Het is gemakkelijk om verkeerd te begrijpen wat er donderdag in Groot-Brittannië is gebeurd. Ik heb het natuurlijk over de parlementsverkiezingen, waarbij een nieuwe Labour-regering onder leiding van Keir Starmer werd gekozen.
Als je alleen al naar het aantal zetels kijkt, ben je geneigd te denken dat Starmer een behoorlijk populaire man moet zijn. Labour heeft nu 412 zetels in het Lagerhuis, met een meerderheid van 174 zetels. De Conservatieven hebben daarentegen slechts 121 zetels, hun slechtste resultaat in de geschiedenis, schrijft Raw Egg Nationalist.
Maar als je de zaken van dichterbij bekijkt, blijken de dingen toch niet helemaal te zijn wat ze lijken. De kronkels van het Britse first-past-the-post systeem komen al snel aan het licht. Voor 34% van de stemmen kreeg Labour 63% van de zetels. De Conservatieven, met 24% van de stemmen, kregen 19%. De opkomende Reformpartij, geleid door Nigel Farage, kreeg 14% van de stemmen. En weet je hoeveel zetels ze kregen? Vijf, of minder dan 1% van het totaal. De Liberaal-Democraten, traditioneel de “derde partij” van Groot-Brittannië, kregen 12% van de stemmen en 11% van de zetels.
Lijkt nauwelijks eerlijk, toch?
“De Electoral Reform Society zegt dat dit de meest onevenredige verkiezing in de Britse geschiedenis was,” twitterde Nigel Farage vanochtend. Ze hebben gelijk, en hij ook.
De waarheid is dat als je naar de werkelijke cijfers kijkt, Keir Starmer ongeveer net zo populair is als Tony Blair op het dieptepunt van zijn premierschap, in 2005, en beduidend minder populair dan vrijwel elke andere Labourleider in de geschiedenis van de partij, met uitzondering van de echt erbarmelijke Michael Foot, in 1983 – een man die ongeveer net zo charismatisch is als de rottende drie weken oude inhoud van de gymtas van een tienerjongen – en de antropomorfe nachtmerrie die Ed Miliband was, in 2010. Miliband kon niet eens een broodje eten zonder eruit te zien als een eldritch horror voortgekomen uit de diepste krochten van het brein van HP Lovecraft.
De vergelijking met Starmers voorganger als leider van de Labourpartij, Jeremy Corbyn, is bijzonder schril. Met zijn 9.660.394 stemmen werd Starmer premier met 3,2 miljoen stemmen minder dan Corbyn kreeg toen hij de verkiezingen van 2017 verloor van Theresa May, en 600.000 minder dan toen Corbyn in 2019 werd verslagen door Boris Johnson. De gemiddelde zetelmeerderheid is met bijna de helft gekrompen, van 11.300 in 2019 naar 6.600.
Starmer’s “aardverschuiving” was eigenlijk niets van dat alles. Als de verkiezingsuitslag al iets voorstelde, dan was het geen stem voor Starmer – iemand die je met moeite uit een line-up van de politie zou pikken, zelfs als hij de enige was – maar een stem tegen de Conservatieven. Dit was een straf. Het Britse publiek wilde, terecht, de Tories pijn doen omdat ze de afgelopen 14 jaar absoluut niets hebben gedaan om van Groot-Brittannië een betere plek om te leven te maken. Hiertoe behoorden niet alleen de swing voters in het noorden en de voormalige industriële gebieden van het land, voornamelijk blanke mensen uit de arbeidersklasse, die Boris Johnson had weten los te weken van hun traditionele Labour-loyaliteit, luttele decennia nadat Labour hen in de steek had gelaten voor de weldenkende middenklasse en de nieuwe geïmporteerde demografie, maar ook de traditionele Tory-stemmers in de Engelse hartlanden die er gewoon genoeg van hadden voorgelogen te worden, vooral over de cruciale immigratiekwestie.
Groot-Brittannië, bij gebrek aan een beter woord, is een sh*thole geworden en dat is de schuld van de Conservatieve Partij. Iedereen weet dit.
Het echte succesverhaal van de verkiezingen, ook al vertaalde het zich niet direct in zetels in het parlement, ligt duidelijk bij Reform. In iets meer dan een maand tijd heeft Nigel Farage de Britse politiek op zijn kop gezet. De terugkeer van de meest charismatische man in de Britse politiek, die het dichtst in de buurt komt van een populistische superster – die het dichtst in de buurt komt, als ik het zo mag zeggen, van Trump – heeft van Reform de tweede partij van Groot-Brittannië gemaakt.
Geconfronteerd met het vooruitzicht van nog een rampzalige Labourregering, zullen veel traditionele Conservatieven moeite hebben gehad om tegen hun partij te stemmen. Maar ik vermoed dat ze over vier jaar niet meer zo aarzelend zullen zijn om op Farage te stemmen, als duidelijk wordt hoe verschrikkelijk Labour is en dat de Conservatieven niets geleerd hebben van de uitslag van vorige week. In de onmiddellijke nasleep, terwijl commentatoren zich verheugden, kon nauwelijks één conservatief parlementslid massa-immigratie aanwijzen als de drijvende kracht achter hun historische nederlaag.
“Nul zetels” werd een populaire slogan van de rechtse onvrede met de Conservatieven tijdens deze verkiezingen, en het zou wel eens werkelijkheid kunnen worden in 2029. De Conservatieven zullen het verdienen.
Reform heeft deze verkiezingen niet gewonnen, maar ze hebben zichzelf op het pad gezet om de volgende te winnen. Bovendien hebben ze laten zien dat Groot-Brittannië niet geïsoleerd is van de heropleving van rechts in heel Europa. Groot-Brittannië is nog steeds een eiland, ja, en het maakt misschien geen deel meer uit van de EU, maar het maakt deel uit van iets veel groters, iets dat de liberale orde op het hele continent dreigt omver te werpen en de volkeren van Europa een nieuwe kans op zelfbeschikking en zelfbestuur dreigt te geven.
Voor de terugkeer van Nigel Farage leek zo’n mogelijkheid heel ver weg. Nu, op een heldere dag, is het zichtbaar, zoals de kusten van Frankrijk vanaf de kliffen van Dover.
Maar ongeacht of Keir Starmer en de Labour Party een mandaat van het Britse volk hebben of niet, ze hebben de macht en dat betekent dat Groot-Brittannië zal lijden. Starmer is een “redelijke revolutionair” in de stijl van Tony Blair, een man wiens onooglijke uiterlijk en onhandige papa-manieren het kloppende hart van een homoseksuele rascommunist verhullen: een man die de ontmanteling van Groot-Brittannië wil voortzetten en permanent wil maken. Tony Blair was de leider van de meest revolutionaire regering in de moderne geschiedenis van Groot-Brittannië, een regering die Groot-Brittannië in slechts 13 jaar transformeerde, en wel vanaf het moment dat hij aantrad, om ideologische redenen.
We kennen allemaal de opmerkingen van Andrew Neather, ergens rond 2010: het New Labour-beleid van massa-immigratie was speciaal ontworpen om “rechts de diversiteit in te wrijven” en het onmogelijk te maken dat een echt conservatieve regering ooit nog aan de macht zou komen. New Labour slaagde daar wonderwel in, zo wonderbaarlijk zelfs dat toen de Conservatieven in 2010 eindelijk aan de macht kwamen, ze niet wisten wat ze moesten doen behalve het beleid van Tony Blair en Gordon Brown voortzetten.
Starmer zal de massa-immigratie intensiveren en de ‘voordelen’ van diversiteit verspreiden naar zowel landelijke als stedelijke gemeenschappen. Hij zal de politisering van de bureaucratie en het rechtssysteem intensiveren. Hij heeft zich al verbonden aan de invoering van nieuwe “hate-speech-wetten” en zal de politie en inlichtingendiensten op rechtse mensen afsturen. Hij zal de natie verplichten tot een achterlijk groen-energiebeleid dat de productiviteit vernietigt en het landschap van de natie verwoest. We weten dit allemaal niet alleen omdat hij een Blairiet is, maar omdat hij een linkse politicus is, en dit is wat linkse politici in heel Europa doen.
De komende vier jaar zullen geen goede tijd zijn om Brits te zijn, maar het zal nog erger zijn als je Brits bent en echt rechts. Maar zoals ze zeggen, de nacht is altijd het donkerst voor de dageraad. Wees blij en te goeder trouw.
“0 zetels voor de conservatieve,
en het zou wel eens werkelijkheid kunnen worden in 2029.”
Ik zou zeggen, probeer maar eerst volgend jaar te bereiken, levend wel te verstaan.
De wereld van 5 jaar geleden zal nooit meer bestaan, de wereld van vandaag bestaat zelfs morgen niet meer.
Het gaat snel, en niet de goeie kant op.
is het niet zo, al een lange tijd, niets is wat het lijkt tegenwoordig en zegt links en rechts niets!
en lees je dit en je denkt waarom wordt dit niet in het geschreven epistel benoemd.
So who is UK’s new PM, Keir Starmer?
World Economic Forum leader
Been mentored by Obama for months
A pedophile who let off Charles 3’s best friend pedo-J Savile
Supports Zelensky on Ukraine
NATO enthusiast
Ally of Israel
Will sign the UK up to the W Health O
Knighted in 2014
Jammer dat die pedo zijn adem niet eens 10 minuten gaat inhouden…
Ach…….het is hier in feite hetzelfde. Die geblondeerde stofborstel van de pvv was in de oppositie een schreeuwlelijk, en nu hij hoog in de boom zit een hoer. Dat vrouwmens van de Boer Bedonderen Beweging pleegt op alle fronten volksverraad, en die overspannen jankert laat zijn oren ook hangen naar waar hij vandaan komt.
Gecontroleerde oppositie.
En de boer ……hij ploegde voort.
Zucht!………het was een verkiezing van het afstraffen van dat linkse tuig. Net als dat het in Engeland een afstraffing was van dat soort wat rijk werd door de koloniën uit te buiten…….en van bodemloze arrogantie aan elkaar hangt.
Hier kregen we er een drolbaars uit het riool van de AIVD bij als premier, waar niemand om vroeg.
Verandering is niet per definitie verbetering.
Daar is een andere intentie voor nodig.
Wow dat is mooi gezegd, hulde!!
Onbegrijpelijk dat het k.. volk weer op dezelfde volksverraders heeft gestemd. Zo zie je maar hoezeer het volk in een illusie leeft. Jaren lang belazerd met plandemic en geld voor Zelensky en toch gewoon doorgaan met het volgen van het MSM narrative. Nigel Farrage, Andrew Bridgen worden weggelachen door de massa. Dit is blijkbaar wat ze verdienen. Een corrupte overheid.
Het volk is zijn eigen grootste vijand.
Het grote probleem is eigenlijk de grote verdeeldheid onder bevolkingen. Er zal nooit iets bereikt worden als dat zo blijft. Men legt altijd de schuld bij de politiek, zonder er zelf iets aan te doen. Zolang mensen zich niet organiseren, zoals links dat wel doet met haar activisme, kunnen ze ongestoord hun gang gaan. En dat weten ze.
Links heeft alle mogelijkheden tot zijn beschikking om corrupt te zijn en te corrumperen.
Heeft de gerechtelijke macht in zijn zak en de media die iedere poging tot waarheidsvinding absoluut met de grond gelijk maken.
In dit scenario is het voor rechts bijzonder slecht gedijen en verliezen we enorm veel kostbare tijd die we eigenlijk niet meer hebben.
Ik heb het over stakingen, en niet zomaar stakingen. Alles dicht.
De hand over hand toenemende chaos is een teken des tijds. Onvrede door gebrek aan vertrouwen in de politieke leiding en het drijfzand waarop heden en toekomst worden gebouwd.
Change! Verandering! Rechtspopulisten als Farage, Wilders, Le Pen, Trump enz. spinnen er evn hun garen bij. Worden als Heiland binnengehaald en vervolgens als oud vuil gedumpt. En dat gaat supersnel, zoals in de Grande Nation Frankrijk en de parlementsverkiezingen. Vorige week nog een grote overwinning voor de Rechtse Patriotten, nu een grote overwinning voor de Linkse Internationale. Wat is dit? Dit is het Nieuwe Normaal van de stuurloosheid en onbestuurbaarheid.
Mensen willen massaal stabiliteit en zekerheid terug in een werld waarin de grote problemen, die ze vooral zelf hebben veroorzaakt, onomkeerbaar en onoplosbaar zijn geworden.