Verenigde Staten, de grenzen van zijn macht blootlegde. Dit is hoe Ray Dalio deze nieuwe oorlog in het Midden-Oosten interpreteert.
Macht en legitimiteit
Er worden regelmatig talrijke indicatoren aangehaald om de relatieve achteruitgang van de Amerikaanse macht te beoordelen: “overbelasting” van het leger, industriële achteruitgang, toenemende ongelijkheid, dalende levensverwachting, enorme schuldenlast, militaire tegenslagen of de opkomst van China. Maar een imperium wordt niet alleen door macht in stand gehouden.
Het berust op een combinatie van macht en legitimiteit – ideologisch, cultureel of zelfs religieus. In Tout empire périra benadrukt de Franse historicus Jean-Baptiste Duroselle dat het verlies van legitimiteit een van de meest ingrijpende en doorslaggevende factoren is in het verval van een imperium.
Om zichzelf in stand te houden, moet een imperium als de Verenigde Staten in de ogen van de gedomineerde bevolkingsgroepen, perifere elites en een deel van de eigen samenleving overkomen als een respectabele macht – een garant voor een zekere orde, relatieve welvaart en universele waarden.
Zolang deze legitimiteit standhoudt, kan macht tegen relatief lage kosten worden uitgeoefend. Maar wanneer deze begint af te brokkelen, wordt het gebruik van geweld steeds kostbaarder en ineffectiever. Want het verzet groeit, er vormen zich vijandige coalities en interne onenigheid neemt toe.
Wanneer een imperium wordt gezien als arrogant, roofzuchtig of decadent, valt zijn autoriteit uiteen. Men zou kunnen zeggen dat het verlies van legitimiteit lijkt op faillissement: aanvankelijk langzaam en geleidelijk, maar uiteindelijk plotseling en onomkeerbaar. Het lijkt erop dat de Verenigde Staten nu deze tweede fase zijn ingegaan.
De verborgen kant van “economische sancties”
Een van de belangrijkste instrumenten van de Amerikaanse macht is het gebruik van economische sancties, mogelijk gemaakt door de controle over de dollar en het SWIFT-betalingssysteem. Hoewel ze lange tijd werden voorgesteld als “geweldloze” alternatieven voor oorlog, dringt de verwoestende menselijke tol ervan nu door tot het publieke bewustzijn.
Een studie die vorig jaar in The Lancet Global Health werd gepubliceerd, analyseerde leeftijdsspecifieke sterftecijfers uit 152 landen over een periode van vijftig jaar (1971–2021). De studie wijst op een significant causaal verband tussen unilaterale economische sancties opgelegd door de Verenigde Staten en de Europese Unie en een aanzienlijke stijging van de sterfte. Volgens de schattingen van de auteurs gaan deze beleidsmaatregelen gepaard met ongeveer 38 miljoen extra sterfgevallen gedurende de onderzoeksperiode.
Dit beleid, dat vaak wordt omschreven als “diplomatieke instrumenten” of “gerichte druk”, functioneert in feite als echte eenzijdige embargo’s, opgelegd buiten elk legitiem multilateraal kader zoals de VN. De gevolgen ervan zijn uiterst destructief: ze ondermijnen de toegang tot voedsel, essentiële geneesmiddelen, medische apparatuur, drinkwater en gezondheidsinfrastructuur, waardoor ze de burgerbevolking massaal en willekeurig leed berokkenen.
Ondanks hun herhaalde politieke mislukkingen worden deze maatregelen nooit ter discussie gesteld. Cuba lijdt al meer dan 65 jaar onder de gevolgen, terwijl Iran en Venezuela er al decennia mee te maken hebben.
De eerste slachtoffers zijn systematisch de meest kwetsbaren: kinderen jonger dan 5 jaar en ouderen. Uit de studie blijkt dat deze leeftijdsgroep het grootste deel van de extra sterfgevallen voor haar rekening neemt, met bijzonder uitgesproken gevolgen voor peuters. Sinds het begin van de jaren 2010 hebben sancties naar schatting wereldwijd de dood van meer dan een miljoen van deze jonge kinderen veroorzaakt, waardoor ondervoeding is verergerd, vermijdbare infectieziekten zijn aangewakkerd en de toegang tot elementaire pediatrische zorg is beperkt.
Eenzijdige economische sancties zijn geenszins een “zachte” of humanitaire maatregel, maar vormen een vorm van indirect massavernietigingswapen, waarvan de menselijke kosten vergelijkbaar zijn met die van conventionele oorlogsvoering. Deze realiteit, ondersteund door rigoureuze gegevens, vraagt om een dringend debat over de morele en juridische legitimiteit van deze maatregelen.
Militaire agressie en regionale chaos
De oorlog die de Verenigde Staten momenteel tegen Iran voeren, maakt deel uit van een lange reeks militaire agressies in de regio die al meer dan vijfentwintig jaar aan de gang zijn. Wesley Clark, een voormalig generaal en opperbevelhebber van de NAVO, onthulde de omvang hiervan al in 2007. Amper tien dagen na 11 september 2001 ontdekte hij in het Pentagon een vertrouwelijke memo waarin een plan werd geschetst om binnen vijf jaar zeven landen omver te werpen: Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en ten slotte Iran.
Al deze conflicten werden aan het grote publiek gepresenteerd als strijd voor nobele doelen: het bevorderen van democratie, het bevrijden van een onderdrukt volk, het bestrijden van terrorisme, het emanciperen van vrouwen, het omverwerpen van een tiran of het neutraliseren van de dreiging van massavernietigingswapens. Grootse narratieven, zorgvuldig geconstrueerd en zelfgenoegzaam doorgegeven. Maar achter deze rechtvaardigingen is de realiteit steevast dezelfde: chaos, vernietiging, dood en miljoenen ontheemden.
Vandaag de dag geloven nog maar weinigen dat de bombardementen op Iran bedoeld zijn om Iraanse vrouwen te bevrijden, een voor het Westen gunstige regimewisseling af te dwingen of te voorkomen dat Teheran een atoombom verwerft. Iran zou op het punt staan de bom te verkrijgen: een dreiging waarmee Netanyahu al meer dan dertig jaar zwaait.
Op de eerste dag van het conflict eiste een aanval op een school door de Verenigde Staten en Israël tussen de 150 en 175 doden, voornamelijk meisjes van 7 tot 12 jaar.
Het aftreden van Joe Kent op 17 maart als directeur van het National Counterterrorism Center bevestigt de vertrouwenscrisis en onrust die deze nieuwe oorlog veroorzaakt. In zijn brief verklaarde hij dat Iran geen onmiddellijke bedreiging vormde voor de Verenigde Staten. Hij voegt eraan toe dat dit conflict, net als de invasie van Irak destijds, werd uitgelokt onder druk van Israël en zijn machtige lobby in Washington. Teheran is een van de laatste regionale actoren die in staat is het Israëlische expansionisme en het project van het “Grote Israël” in te dammen.
Hoewel het moeilijk is om de belangen van de VS te definiëren, wekt de berichtgeving van het Witte Huis verbazing. Donald Trump heeft herhaaldelijk beweerd dat het leger “plezier had” met het tot zinken brengen van Iraanse schepen. Van zijn kant heeft minister van Defensie Pete Hegseth steeds oorlogszuchtigere uitspraken gedaan – verwijzend naar ‘decimering’, “ongekende vernietiging” of Iraanse functionarissen die zich “als ratten verstoppen” – waarvan sommige in strijd zijn met het internationaal humanitair recht.
Het officiële socialemedia-account van het Witte Huis plaatst beelden van getroffen Iraanse doelen, afgewisseld met beelden uit videogames. Het is onduidelijk voor wie dit soort content bedoeld is; de diplomatieke impact ervan is echter rampzalig. Traditionele bondgenoten van de VS uiten in besloten kring hun onbehagen over deze escalatie en de communicatie van Washington, die zij als onverantwoordelijk beschouwen.
Een imperium draagt de kiemen van zijn eigen ondergang in zich
Volgens Jean-Baptiste Duroselle is elk imperium gedoemd te verdwijnen vanwege zijn aard. In tegenstelling tot een natie of een gemeenschap die is gegrondvest op wederzijdse instemming, is een imperium gebaseerd op overheersing door geweld. Het handhaaft zichzelf door middel van militaire bezetting, onderdrukking, uitbuiting en diplomatieke druk.
Deze logica zorgt voor voortdurende spanning. Het imperium probeert zichzelf te legitimeren via een ideologie van superioriteit, terwijl zijn daden dit narratief systematisch tegenspreken. Deze dissonantie ondermijnt zijn legitimiteit en vormt een van de fundamentele oorzaken van zijn ondergang.
Het rampzalige buitenlandse beleid dat de Verenigde Staten al meer dan vijfentwintig jaar in het Midden-Oosten voeren, samen met de aanzienlijke schade die is veroorzaakt door de door Washington opgelegde “economische sancties”, zijn hier een moderne illustratie van. Ze zijn ondraaglijk en onrechtvaardig geworden, vooral wanneer men het Amerikaanse exceptionalisme verdedigt.
Het imperium staat voor een fataal dilemma: het tolereren van afwijkende meningen verzwakt zijn centrale autoriteit en versnippert zijn samenhang, terwijl onderdrukking, hoewel tijdelijk effectief, de resterende legitimiteit vernietigt. Het radicaliseert bevolkingsgroepen, vervreemdt bondgenoten en partners, en zorgt ervoor dat de menselijke, economische en morele kosten de pan uit rijzen.
De centrale paradox van Duroselle is duidelijk: hoe meer een imperium zijn ondergang met geweld probeert af te wenden, hoe meer het zijn neergang versnelt. Legitimiteit – het onzichtbare cement van de heerschappij – kan, eenmaal verloren, niet door dwang worden hersteld. Elke poging tot redding dreigt het probleem te verergeren en het imperium ten val te brengen.
Het beleid van Trump treedt in de voetsporen van zijn voorgangers, maar zijn stijl en excessen versnellen ongetwijfeld het verlies van geloofwaardigheid van Amerika op het wereldtoneel.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De Realiteit? – Het imperium stort in en er ontstaat een nieuwe wereldorde
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
327b82
er zal Nooit meer een wereld-orde bestaan..één grote Reset..elk volk én Land voor zichzelf, het is dan een natuurlijke orde..zoals in de Middeleeuwen..😬🥶🤬
BAD MOON RISING !!!!
citaat :
“Als Washington er niet in slaagt deze essentiële corridor veilig te stellen, zal zijn geloofwaardigheid als pijler van de internationale orde ernstig worden ondermijnd”
Pardon ?
Wat is dit voor geleuter ?
Die zelfbenoemde pijler van de internationale orde met haar hebzuchtige globalisatie en haar grijpgrage tengels naar buitenlandse grondstoffen heeft deze conflicten en midden oosten brandhaarden zelf gecreëerd.
En doet dat al decennia daarbij talloze mensenlevens zowel fysiek als financieel verwoestend.
En nu zou het betekenen, dat als ze de draad weer kunnen oppakken na wederom dood en verwoesting gezaaid te hebben, ze hun geloofwaardigheid weer terug hebben ?
Nou zeg, hoe zot kun je het spinnen.
Ongelofelijk.
Blijf het zeggen Trump & Israël startte de oorlog tegen Iran is de katalysator voor de Nieuwe Wereld Orde, het script lag al een hele tijd klaar, elke regering droomt van de totale macht over het vervelende volk, de Covid plandemie was een starter en velen trapten erin enfin hoe je het ook bekijkt je zal niet snel de juist informatie vinden.
‘NOS-verslaggever’ lekt over covid 2.0: ‘Zeer vergaande restricties gericht op consumptiebeperking zijn in voorbereiding’
https://www.ninefornews.nl/nos-verslaggever-lekt-over-covid-2-0-zeer-vergaande-restricties-gericht-op-consumptiebeperking-zijn-in-voorbereiding/
Even een nadenkertje, de Straat van Hormuz deze olieroute is goed voor 20% waar blijft de resterende 80% elk land grijpt nu naar totalitaire middelen alsof 20% van de olie doorvoer de hele Goddamned van olie moet voorzien, we worden in het pak genaaid als een dwangbuis als nooit tevoren.