De NAVO raakt verdeeld nu de VS aandringen op een blokkade van Iran, waardoor een wereld aan het licht komt die moe is van een oorlog die op bedrog is gebaseerd

De schijn van een verenigd westers front tegen een nucleair Iran brokkelt af onder het gewicht van een agressief en misleidend buitenlands beleid. Terwijl de Verenigde Staten, in nauwe samenwerking met Israël, hun oorlog tegen Iran opvoeren en stappen ondernemen om de vitale Straat van Hormuz eenzijdig te blokkeren, komt er een ontnuchterende waarheid naar voren uit de wandelgangen van de Europese macht: de naaste bondgenoten van Amerika weigeren mee te gaan. Europeanen geloven niet in deze oorlog en de rechtvaardige kruistocht van Israël. Europeanen beseffen steeds meer dat de wereld wordt meegesleurd in een catastrofaal conflict zonder duidelijk doel en zonder eerlijke rechtvaardiging. De inzet – een wereldwijde economische ineenstorting, een gruwelijke humanitaire tol en de kans op nucleaire escalatie – is te groot om blindelings trouw te blijven. De weigering van NAVO-leden om mee te doen aan deze gevaarlijke gok onthult een diepgewortelde scepsis ten aanzien van de narratieven van Washington en een wanhopige poging om een oorlog te voorkomen die de hele wereld zou kunnen verwoesten.

Belangrijkste punten:

• Belangrijke NAVO-bondgenoten, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, hebben de verzoeken van de VS om mee te doen aan een zeeblokkade van Iraanse havens botweg afgewezen.
• Europese leiders veroordelen de oorlog in het openbaar en stellen diplomatieke oplossingen voor, terwijl ze stilletjes enige operationele steun verlenen aan de VS, wat een precaire evenwichtsoefening oplevert.
• De breuk heeft woede opgewekt bij voormalig president Donald Trump en zijn functionarissen, die de waarde van het NAVO-bondgenootschap zelf in twijfel hebben getrokken.
• Deskundigen waarschuwen dat de blokkade de wereldeconomie verder zal destabiliseren, grote diplomatieke conflicten riskeert en er niet in zal slagen Iran tot capitulatie te dwingen.
• Het conflict heeft de wereldhandel al ontwricht, de energiemarkten in beroering gebracht en aanzienlijke burgerslachtoffers veroorzaakt, zonder dat er een einde in zicht is.

De grote weigering: Europa trekt een rode lijn

Het oorspronkelijke verzoek om oorlog te voeren tegen Iran was onomwonden. Half april riep de Amerikaanse president de NAVO-leden op om zich bij de Amerikaanse zeestrijdkrachten aan te sluiten bij het blokkeren van Iraanse havens, als vergeldingsmaatregel voor de acties van Teheran in de Straat van Hormuz. De reactie was een diplomatieke aardbeving. De Britse premier Keir Starmer was ondubbelzinnig en verklaarde dat het VK de blokkade “niet steunt” en zich niet in de oorlog zou laten “meeslepen”. De Franse president Emmanuel Macron sloot zich aan bij de afwijzing van de militaire escalatie en drong in plaats daarvan aan op een internationale conferentie. De Spaanse regering wees het Amerikaanse verzoek vanaf het begin af. Dit was geen klein meningsverschil van kleine landen; het was een opstand van de belangrijkste bondgenoten van Amerika, schrijft Lance D Johnson.

Deze weigering is een direct gevolg van een buitenlands beleid dat is gebaseerd op dwang in plaats van op echte diplomatie, een strategie die partners heeft vervreemd en de VS in een hoek heeft gedreven. Jarenlang was de consensus binnen de inlichtingendiensten dat Iran niet actief bezig is met de bouw van een kernwapen, een feit dat werd verdoezeld door een meedogenloos narratief van een dreigende dreiging dat werd gebruikt om maximale druk te rechtvaardigen. Nu de gevolgen van dat mislukte beleid zich manifesteren, aarzelt Europa. Zoals Serge Schmemann van de New York Times opmerkte, heeft de oorlog “duidelijk gemaakt dat Europeanen zich niet langer schikken naar de heer Trump als de facto ‘leider van de vrije wereld’.” Ze zien een conflict dat uitmondt in een wereldwijde energiecrisis, waarbij Iran in staat is de Straat van Hormuz volledig af te sluiten – een knelpunt voor 20% van de wereldwijde olie en 30% van het vloeibaar aardgas. Het risico van ongebreidelde inflatie en economische ineenstorting in Europa, dat al wankelt door zelf toegebrachte energiewonden, is een risico dat zij niet zullen onderschrijven.

Een evenwichtsoefening op de rand van de afgrond

De Europese strategie is nu er een van beladen dualiteit. Politiek nemen ze afstand van de agressie van Washington om hun verontwaardigde publieke opinie te sussen en hun mondiale geloofwaardigheid te behouden. Operationeel bieden ze, zoals analisten opmerken, nog steeds stille, achter de schermen hulp aan de Amerikaanse militaire inspanningen, in de hoop enige invloed te behouden en andere landen in het Midden-Oosten die bang zijn voor Iran te sussen. Het is een poging om het van twee kanten te hebben: de oorlog veroordelen terwijl ze deze subtiel ondersteunen.

Deze delicate dans maakt de oorlogshaviken in Washington woedend. Voormalig president Trump bestempelde de aarzelende bondgenoten als “lafaards”, en functionarissen zoals voormalig minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hebben openlijk vraagtekens geplaatst bij het doel van de NAVO. De woede vanuit de top dreigt de architectuur van de naoorlogse westerse veiligheid en het eigenlijke doel van de NAVO te ondermijnen. De trans-Atlantische band wordt tot het breekpunt opgerekt door een oorlog die de Europese bevolking ziet als een roekeloze poging tot regimeverandering onder valse voorwendselen, in navolging van het tragische bedrog in Irak. Alleen al de humanitaire kosten zijn duizelingwekkend, met miljoenen burgers in het kruisvuur van een conflict zonder exitstrategie, een realiteit die politieke steun voor Washington in Europese hoofdsteden vergiftigt.

Een eenzame blokkade en een dreigende catastrofe

De voorgestelde blokkade staat symbool voor het Amerikaanse isolement. Eenzijdig aangekondigd, heeft ze slechts één publieke voorstander gevonden: de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Anderen waren vernietigend. De Spaanse minister van Defensie Margarita Robles noemde de stap zinloos, “een nieuwe episode in de neerwaartse spiraal waarin de wereld is meegezogen”. Deskundigen veroordeelden het unaniem als een gedoemde strategie. Danny Citrinowicz, een Israëlische Iran-onderzoeker, stelde ronduit: “Ik bespaar u het wachten: Iran gaat niet capituleren.” Hij en anderen waarschuwen dat de belangrijkste schade zal liggen bij de wereldeconomie en de geloofwaardigheid van de VS, terwijl Amerikaanse matrozen direct in de vuurlinie van Iraanse raketten worden geplaatst.

De blokkadefantasie negeert de grimmige lessen van de afgelopen zeven weken. Intensieve luchtaanvallen hebben Iran niet vernietigd, laat staan dat ze Iran “buigzaam” hebben gemaakt. Het regime heeft, zoals analist Ahmet Kasim Han opmerkt, de bereidheid getoond om enorme klappen op te vangen terwijl zijn burgers lijden. Het doel van de oorlog, dat nooit duidelijk is gedefinieerd buiten vage noties van het elimineren van een nucleaire dreiging die momenteel niet bestaat, blijft ongrijpbaar. Ondertussen wankelt de wereldwijde economische en energiesector. De olieprijzen schieten bij elke escalatie omhoog. Het spookbeeld van een regionale oorlog die Libanon meesleept en een cascade van vergeldingsacties ontketent, hangt over alles. Dit is de vrucht van een beleid dat de dialoog heeft ingeruild voor dreigementen, dat agressie voorrang gaf boven vrede, en dat nu Amerika steeds meer in zijn eentje laat staan, terwijl het de wereld naar een afgrond duwt die zijn oudste vrienden wanhopig proberen te vermijden. De vraag is niet langer of er een oorlog in Iran gewonnen kan worden, maar of een breuk kan worden voorkomen die de wereldorde voor generaties zou kunnen herdefiniëren.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rutte: Daarom noemde ik Trump ‘daddy’ (VIDEO)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: